Φίλοι για πάντα

Αν κάποιος μου έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι θα μπορούσα να αποκτήσω διαδικτυακούς φίλους, στην καλύτερη περίπτωση θα έβαζα τα γέλια. Η φιλία θέλει χρόνο, θέλει προσωπική επαφή, θέλει κοινά βιώματα. Την ίδια ακριβώς αντίδραση δηλαδή που θα είχα αν μου έλεγε ότι όλες οι εγκυμοσύνες δεν έχουν πάντα την ίδια πορεία. Φουσκώνει η κοιλιά – σπάνε τα νερά – πονάς – γεννάς – γυρίζεις σπίτι με ένα όμορφο μωρό. Όχι;

Ένα λοιπόν από τα πράγματα που έμαθα πριν από 6 χρόνια είναι ότι οι θεωρίες καταρρίπτονται εύκολα και τα πράγματα κάποιες φορές μας έρχονται «λίγο» διαφορετικά. Όπως ακριβώς μία εγκυμοσύνη δεν ακολουθεί πάντα την προβλεπόμενη πορεία, έτσι και οι σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μας.

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που φεύγουν, μην αντέχοντας τη νέα πραγματικότητα, θεωρώντας ίσως πως γίνεσαι μίζερη, καταθλιπτική, μπορεί και υπερβολική, δεν ξέρω, και δεν έχει και σημασία άλλωστε. Ή ίσως απλά ήθελαν να φύγουν από καιρό και έψαχναν μία αφορμή.

Read More »

Χαρά αγνοείται

images

Η προωρότητα, το γνωρίζουν πολύ καλά οι γονείς που την έχουν ζήσει, είναι πολλά περισσότερα από την πρόωρη άφιξη του μωρού τους. Η προωρότητα σε φέρνει αντιμέτωπο με τους μεγαλύτερους φόβους σου. Σε αναγκάζει να αγγίξεις τα όριά σου σαν άνθρωπος και πολλές φορές να τα ξεπεράσεις. Σε αναγκάζει να αλλάξεις ολόκληρη την κοσμοθεωρία σου κάποιες φορές. Σε υποχρεώνει σε μία διαρκή μάχη ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο, στην απελπισία και την ελπίδα.

Η προωρότητα όμως μπορεί και «κλέβει» και πάρα πολλά ασήμαντα (μπροστά στην επιβίωση του μωρού) πράγματα, μικρές λεπτομέρειες που όμως κάθε μαμά, κυρίως, ονειρεύεται από την πρώτη στιγμή που μαθαίνει πως είναι έγκυος.

Read More »

Φοβάμαι ότι θα φοβάμαι

Μερικές φορές η κακιά η ώρα με φέρνει απέναντι σε μια μαμά που θα με συμβουλέψει. Θα με συμβουλέψει για τις αγωνίες μου σχετικά με την υγεία της κόρης μου. Θα με συμβουλέψει αφού μου φανερώσει και τις δικές της. Η κακιά η ώρα την έχει φέρει και κείνη αντιμέτωπη με δυσκολίες. Το παιδί της δεν τρώει αβοκάντο, πράσινα σαλατικά (γιατί ντομάτα πι-χι τρώει), κεχρί με πίτουρο και μόλις χτες σταμάτησε το αχλάδι. Θα με φέρει απέναντι και στην άλλη μητέρα που το παιδί της αρρωσταίνει συνέχεια (μία φορά τον μήνα είναι το συνέχεια), αλλά τα περνάει όλα στο πόδι και λογικό είναι αφού πάει πρώτη φορά 2,5 χρονών σχολείο. Θα ακούσω κι εκείνο το περίφημο επιχείρημα ότι όσο πιο νωρίς το στείλεις σχολείο τόσο το καλύτερο, γιατί δημιουργεί αντισώματα και μετά στο νηπιαγωγείο δεν θα αρρωσταίνει πια. Επιχείρημα που όταν πάω να αντικρούσω βάσει ιατρικών δεδομένων, αλλά και βάσει προσωπικής εμπειρίας (όταν λέμε συνέχεια εννοούμε συνέχεια και αυτό είναι απλώς ανέφικτο, δείχνει ότι το ανοσοποιητικό ΔΕΝ είναι έτοιμο), εισπράττω το βλέμμα «καλά, εσύ κάηκες μωρέ, κρίμα» και σταματάω. Άντε, να πιάσουμε καμιά συνταγή να ξαλεγράρουμε….

poures-karoto-mbiizeli

Read More »

