Τεστ μητρότητας

Για ένα πράγμα δεν χρειάζεται να αμφιβάλλει ποτέ μια γυναίκα: ότι το παιδί που γέννησε είναι δικό της. Πλην όμως, οι βεβαιότητες είναι για να κλονίζονται.

Μαζεμένοι γύρω από το κινητό του συναδέλφου που μόλις χτες έγινε πατέρας, τσιρίζουμε όλο χαρά για το νεογέννητο που βλέπουμε στην αγκαλιά της μάνας του σε ενσταντανέ από την αίθουσα τοκετού. Το μικροσκοπικό πρόσωπό του γεννά στα δικά μας συσπάσεις αυθόρμητης στοργής, αγάπης, τρυφερότητας. Και στη σκέψη των όσων μαμάδων αναμνήσεις από τη δική τους αντίστοιχη στιγμή απόλυτης ευδαιμονίας. Η συνάδελφος που ξέρει με περισσότερες λεπτομέρειες την περιπέτειά μου, με παίρνει παράμερα και μου λέει: «Θα πρέπει να είναι πολύ σκληρό για σένα να βλέπεις τέτοιες εικόνες. Θα νιώθεις ίσως ζήλια που δεν το έζησες».

Read More »

Η ιστορία της Κατερίνας: Πέσαμε από ουρανοξύστη

Tο πρώτο διάστημα κρατούσα καλά κρυμμένα και ζιπαρισμένα τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, γιατί όλα αυτά που συνέβαιναν ήταν πολύ πιο σημαντικά. Μόνο αργότερα, όταν όλα πήραν τον δρόμο τους, τα συναισθήματα με κατέκλυσαν και έσφιξαν τον λαιμό μου. Όταν κατάφερα να αξιολογήσω τι είχαμε βιώσει σαν οικογένεια, συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν πρόκειται να λησμονηθεί κι ας είναι το παιδάκι μας μια χαρά, κι ας έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε. «Πέσατε από ουρανοξύστη και δεν σπάσατε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι», αυτά ήταν τα λόγια μιας εκ των πολλών γιατρών που την παρακολουθούσαν τα πρώτα χρόνια της. «Είναι από τα τυχερά πρόωρα» έτσι μας έλεγαν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, στην καρδιά μου, όταν ακούω προωρότητα αισθάνομαι τσιμπήματα και οι παλμοί μου εξακολουθούν να ανεβαίνουν.

Read More »

Η ιστορία της Μάρβι: Πονάει το σώμα από την έλλειψη της αγκαλιάς

30 Μαρτίου 2006. 31 εβδομάδων έγκυος. Ανοιξιάτικη μέρα, με βρήκε να τσακώνομαι άσχημα με τον τότε διευθυντή μου. Σπάνε τα νερά στον γυρισμό για το σπίτι.

Περπατάω μόνη μου και συνειδητοποιώ ότι με περιμένει ένας Γολγοθάς.

Την επόμενη μέρα, «συναντάω» την κόρη μου. Για τις επόμενες 44 μέρες μας χωρίζει ένα τζάμι. Αναρρώνω από την καισαρική σε 3 μέρες μόνο. Την τέταρτη, μια πανελλαδική απεργία σε όλα τα μέσα μεταφοράς και ο άντρας μου εγκλωβισμένος στο Κέντρο με  πανικοβάλλει: πώς θα φτάσω στο μαιευτήριο έγκαιρα; Κουβαλάω το «πολύτιμο» γάλα μου: 10 γραμμάρια όλα κι όλα. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω για ‘κεινη. Το μόνο που μπορώ να της προσφέρω. Ανεβαίνω στη μηχανή ενός φίλου μας και φτάνω. Τα ράμματα έχουν ανοίξει αλλά εγώ έχω φτάσει. Δεν έχω χάσει το επισκεπτήριο, ούτε αυτό, ούτε κανένα άλλο για όσο θα μείνει εκεί μέσα η ΚΟΡΗ μου.

Read More »

Η ιστορία της Βίκυς Β.: Με απόσταση ασφαλείας

Στον πρώτο υπέρηχο τον Οκτώβριο του 2010 λοιπόν, ο γιατρός επιβεβαίωσε τα ευχάριστα! Η κουκίδα ήταν εκεί. Η αρχή. Η ένωση. Στον δεύτερο υπέρηχο, η κουκίδα ήταν πάλι εκεί. Μόνο που δίπλα της ήταν και μια δεύτερη! Εγώ το μοναχοπαίδι, θα μεγαλώσω δίδυμα; Άγχος. Ενθουσιασμός. Αγωνία. Κύηση υψηλού κινδύνου. Χαρά. Μούδιασμα.

Read More »

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Χέιζελ

Αυτή είναι η ιστορία μιας γιαγιάς που ξέρει από πρόωρα μωρά, επειδή κάνει μια ασυνήθιστη δουλειά. Μια δουλειά που στα μέρη μας δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε. Βρήκα το κείμενο σε μια τοπική εφημερίδα της αμερικανικής πολιτείας της Πενσιλβάνια. (http://.lancasteronline.com) και έβαλα τα λεγόμενά της και το ρεπορτάζ της Cindy Stauffer σε πρώτο πρόσωπο σαν να τα διηγείται εκείνη. Η ιστορία της δεν έχει τίποτε τραγικό, ούτε καν τραυματικό. Δεν συγκινεί με τον πόνο της, αλλά με την ανθρωπιά της προσφοράς της. Και με την απλότητα που διακρίνει πολλές φορές μια σπουδαία δουλειά. Την θαυμάζω απεριόριστα.

