Δεν πάνε όλα καλά, γαμώτο!

Η Ελισάβετ γράφει τις σκέψεις της από την εμπειρία της ως προωρομαμά, νοσοκόμα που ειδικεύεται στη φροντίδα ενηλίκων με εγκεφαλικές βλάβες, μητέρα και σύζυγος ατόμων με εγκεφαλικές βλάβες. 

Η εγκυμοσύνη μου το 2005, η οποία ήρθε μετά από 2 χρόνια μάχης με την υπογονιμότητα, ήταν ένας αγώνας δρόμου. Είχαμε ήδη χάσει το ένα από τα 3 μωρά, όταν στη Β επιπέδου μάς ανακοίνωσαν ότι «ζορίζεται» και το ένα από τα δύο εναπομείναντα μωρά και ήταν μαγκωμένοι: αν τελικά φτάναμε τη βιωσιμότητα, έστω να σωθεί το ένα από τα δύο.

Να μην σας τα πολυλογώ, λίγο οι γιατροί, λίγο το πείσμα του γιου μου, λίγο η τύχη, λίγο εγώ που έκανα ό,τι μπορούσα και έμεινα στο κρεβάτι 15 εβδομάδες και σίγουρα πολύ κάποια θεία επέμβαση, γεννήθηκαν και τα δύο μου αγόρια ζωντανά.

Read More »