Η ιστορία της Εύης: Μια πικρή, μικρή ιστορία

Σας στέλνω την αγάπη μου και όλη μου τη θετική ενέργεια και εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να κρατήσετε όλες σας τα θεία δώρα στην αγκαλιά σας. Διάλεξα τη γιορτή της μητέρας (πριν από λίγες μέρες) για να σας γράψω κι εγώ την ιστορία μου, λίγο δύσκολη, λίγο δυσάρεστη, αλλά άκρως αληθινή.

Παντρευτήκαμε με τον σύζυγό μου από αληθινή αγάπη και μεγάλο έρωτα και από την πρώτη στιγμή αυτό που θέλαμε είναι να κάνουμε οικογένεια. Από μικρή εξάλλου αυτό ήθελα, αυτό ζητούσα το βράδυ στην προσευχή μου, ένα καλό παιδί που να με αγαπά και να με προσέχει και μια μεγάλη οικογένεια. Ειλικρινά,  πάντα ζήλευα τις πολυμελείς οικογένειες. Τις θεωρώ ευτυχισμένες,  ευλογημένες,  χαρούμενες και δεν θα έλεγα όχι σε τέσσερα, σε πέντε, σε έξι παιδιά και ίσως και περισσότερα.

Read More »

Advertisements

Τραγουδάμε αγκαλιά;

Ζηλέψαμε μια ΜΕΝΝ στο Περπινιάν της Γαλλίας και ορίστε γιατί….

Ήξερα για τη θεραπευτική αξία της αγκαλιάς. Ήξερα για την ευεργετική επίδραση της μουσικής στον άνθρωπο. Αυτό που δεν ήξερα όμως ήταν ότι αυτές οι δύο «δυνάμεις» μπορούν να ενωθούν με το τραγούδι και το αποτέλεσμα να είναι πραγματικά απίστευτο για γονείς και πρόωρα.

Στους διαδρόμους του νεογνολογικού τμήματος του νοσοκομείου της πόλης Περπινιάν στη Γαλλία, κάθε Πέμπτη απόγευμα ακούγεται μια απαλή μουσική: οι δύο μουσικοθεραπεύτριες που εργάζονται στη μονάδα παίζουν μουσική και τραγουδούν για τα νεογνά που νοσηλεύονται εκεί. Οι γονείς, όλες τις υπόλοιπες μέρες, ενθαρρύνονται να παίρνουν αγκαλιά και να τραγουδούν στα παιδιά τους. Όπως οι ίδιες δηλώνουν: «το να τραγουδάς κρατώντας το παιδί σου αγκαλιά ώστε εκείνο όχι μόνο να ακούει το τραγούδι αλλά να νιώθει και τις δονήσεις του σώματος, είναι κάτι μαγικό, κάτι υπέροχο». Η μουσική και το τραγούδι, σύμφωνα με τις δύο μουσικοθεραπεύτριες, είναι ένας τρόπος να παρηγορήσεις κάποιον, να τον καθησυχάσεις, να μιλήσεις μαζί του, κάτι που τα πρόωρα έχουν τόσο πολύ ανάγκη.

Read More »

Τεστ μητρότητας

Για ένα πράγμα δεν χρειάζεται να αμφιβάλλει ποτέ μια γυναίκα: ότι το παιδί που γέννησε είναι δικό της. Πλην όμως, οι βεβαιότητες είναι για να κλονίζονται.

Μαζεμένοι γύρω από το κινητό του συναδέλφου που μόλις χτες έγινε πατέρας, τσιρίζουμε όλο χαρά για το νεογέννητο που βλέπουμε στην αγκαλιά της μάνας του σε ενσταντανέ από την αίθουσα τοκετού. Το μικροσκοπικό πρόσωπό του γεννά στα δικά μας συσπάσεις αυθόρμητης στοργής, αγάπης, τρυφερότητας. Και στη σκέψη των όσων μαμάδων αναμνήσεις από τη δική τους αντίστοιχη στιγμή απόλυτης ευδαιμονίας. Η συνάδελφος που ξέρει με περισσότερες λεπτομέρειες την περιπέτειά μου, με παίρνει παράμερα και μου λέει: «Θα πρέπει να είναι πολύ σκληρό για σένα να βλέπεις τέτοιες εικόνες. Θα νιώθεις ίσως ζήλια που δεν το έζησες».