Read More »

Η ιστορία της Κέλλης: Δύο γέννες, δύο πρόωρα μωρά

Πρoωρότητα. Δύο γέννες, δύο πρόωρα μωρά. Κι όμως γίνεται. Ο γιος μου γεννήθηκε το 2011 στις 34 εβδομάδες και εκτός από το άγχος του χειρουργείου και της υψηλής πίεσης, η προωρότητα δεν με φόβισε. Γεννήθηκε 2.350 γραμμάρια, πήρε λίγο οξυγόνο, έκανε φωτοθεραπεία για τον ίκτερο και τίποτε παραπάνω. Ήταν καλά. Πήρε βάρος κατευθείαν, άργησε λίγο να καθίσει και περπάτησε στους 14 μήνες, το οποίο βρίσκω ούτως ή άλλως φυσιολογικό. Όπως καταλάβατε ήμουν από τις τυχερές περιπτώσεις μέχρι που….

Read More »

Η ιστορία της Αντωνίας: Ρήξη αμνιακού σάκου στις 20 εβδομάδες

Όταν το πρώτο μου κοριτσάκι ήταν 15 μηνών, αποφάσισα να κάνω ένα δεύτερο παιδί. Τον επόμενο μήνα ήμουν έγκυος. Σεπτέμβρης του 2012. Δούλευα 4ωρη (υποτίθεται) σε ένα κατάστημα με ρούχα, αλλά σχεδόν πάντα καθόμουν 8 ώρες, χωρίς να πληρώνομαι παραπάνω. Χρειαζόμουν τη δουλειά όμως. Έτρεχα να προλάβω τα πάντα: τη δουλειά, το σπίτι, το κοριτσάκι μου που επειδή δεν είχα πού να το αφήσω, κάθε φορά που δούλευα παραπάνω, υποχρεωνόμουν στους συγγενείς να μου την κρατήσουν. Καβγάδες κάθε μέρα στο σπίτι γιατί άργησα πάλι και στη δουλειά άγχος-άγχος-άγχος. Μα κανείς δεν με καταλαβαίνει;

Read More »

Η ιστορία της Μαρίας: Είμαι μια μαμά δύο μωρών, 25 εβδομάδων

Μετά από πολλά χρόνια προσπαθειών είδαμε στον υπέρηχο 3 καρδούλες να χτυπούν. Ο γιατρός μου μου είπε «Δεν θα σε αφήσω να κρατήσεις και τα τρία μωρά Μαρία,  είναι επικίνδυνο με τον σωματότυπο που έχεις, είσαι πολύ αδύνατη και μικροσκοπική». Εκεί κατάλαβα πως οι μανάδες κάνουν θυσίες για τα παιδιά τους κι εγώ προτού καν πιάσω στα χέρια μου τα παιδιά μου έπρεπε να κάνω τη μεγαλύτερη θυσία, το ένα. Πηγαίνοντας για τη μείωση παρακαλούσα να πέσουμε πάνω σε καμιά πορεία, να χαλάσει το αυτοκίνητο. Τίποτε από αυτά που ευχόμουν δεν έγινε. Τη στιγμή της μείωσης ψέλλισα μέσα μου «Η μαμά θα σε αγαπάει για πάντα. Σ’ αγαπώ».

Read More »

Τα προβλήματά μας στη ΜΕΝΝ (αποτελέσματα έρευνας Α’)

Πριν από ενάμιση μήνα το 31εβδομάδες έτρεξε στο διαδίκτυο μία έρευνα για την προωρότητα με σκοπό να βρούμε μαζί τις λύσεις στα προβλήματα που μας απασχόλησαν και μας απασχολούν ως γονείς πρόωρων και – γιατί όχι; – να προσπαθήσουμε να τις υλοποιήσουμε. Σήμερα δημοσιεύει τα αποτελέσματα του πρώτου μέρους της έρευνας που έχει να κάνει με τα προβλήματα κατά τη διάρκεια της παραμονής των παιδιών μας στη ΜΕΝΝ (θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα).

Read More »

Μία ανυπόγραφη ιστορία: Με άδεια αγκαλιά

Έχουν περάσει σχεδόν 4 χρόνια από τότε, αλλά πιστεύω πως κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να με καταλάβει, ούτε η μάνα μου η ίδια, ούτε καν ο άντρας μου. Αυτός ο βίαιος αποχωρισμός από τη ζωή που κουβαλούσα μέσα μου για 36 εβδομάδες μου στοίχισε πολύ. Όσο περνούν βέβαια τα χρόνια το σκέφτομαι λιγότερο, αλλά το αίσθημα της απώλειας παραμένει το ίδιο έντονο. Υποψιάζομαι πως κάπως έτσι νιώθουν όσοι ακρωτηριάζονται.

Read More »