Τα 5 μυστικά του καλού γονέα τον πρώτο χρόνο

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους έχουν στα χέρια τους, στην αγκαλιά τους, ένα μωράκι. Ένα μικρό παιδί μερικών μηνών. Ή σε όσους περιμένουν ένα παιδί και ήδη ενδιαφέρονται για το καλό του ποικιλοτρόπως. Το υπογράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας.

Συγχαρητήρια! Αυτή είναι η πρώτη, η καλύτερη και η πιο σημαντική κουβέντα για το παιδάκι σας. Να το χαίρεστε, να είναι υγιές, χαρούμενο, ευτυχισμένο. Όλα τα άλλα έρχονται – με λίγη προσπάθεια βέβαια, όμως έρχονται…

Κρατάτε λοιπόν ένα μωρό, ένα παιδί, μια σταλίτσα με ψυχή, νου και πνεύμα, με αισθήσεις και συναισθήματα, μια ολότητα με όλα τα καλά. Αναρωτιέστε ποια είναι η σωστή συμπεριφορά ενός γονιού, «πως να είμαι ένας καλός γονιός γι’αυτό το παιδί;».

Read More »

Advertisements

Καιρός να κλείσεις την πόρτα

Τα 6 είναι μια καλή ηλικία για να αφήσεις πίσω σου την προωρότητα. Να κλείσεις τη βαριά πόρτα της ΜΕΝΝ χωρίς να γυρίσεις να κρυφοκοιτάξεις από το στρογγυλό τζαμάκι της όπως κάνεις τόσα χρόνια. Να την κλείσεις όχι βροντώντας την, αλλά απαλά και ήσυχα, ώστε να ακούσεις το «κλακ» που εξασφαλίζει ότι έκλεισε, να την κλείσεις με σιγουριά. Σα να κλείνεις ένα βιβλίο που τελείωσες και δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσεις.

Τα 6 είναι μια καλή ηλικία να αφήσεις την προωρότητα πίσω σου, ακόμη κι αν αυτή δεν σε έχει αφήσει ολοσχερώς. Και το γράφω αυτό έχοντας πλήρη γνώση ότι μερικοί ίσως δυσκολεύονται – και δικαιολογημένα -, επειδή έχει πιθανώς αφήσει τα ανεξίτηλα σημάδια της στο παιδί τους. Ακόμη όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις τα 6 εξακολουθούν να είναι μια καλή ηλικία για να αφήσεις πίσω σου την προωρότητα. Όχι να τη σβήσεις από τη μνήμη σου εντελώς – δεν γίνεται -, αλλά να την αφήσεις εκεί πίσω, να υπάρχει εκεί που υπήρξε, έξι χρόνια πριν, να ανήκει στο παρελθόν.

Read More »

Μετατραυτματικό «σύνδρομο» αγκαλιάς

images-1

Η Στεφανί, μια μαμά που πέρασε 111 μέρες στη ΜΕΝΝ με τον πρόωρο γιο της, αναρωτιέται εάν συμβαίνει σε όλους να στοιχειώνονται από τις αναμνήσεις της ΜΕΝΝ, ακόμα και μετά από πολλά χρόνια. Είναι γνωστό πλέον ότι οι γονείς των πρόωρων μωρών παθαίνουν σύνδρομο μετατραυματικού στρες, στη διεθνή ορολογία PTSD (post-traumatic syndrome). Πολύ εύστοχα η Στεφανί περιγράφει και ονοματίζει το μετατραυματικό στρες των γονιών που έχουν περάσει από τις ΜΕΝΝ ως «σύνδρομο μετατραυματικού στρες Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών» (διαβάστε την ιστορία της εδώ: https://themighty.com/2016/10/experiencing-ptsd-after-having-a-child-in-the-nicu/).

Πιο συγκεκριμένα, σχεδόν σε όλους τους γονείς που έχουν ζήσει την εμπειρία των ΜΕΝΝ, αγωνιώντας για την πορεία των νεογέννητων πρόωρων μωρών τους, συμβαίνουν τα εξής:

Read More »

Πέντε χρόνια μετά

Πέρασαν 5 χρόνια από τη μέρα που ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μου. Πέντε χρόνια από το σοκ και την αβεβαιότητα της ΜΕΝΝ.

5years

Η γέννηση του γιου μου ακριβώς στις 30 εβδομάδες κύησης, έγινε χωρίς καμία προειδοποίηση. Ήμουν μουδιασμένη, όλα εξελίχθηκαν γρήγορα, σαν σε κινηματογραφική ταινία. Και όμως θυμάμαι εκείνες τις στιγμές σα να έγιναν όλα χτες.

Read More »

Ζάκυ: Άγγιγμα μαμάς

zaky-hand-pillow-1

Πώς η εφεύρεση μιας μητέρας σώζει τις ζωές των πρόωρων μωρών

Η Γιαμίλ Τζάκσον γνωρίζει από πρώτο χέρι το φόβο και την αγωνία που συνοδεύει το να βλέπεις το παιδί σου στη ΜΕΝΝ. Το 2001 γέννησε πρόωρα, λόγω σοβαρής προεκλαμψίας, ένα αγοράκι, τον Ζάκαρυ, στις 28 εβδομάδες με βάρος μόλις 900 γρ. Ο Ζάκαρυ πέρασε τις πρώτες 155 μέρες της ζωής του στη ΜΕΝΝ παλεύοντας. Η Τζάκσον περνούσε πολλές ώρες με το γιο της κάθε μέρα, αλλά ακόμη θυμάται τον πόνο που ένιωθε όταν έπρεπε να τον αφήσει μόνο τη νύχτα.

Read More »

Εικονική αγκαλιά

baby

Μία ελπιδοφόρος είδηση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της προωρότητας έρχεται να προστεθεί στις συνεχείς έρευνες που πραγματοποιούνται σε όλο τον κόσμο. Αυτή τη φορά από τον Καναδά, όπου με στόχο τη διαχείριση του πόνου και του άγχους των πρόωρων βρεφών δημιουργήθηκε μία πρωτοποριακή συσκευή. Η συσκευή κατασκευάστηκε από τους ερευνητές του νοσοκομείου της επαρχίας British Columbia στον Καναδά και προσομοιώνει την επαφή σώμα με σώμα για τα βρέφη που είναι ακόμα πολύ ευαίσθητα για να τα κρατήσουν αγκαλιά οι μητέρες τους.

Read More »

Η ιστορία της Εύης: Μια πικρή, μικρή ιστορία

Σας στέλνω την αγάπη μου και όλη μου τη θετική ενέργεια και εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να κρατήσετε όλες σας τα θεία δώρα στην αγκαλιά σας. Διάλεξα τη γιορτή της μητέρας (πριν από λίγες μέρες) για να σας γράψω κι εγώ την ιστορία μου, λίγο δύσκολη, λίγο δυσάρεστη, αλλά άκρως αληθινή.

Παντρευτήκαμε με τον σύζυγό μου από αληθινή αγάπη και μεγάλο έρωτα και από την πρώτη στιγμή αυτό που θέλαμε είναι να κάνουμε οικογένεια. Από μικρή εξάλλου αυτό ήθελα, αυτό ζητούσα το βράδυ στην προσευχή μου, ένα καλό παιδί που να με αγαπά και να με προσέχει και μια μεγάλη οικογένεια. Ειλικρινά,  πάντα ζήλευα τις πολυμελείς οικογένειες. Τις θεωρώ ευτυχισμένες,  ευλογημένες,  χαρούμενες και δεν θα έλεγα όχι σε τέσσερα, σε πέντε, σε έξι παιδιά και ίσως και περισσότερα.

Read More »