Το πιο δύσκολο απ’ όλα

morisson

Είδα ένα όνειρο. Ήμουν λέει επάνω σε ένα υδροπλάνο, αερόστατο, ελικόπτερο, whatever. Πετούσα επάνω από ένα μαγευτικό τοπίο κάπου – λέει – στη Χαλκιδική. Χωρίς τζάμι μπροστά μου, μπροστά εγώ, στην πρώτη θέση και πίσω ο πιλότος, ένας απροσδιόριστος οικογενειακός φίλος που ήξερε τη μυστική διαδρομή για λίγους και προσφέρθηκε να μου τη δείξει. Η ομορφιά του τοπίου ασύλληπτη. Βάλε μαζί όλες τις φυσικές ομορφιές που ξέρεις, εναλλασσόμενες. Δεν τη χωρούσε ο νους. Αν σου χει τύχει να κλάψεις από την πολλή ομορφιά ή έστω την ευτυχία της στιγμής που σε κάνει να νιώθεις ότι να, ρε, τώρα αξίζει να ζω. Έτσι. Έκλαιγα από την ομορφιά. Τρόμαζα ταυτόχρονα, αλλά βουτούσα σε αυτήν. Αλλά δεν ήμουν μόνη στην μπροστινή θέση.

Read More »

Πέντε ερωτήσεις για την επιλογή παιδικού σταθμού

school

Στο θέμα του παιδικού σταθμού είμαι απόλυτη. Το σύντομο πέρασμα της κόρης μου από εκεί με οδήγησε σε διάφορα συμπεράσματα και σε μία άποψη που τώρα είναι ακόμη πιο ακραία. Είμαι κατά των παιδικών σταθμών ειδικά με τον τρόπο που αυτοί λειτουργούν στην Ελλάδα. Για διάφορους λόγους, αλλά και επειδή στην πραγματικότητα δεν νομίζω ότι εξυπηρετούν τους εργαζόμενους γονείς. Αφού αυτοί δεν μπορούν να πηγαίνουν το παιδί τους εκεί πριν από τη δουλειά τους και να το παραλαμβάνουν στην επιστροφή τους. Ο σωστός παιδικός σταθμός θα έπρεπε επίσης να ειδοποιεί ότι το παιδί είναι άρρωστο και εμείς να μπορούμε να τσακιστούμε να πάμε να το πάρουμε, επειδή ο εργοδότης μας θα το κατανοούσε, δεν θα θεωρούσε ότι λουφάρουμε, δεν θα απειλούσε με απόλυση και θα προσέφερε ευέλικτους τρόπους εργασίας, ώστε ούτε η δουλειά να μένει πίσω, ούτε να ψοφολογάμε όλοι όλον τον χρόνο από τις ιώσεις μια και «δεν έχω πού να αφήσω το παιδί, δουλεύω». Όπως πχ γίνεται στις Βρυξέλλες όπου εργάζεται η φίλη μου η Αλεξάνδρα.

Read More »

Πρώτη φορά στο μουσείο

aetwmataJPG

Πόσες φορές έχω επιλέξει μέρη και δραστηριότητες χωρίς να τη ρωτήσω, πιστεύοντας ότι θα γουστάρει, δεν θυμάμαι. Άλλη μία τις προάλλες, το μικρό τρενάκι του Κέντρου. Αφετηρία, ο σταθμός του μετρό της Ακρόπολης. Ο μπαμπάς της εφοδιάζεται με την απαραίτητη καφεΐνη και όσο τον περιμένουμε της δείχνω το μουσείο απέναντι. «Θέλω να πάμε στο μουσείο» μου λέει. Κοντοστέκομαι. Ίσως μια άλλη φορά, σήμερα θα πάρουμε το τρένο, λέω. Επιμένει. «Ανυπομονώ να δω τα αγάλματα». Όταν ένα πεντάχρονο παιδί ξέρει πολύ καλά γιατί θέλει να πάει σε ένα μουσείο και σου το ζητάει επίμονα, φαντάζομαι ότι αν αρνηθείς, θα εισπράξεις τη χρυσή μούντζα όλων των ειδικών. Πετάς το φραπέ που μόλις πήρες – έστω και μουρμουρίζοντας -, στέκεσαι στην ουρά και δείχνεις ότι συμμερίζεσαι τον ενθουσιασμό της πρώτης-φοράς-σε-μουσείο-γουάου, ακόμη κι αν εσύ έχεις πάει σε άπειρα και έχεις σιχτιρίσει σχολείο, γονείς και λοιπούς φορείς συντηρητισμού προτού ασπαστείς τις ομορφιές τους.

Να λοιπόν πώς εκείνο το κυριακάτικο πρωινό του Ιουλίου η Γιόννα πήρε τους γονείς της από το χέρι και τους πήγε βόλτα στο μουσείο της Ακρόπολης, αποδεικνύοντάς τους πως ξέρει να αποφασίζει καλύτερα για την ίδια.

Read More »

Ορίστε, πήρα θέση

Για το πώς σερβίρεις σε πολλούς μαζί ότι τα λεφτά τους χάθηκαν

Ξημερώματα Σαββάτου, με ξυπνάει ο μπαμπάς της: «την πατήσαμε» μου λέει. Αρρώστησε; ρωτάω με όση αγωνία μου έχει μείνει, για να μάθω πως όχι, σε δημοψήφισμα πάμε. Το ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής μου δεν υπάρχει κάτι που να με αγχώνει περισσότερο από την υγεία του παιδιού μου δεν αποδεικνύει σε καμία περίπτωση πως δεν κατανοώ τη σοβαρότητα της πολιτικής κατάστασης και δεν ανησυχώ για το μέλλον μας. Σημαίνει μόνο ότι κατατάσσω στο Νο1 τα θέματα υγείας. Και αυτή είναι η μοναδική σύνδεση που θα κάνω μεταξύ της συγκυρίας και του μέλλοντος του παιδιού μου. Read More »

Γιατί δεν (μου) είναι απαραίτητος ο παιδικός σταθμός

Ή τι έμαθα φέτος για τους παιδικούς σταθμούς που αν γυρνούσα έναν χρόνο πίσω θα με απέτρεπε από το να αναζητήσω έναν για την κόρη μου.

1) Ότι όλα τα παιδιά δεν έχουν τις ίδιες ανάγκες. Άλλο μπορεί να χρειάζεται φίλους και να τους αποζητάει, να θέλει να δει τον διπλανό του για να μάθει να τρώει, να χρειάζεται βοήθεια στη λεπτή κινητικότητα… Άλλο μπορεί να ξέρει να τρώει από όλα, να μιλάει καλά, να ζωγραφίζει και να χορεύει, να έχει μια πλούσια κοινωνική ζωή με αδέλφια, ξαδέλφια, πάρτι και γιορτούλες και να μην χρειάζεται να ενταχθεί κάπου για να «μην μείνει πίσω». Άλλο μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ενταχθεί σε μία μικρή ομάδα και να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, άλλο μπορεί να περνάει στα 3 του χρόνια πιο έντονη τη φάση του αποχωρισμού και να ζητάει τη μαμά του, άλλο ίσως να μην μπορεί να διαχειριστεί ακόμη τα άλλα παιδιά: αυτές (κατά τη γνώμη μου) δεν είναι ενδείξεις για να το πιέσουμε περισσότερο να κάνει κάτι όπως το θέλουμε εμείς ή όπως το έχουν φανταστεί οι παιδαγωγοί ή όπως το κάνουν τα περισσότερα παιδιά.

Read More »