Ο φίλος μου το IUGR

 

Έχω ένα φίλο. Ένα φίλο που γνώρισα πριν από χρόνια χωρίς να το θέλω. Από μόνος του ήρθε μια μέρα, μου έπιασε το χέρι και άρχισε να περπατάει δίπλα μου. Είχε ένα όνομα περίεργο, ξενικό, IUGR* SGA μου τον συστήσανε, και η αλήθεια είναι πώς στην αρχή δεν του έδωσα και πολλή σημασία. Νόμιζα πως ήρθε για να κάνει εντύπωση και πως θα έφευγε το ίδιο γρήγορα. Όμως αυτός δεν έφυγε. Ήρθε και θρονιάστηκε στο σπίτι μας, στη ζωή μας όλη. Ήταν κάτι σαν ενοχλητική μύγα στην καρδιά του καλοκαιριού που έρχεται και κάθεται πάνω σου και όσο κι αν τη διώχνεις εκείνη ξαναγυρίζει πιο ενοχλητική.

Read More »

Advertisements

Να γιατί απομακρύνουν τα δίδυμα στη ΜΕΝΝ

Λοιπόν πείτε μου ποια μαμά έχει παιδιά διαφορετικού φύλου και συνέχεια δεν την ρωτάνε: Σε ποιον έχεις πιο μεγάλη αδυναμία; Προσωπικά, όταν με ρωτούν, απαντώ το στανταράκι για να τελειώνει η συζήτηση: «Το οιδιπόδειο καλά κρατεί».

Βέβαια είναι μεγάλο ψέμα. Όχι μόνο για όσους έχουμε ζήσει τη ΜΕΝΝ με δίδυμα αλλά και για κάθε γονιό που στέκει στα λογικά του και δεν έχει φτάσει στο επίπεδο της ασθένειας του Οιδίποδα. Η ατάκα έχει να κάνει με τη διαφορετική συμπεριφορά προς το αντίθετο φύλο. Ναι, τα κορίτσια κάνουν περισσότερα νάζια στον μπαμπά και τα αγόρια κουρνιάζουν πιο πολύ στην αγκαλιά της μαμάς, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ορίσει ότι εσύ μπορείς να δώσεις αγάπη στα παιδιά σου σε διαφορετικό βαθμό.

Read More »

Ζώντας με αυτοάνοσο

Το χειρότερο πράγμα όταν ζεις με ένα αυτοάνοσο είναι νομίζω το ότι βρίσκεσαι σε ένα ασαφές «μεταξύ», ένα απροσδιόριστο «ίσως» που δεν γίνεται κατανοητό και πιστευτό από κανέναν και κυρίως από εσένα τον ίδιο. Βλέπετε, τα αυτοάνοσα είναι μοντέρνες, αχαρτογράφητες περιοχές – ή έστω όχι πλήρως χαρτογραφημένες – για τις εκφάνσεις των οποίων δεν έχουν σαφή εικόνα αρκετές φορές ούτε καν οι ίδιοι οι γιατροί. Αν πονάει το σώμα σου για παράδειγμα και νιώθεις εύκολα κούραση (πολλή κούραση όμως), ποιος είναι εκείνος που θα σε καταλάβει και θα σε πιστέψει; Τόσο οι φίλοι όσο και οι γιατροί θα υποθέσουν πως πρόκειται για αποκύημα της φαντασίας σου ή – ακόμη χειρότερα – για κάποιο ψυχολογικό κουσούρι που απέκτησες είτε εξαιτίας της νόσου και της δυσκολίας σου να την αποδεχτείς, είτε εξαιτίας του χαρακτήρα σου που ανέκαθεν ήταν ευαίσθητος, πεισματάρης, γκρινιάρης, τελειομανής, αγχώδης, οτιδήποτε κολλάει σε μια ιδέα που έχουν όσοι βρίσκονται στην απέξω για τον τρόπο που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι εσύ. Φυσικά και οι συνάδελφοι. Δυστυχώς και οι ίδιοι σου οι γονείς.