Ένα γράμμα στον Γιώργη από τη μαμά του

Όταν διάβασα το κείμενο αυτό (http://www.themamagers.gr/kathe-fora-pou-ena-prooro-moro-perni-exitirio-ginete-mia-mikri-giorti-mesa-mou/), ήθελα πολύ να γράψω κι εγώ για το ίδιο πράγμα από την άλλη πλευρά. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο νιώθω ότι πρέπει να το κάνω, δύο χρόνια μετά. Διάβασα εδώ ότι για πολλούς το ζήτημα της προωρότητας είναι ταμπού. Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί ή μάλλον μπορώ. Δεν θα ξεχάσω που πρόσφατα μια άλλη μητέρα με ρώτησε εάν έφταιγα εγώ. Μπορεί και να έφταιγα, μπορεί και όχι. Ξέρω όμως πόσο αγάπησα τον γιο μου προτού καν έρθει στη ζωή… Ξέρω επίσης ότι η προωρότητα μπορεί να τους αγγίξει όλους ή έστω τους αφορά όλους. Η προωρότητα δεν είναι απλώς αριθμοί. Δεν είναι απλώς ιστορίες γραμμένες στο διαδίκτυο προορισμένες να διαβαστούν από μαμάδες πρόωρων μωρών που δεν κοιμούνται τα βράδια από την αγωνία. Η προωρότητα αφορά εξίσου τον εργοδότη, αφορά εξίσου την πολιτεία. Γιατί στοιχίζει, από πολλές απόψεις. Αυτό το κείμενο-γράμμα δεν προορίζεται για να συγκινήσει, ούτε καν για να αρέσει, απευθύνεται στον γιο μου με την ελπίδα ότι θα λειτουργήσει σαν μήνυμα μέσα στο νερό που χρόνια μετά εκείνος θα βρει στη θάλασσα του ίντερνετ και θα μπορέσει, μόνος, να διαβάσει. Απευθύνεται και σε όσους θέλουν να μάθουν και να καταλάβουν. Και σε κάποια μαμά που ξενυχτά και έχει ανάγκη να πιστέψει.

Read More »

Τι είναι η ΜΕΝΝ;

menn_n

Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ή αλλιώς ΜΕΝΝ όπως συνήθως λέγεται) είναι το μέρος που πηγαίνουν τα άρρωστα νεογέννητα ή τα μωρά που γεννιούνται πρόωρα. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας απλός ορισμός, που μπορεί να καλύψει την εύλογη απορία όσων (ευτυχώς) δεν ξέρουν.

Όταν όμως είσαι γονιός που το νεογέννητο μωρό σου νοσηλεύεται, ο ορισμός αυτός περιπλέκεται, «εμπλουτίζεται» και μόνο έτσι μπορεί να αποδώσει τι ακριβώς είναι αυτό το μέρος που φιλοξενεί μωρά, τα οποία χαρακτηρίζονται από υγιή με μικρά θέματα υγείας, μέχρι βαριά άρρωστα ή εξαιρετικά πρόωρα.

Read More »

Ο χρόνος μετράει από…τώρα!

FullSizeRender

Οι δωρεάν ομάδες υποστήριξης γονέων με πρόωρα παιδιά στη Θεσσαλονίκη που διοργανώνει το 31εβδομάδες, σε συνεργασία με την ψυχολόγο Χαρά Βλαχοδήμου, συνεχίζουν να συναντιούνται. Η Τασούλα Μελισσοπούλου βρέθηκε την προηγούμενη Παρασκευή 13 Μαΐου στο ξενοδοχείο Le Palace Art Hotel (Τσιμισκή 12) και γράφει για εκείνο που την ενέπνευσε. Η επόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 3 Ιουνίου στο ίδιο μέρος, 5-7 το απόγευμα. Για περισσότερες πληροφορίες και κράτηση θέσεων διαβάστε εδώ.

Ο χρόνος είναι μία έννοια πολύ μπερδεμένη, για μένα τουλάχιστον. Άλλοτε τρέχει και άλλοτε παγώνει. Άλλοτε θέλεις να σταματήσει, γιατί νιώθεις την απόλυτη ευτυχία, αλλά εκείνος συνεχίζει χωρίς να ενδιαφέρεται για τα δικά σου θέλω. Και άλλοτε σταματάει χωρίς εσύ να θέλεις, φυλακίζοντάς σε μέσα σε μία δυσάρεστη κατάσταση, χωρίς να υποκύπτει στις εκκλήσεις σου να «τρέξει» λίγο και να λυτρωθείς.

Read More »

Η μοναξιά της προωρότητας

monaxian

«Το μόνο που θες είναι κάποιος να σε καταλάβει», «Το αίσθημα της μοναξιάς ήταν μεγάλο και κανείς δεν μπορούσε να την βοηθήσει με την απελπισία που ένιωθε και την αγωνία για τα όσα είχαν περάσει και για όσα θα έφερνε το μέλλον». Μερικές μόνο από τις φράσεις που χρησιμοποίησαν οι γονείς για να περιγράψουν στο 31εβδομάδες πώς έζησαν την προωρότητα. Πράγματι κανείς δεν μας καταλαβαίνει ή είναι όλα ιδέα μας; Πόσο μπορεί να φταίει η προωρότητα για τα συναισθήματα μοναξιάς που οι περισσότερες βιώνουμε; Ρωτήσαμε την Κωνσταντίνα Τσάκου, ψυχολόγο Α.Π.Θ., MSc και μητέρα δύο πρόωρων παιδιών (27 και 36 εβδομάδων αντίστοιχα) και μας είπε αυτό που φανταζόμασταν: ότι είναι λογικό και επόμενο. Πλην όμως καλό είναι να βρούμε τρόπους για να το αντιμετωπίσουμε. Και φυσικά να δώσουμε στους άλλους να καταλάβουν γιατί νιώθουμε έτσι.

Read More »