Read More »

Η ιστορία της Κατερίνας: Πέσαμε από ουρανοξύστη

Tο πρώτο διάστημα κρατούσα καλά κρυμμένα και ζιπαρισμένα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, γιατί όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ πιο σημαντικά. Μόνο αργότερα, όταν όλα πήραν τον δρόμο τους, τα συναισθήματα με κατέκλυσαν και έσφιξαν τον λαιμό μου. Όταν κατάφερα να αξιολογήσω τι είχαμε βιώσει σαν οικογένεια, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν πρόκειται να λησμονηθεί κι ας είναι το παιδάκι μας μια χαρά, κι ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. «Πέσατε από ουρανοξύστη και δεν σπάσατε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι», αυτά ήταν τα λόγια μιας εκ των πολλών γιατρών που την παρακολουθούσαν τα πρώτα χρόνια της. «Είναι από τα τυχερά πρόωρα» έτσι μας έλεγαν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, στην καρδιά μου, όταν ακούω προωρότητα αισθάνομαι τσιμπήματα και οι παλμοί μου εξακολουθούν να ανεβαίνουν.

Read More »

Η ιστορία της Μάρβι: Πονάει το σώμα από την έλλειψη της αγκαλιάς

30 Μαρτίου 2006. 31 εβδομάδων έγκυος. Ανοιξιάτικη μέρα, με βρήκε να τσακώνομαι άσχημα με τον τότε διευθυντή μου. Σπάνε τα νερά στον γυρισμό για το σπίτι.

Περπατάω μόνη μου και συνειδητοποιώ ότι με περιμένει ένας Γολγοθάς.

Την επόμενη μέρα, «συναντάω» την κόρη μου. Για τις επόμενες 44 μέρες μας χωρίζει ένα τζάμι. Αναρρώνω από την καισαρική σε 3 μέρες μόνο. Την τέταρτη, μια πανελλαδική απεργία σε όλα τα μέσα μεταφοράς και ο άντρας μου εγκλωβισμένος στο Κέντρο με  πανικοβάλλει: πώς θα φτάσω στο μαιευτήριο έγκαιρα; Κουβαλάω το «πολύτιμο» γάλα μου: 10 γραμμάρια όλα κι όλα. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω για ‘κεινη. Το μόνο που μπορώ να της προσφέρω. Ανεβαίνω στη μηχανή ενός φίλου μας και φτάνω. Τα ράμματα έχουν ανοίξει αλλά εγώ έχω φτάσει. Δεν έχω χάσει το επισκεπτήριο, ούτε αυτό, ούτε κανένα άλλο για όσο θα μείνει εκεί μέσα η ΚΟΡΗ μου.

Read More »

Η ιστορία της Βίκυς Β.: Με απόσταση ασφαλείας

Στον πρώτο υπέρηχο τον Οκτώβριο του 2010 λοιπόν, ο γιατρός επιβεβαίωσε τα ευχάριστα! Η κουκίδα ήταν εκεί. Η αρχή. Η ένωση. Στον δεύτερο υπέρηχο, η κουκίδα ήταν πάλι εκεί. Μόνο που δίπλα της ήταν και μια δεύτερη! Εγώ το μοναχοπαίδι, θα μεγαλώσω δίδυμα; Άγχος. Ενθουσιασμός. Αγωνία. Κύηση υψηλού κινδύνου. Χαρά. Μούδιασμα.

Read More »

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Χέιζελ

Αυτή είναι η ιστορία μιας γιαγιάς που ξέρει από πρόωρα μωρά, επειδή κάνει μια ασυνήθιστη δουλειά. Μια δουλειά που στα μέρη μας δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε. Βρήκα το κείμενο σε μια τοπική εφημερίδα της αμερικανικής πολιτείας της Πενσιλβάνια. (http://.lancasteronline.com) και έβαλα τα λεγόμενά της και το ρεπορτάζ της Cindy Stauffer σε πρώτο πρόσωπο σαν να τα διηγείται εκείνη. Η ιστορία της δεν έχει τίποτε τραγικό, ούτε καν τραυματικό. Δεν συγκινεί με τον πόνο της, αλλά με την ανθρωπιά της προσφοράς της. Και με την απλότητα που διακρίνει πολλές φορές μια σπουδαία δουλειά. Την θαυμάζω απεριόριστα.

Read More »