Και το χειρότερο στο να συσχετίζουν την πάθηση με την ψυχολογία σου είναι ότι μπορεί να σε κάνουν να πιστέψεις ότι φταις. Φταίει το μυαλό σου και η καρδιά σου που το σώμα σου πονάει ή χαλάει. Ή που δεν μπορεί να γίνει καλά και χρειάζεται ένα σωρό φάρμακα με ένα σωρό παρενέργειες. Και καθώς ο πόνος, η στενοχώρια, η αγωνία και οι τύψεις αγκαλιάζονται παλεύοντας σε ένα νοσηρό κουβάρι στην ψυχή σου, τόσο περισσότερο τείνεις να πιστέψεις ότι είναι ψυχοσωματικό και όχι αυτοάνοσο αυτό που έχεις. Γιατί, άλλωστε, ποιος φρόντισε να περιχαρακώσει αυτές τις δύο έννοιες; Πού σταματάει – αλήθεια – το ψυχοσωματικό, που τόσο εύκολα ξεστομίζουμε και τόσο δύσκολα κατανοούμε, και πού αρχίζει το αυτοάνοσο;

Το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί όταν ζεις με ένα αυτοάνοσο είναι – νομίζω – να μπορέσεις να το δεις. Να καταφέρεις να σταθείς έστω και μία φορά απέναντί του και να το παρατηρήσεις. Αυτό καθαυτό. Όπως είναι. Και όχι όπως λένε οι γύρω σου ότι είναι. Όσο κι αν ακούγεται μικρό, είναι μια πράξη ωριμότητας, μια βαθιά συνειδητοποίηση των ορίων σου, αλλά και των άλλων επάνω στο δικό σου πρόβλημα, στο δικό σου σώμα, στον εαυτό σου. Ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών ας πούμε που θα σου επιτρέψει να πας ένα βήμα παραπέρα. Στο να μάθεις να ακούς το σώμα σου.

Το χειρότερο πράγμα στη ζωή με ένα αυτοάνοσο είναι ο συμβιβασμός, το ότι αναγκάζεσαι να ζεις με περιορισμούς, το ότι δεν μπορείς να τρέξεις, να χορέψεις, να φας ό,τι θες και να πιεις όσο θες, να περπατήσεις για περισσότερα από 10 λεπτά ξένοιαστος, να κάνεις έρωτα σε όποια στάση θες, να…. να… να…. Όχι. Το χειρότερο είναι ο πόνος. Θα έδινες όλες τις υπερβολικές στιγμές που πρόλαβες να ζήσεις ή που ονειρεύτηκες, προκειμένου να μην ξαναπονέσεις έτσι. Να μην χρειαστεί να μείνεις στο κρεβάτι ούτε μισή ώρα, επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Θα μπορούσες να κάνεις οτιδήποτε σου εγγυάται μια ζωή χωρίς πόνο. Αλλά αυτό δεν υπάρχει.

Και το ότι δεν υπάρχει κανείς και τίποτε που να σου εγγυηθούν μια ζωή χωρίς πόνο είναι συνάμα και το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί αν έχεις αυτοάνοσο. Γιατί κανείς και τίποτε δεν μπορεί να εξασφαλίσει σε κανέναν μια ζωή χωρίς πόνο. Και αυτό οι άνθρωποι που πονάνε το μαθαίνουν νωρίτερα από εκείνους που δεν. Στην πραγματικότητα κανείς δεν ζει χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς περιορισμούς, χωρίς την αγωνία του αύριο. Χωρίς πόνο. Κανείς. Και είσαι μάλλον κερδισμένος αν το έχεις καταλάβει από νωρίς.

Read More »

Γιατί χάθηκα

Είναι περίεργο πώς έρχονται τα πράγματα. Τις περισσότερες φορές όπως δεν τα περιμένεις. Να, τώρα ας πούμε, περίμενες πως με την απώλεια της full time δουλειάς σου και τη γνωριμία σου με τον κόσμο της ανεργίας, θα έριχνες βάρος σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ: το μπλογκ σου. Ήσουν σίγουρη. Ήμουν σίγουρη.

Φαντάζομαι έτσι σίγουροι θα ήταν κι εκείνοι που πέντε – έξι χρόνια πριν, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα μαύρα σύννεφα στην εργασία μου, με συμβούλευαν να την αφήσω και να μείνω με το μωρό που με είχε ανάγκη. Καλώς ή κακώς δεν το έκανα. Διότι δεν το είχα ανάγκη εγώ. Εγωιστικό; Ίσως. Σε μερικές μητέρες η επώδυνη μετάβαση στη μητρότητα φέρνει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα: αντί να θέλουν να είναι συνέχεια με το μωρό τους, να προτιμούν να πηγαίνουν στη δουλειά για να ξεφεύγουν λίγο από το ασήκωτο άγχος, έστω κι αν η καρδιά και το μυαλό τους βρίσκονται πάνω από μία κούνια, μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Read More »

Μάρτης

Να τος πάλι ο Μάρτιος, πλησιάζει. Το συνειδητοποίησα προχτές, όταν ο μεγάλος μου γιος, γεμάτος πανικό, μου υπενθύμισε ότι έχω «μόλις 10 μέρες» για να φτιάξω εκείνα τα βραχιολακια με κόκκινη και άσπρη κλωστή.

Περίεργος μήνας ο Μάρτιος. Για χρόνια ήταν μακράν ο δυσκολότερος μήνας του χρόνου. Σκοτείνιασε πριν από 7 χρόνια, όταν γεννήθηκε πρόωρα το πρώτο μου αγόρι. Δύο χρόνια αργότερα σκοτείνιασε ακόμη περισσότερο όταν το δεύτερο αγόρι μου απέδειξε τη μέρα της γέννησής του με τρόπο απόλυτο και τρομακτικό ότι η φράση «να μπεις στο μήνα σου και όλα θα πάνε καλά» είναι μια μπούρδα.

Read More »

Από πλεονεκτική θέση

27332083_900877143370419_3053384029903233020_n
Ηρωίδα που παλεύει με το τέρας της προωρότητας (παιδική ζωγραφιά).

Από την πρώτη φορά που αντίκρυσα το παιδί μου μέσα σε ένα κουτί από πλεξιγλάς, με δεκάδες καλώδια και μηχανήματα υποστήριξης με έζωσε μια θλίψη. Αυτή η θλίψη που θα με ακολουθούσε πολλά χρόνια μετά στη θύμιση εκείνης της εικόνας, αλλά και στη θέα άλλων μικρών παιδιών που ατύχησαν να γεννηθούν πρόωρα. Μία θλίψη ανίκητη που απλώνεται σα λαδιά σε ρούχο. Ξεκινάει από το ίδιο το γεγονός και φτιάχνει ομόκεντρους κύκλους, γεννημένους από παράπονα και αναπάντητα «γιατί». Και καθώς οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια περνούν και το παιδί σου αντιμετωπίζει ενδεχομένως δυσκολίες σε πιάνει – ή μάλλον δεν σε αφήνει – το παράπονο, επειδή πιστεύεις ότι ξεκίνησε τη ζωή του άδικα, άνισα, με θέματα που ίσως του προκαλούν προβλήματα συνεχώς. Ξεκίνησε, έχεις την αίσθηση, από μειονεκτική θέση και ξέρω πως βουβά κατηγορείς και τον εαυτό σου γι’ αυτό.

Read More »

Μια ταινία που οι γονείς των πρόωρων πρέπει να δουν

Πώς τα πάτε με τους δράκους, αυτά τα παράξενα φτερωτά ερπετοειδή; Τα φοβάστε ή σας σαγηνεύουν;

Εμένα πάντα μου άρεσαν. Λάτρευα τους μύθους και τις ταινίες γύρω από αυτά τα πλάσματα. Ποτέ δεν είχα φανταστεί όμως ότι κάποιος θα μπορούσε να συνδέσει τους δράκους με την πρόωρότητα. Και να κάνει μια όμορφη σχετική ταινία.

Αν τα προωράκια σας έχουν περάσει τα 5 έτη (η ταινία συστήνεται στην ουσία για 8 χρονών και επάνω αλλά εγώ ευτυχώς τα έχω κλείσει προ πολλού) έχετε ήδη εντρυφήσει στις μαγικές ταινίες του Ντίσνεϊ, αν και αρκετές φορές είναι τρομακτικές. Έχετε ήδη δει 35 φορές τον Κεραυνό Μακ Κουίν και 25 το «Ψυχρά κι Ανάποδα» και μάλιστα back to back σε σημείο να αναρωτιέστε εάν είναι φυσιολογικό. Ναι είναι, το παθαίνουν όλα τα παιδιά, πρόωρα και μη!

Read More »