Σε ένα σπίτι δίπλα στα δικά μας

Αν και ο Οκτώβριος είναι ο μήνας ευαισθητοποίησης για τη νεογνική απώλεια και την απώλεια κύησης, αν και το μυαλό όλων πηγαίνει δικαίως στην προωρότητα, τη Νο1 αιτία νεογνικής απώλειας, σήμερα θα σας διηγηθώ μια ιστορία που ουδεμία σχέση με την προωρότητα έχει. Μια ιστορία με κακό τέλος που – για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι – πιθανότατα μια προωρότητα να είχε προλάβει.

Η ιστορία είναι αληθινή και αφορά ένα τελειόμηνο μωρό που γεννήθηκε κάπου στις αρχές της σεζόν – κι όταν λέω σεζόν εννοώ την έναρξη των σχολείων και των ιώσεων μαζί. Η ιστορία, επίσης, αφορά τη χρονιά που διανύουμε και κάτι μου λέει πως δεν είναι μοναδική, αν και για λόγους δεοντολογίας θα διατηρήσουμε την ανωνυμία της.

Read More »

Advertisements

Σε βαθιά νερά

Δυόμιση χρόνια μετά την πρώτη φορά που βούτηξε στο χλώριο, ξαφνικά μαθαίνουμε κι εκείνος κι εγώ ότι πρόκειται στα επόμενα είκοσι λεπτά να βρεθεί στη μεγάλη πισίνα. Εκείνος φοβάται, όπως θα φοβόταν κάθε άνθρωπος που δεν έχει εμπιστοσύνη στις κολυμβητικές του ικανότητες, τίποτα δηλαδή το ιδιαίτερο. Εγώ δεν φοβάμαι. Γιατί να φοβάμαι εγώ; Είμαι μπαμπάς εγώ. Οι μπαμπάδες ρίχνουν δέντρα τραβώντας τα με ένα απλό σκοινί και παίρνουν την παντόφλα και σκοτώνουν από κουνούπι, μέχρι βασιλική κόμπρα. Είναι, οι μπαμπάδες, αυτοί που όλα τα ξέρουν και όλα τα μπορούν. Σιγά τώρα που θα φοβηθούν τη μεγάλη πισίνα.

Read More »

Πρωτάκι

Έχω ένα μικρό ελάττωμα. Εδώ και μερικά χρόνια δεν μπορώ να πάω σε παιδο-ειδκό μόνη μου. Εννοώ χωρίς τον μπαμπά της. Απομεινάρι που άφησε πάνω μου η προωρότητα. Δεν βαριέσαι. Σε κείνη να μην αφήσει τίποτε.

Ήταν μια περίεργη μέρα η σημερινή για διάφορους λόγους, από αυτές που επιλέγω να αγχώνομαι με μικροπράγματα και οι γύρω μου απορούν πώς είναι δυνατόν, αλλά πού να τους εξηγείς τώρα ότι τα μεγάλα αποφεύγεις να σε αγχώσουν. Έτερο κουσούρι αυτό.

Και εκεί που κάθομαι στην καρέκλα απέναντί της και σχεδόν τη θαυμάζω, ένα ολόκληρο πρωτάκι πλέον να κάθεται μόνη της στη μεγάλη πολυθρόνα του οφθαλμίατρου και να ανακοινώνει περιχαρής τα σχήματα κι εγώ σκύβω για να μην φανεί η περηφάνια μου, σκάει ένα φλασάκι.

Read More »

Συναισθήματα δίπλα σε μια θερμοκοιτίδα

Τη μέρα που ένα μωρό παίρνει εξιτήριο από τη ΜΕΝΝ, για τους περισσότερους η ιστορία τελειώνει με το γνωστό «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Φίλοι και συγγενείς, πλημμυρισμένοι από χαρά και αισιοδοξία, θεωρούν ότι είναι η στιγμή που αφήνουμε τις «άσχημες αναμνήσεις» πίσω μας και ετοιμαζόμαστε για «τα καλύτερα», χωρίς ωστόσο να μπορούν, όσο και να το θέλουν, να αντιληφθούν ότι αυτές οι «άσχημες αναμνήσεις» αφορούν τις πρώτες μέρες ζωής του παιδιού μας – άραγε υπάρχει γονιός σε όλο τον κόσμο που μπορεί ή θέλει να ξεχάσει τις πρώτες μέρες ζωής του παιδιού του;

Read More »

Κάθε σταγόνα αίματος μετράει

Πόσο συχνά άραγε σκεφτόμαστε το αίμα που κυλάει μέσα στο σώμα μας; Ως ενήλικη που δεν χρειάστηκε ποτέ μετάγγιση, η μόνη μου “επαφή” με το αίμα ήταν όταν κάποια πληγή αιμορραγούσε. Όταν όμως γέννησα πριν από 6 χρόνια, το αίμα για μένα συμβόλισε τη ζωή μου όλη.

Αν και ο γιος μου γεννήθηκε 33+4 (ηλικία κύησης που θεωρείται “καλή” από τους νεογνολόγους) και νοσηλεύτηκε μόνο για 36 μέρες χωρίς καμία ιδιαίτερη επιπλοκή και χωρίς να υποβληθεί σε καμία χειρουργική επέμβαση, χρειάστηκε 4 φορές μετάγγιση αίματος. Μπορεί λοιπόν κανείς εύκολα να φανταστεί ποιες είναι οι ανάγκες σε αίμα ενός πρόωρου που θα γεννηθεί ας πούμε την 26η εβδομάδα, που θα παρουσιάσει αιμορραγίες, που θα χειρουργηθεί.

Read More »

Ξέρεις ότι είσαι γονιός (μωρού) όταν…

Εύχεσαι να ήσουν εσύ αντί για εκείνον στην εντατική, αλλά αμέσως μετά εύχεσαι να μην χρειαστεί να αρρωστήσεις ποτέ για να μην λείψεις ούτε μια μέρα από δίπλα του.

Πλένεις τα χέρια σου άπειρες φορές και φεύγεις τρέχοντας μόλις δεις κάποιον να βήχει δίπλα σου, αλλά όταν εκείνος αρρωσταίνει, καταφέρνεις τελικά να αρρωστήσεις και εσύ (από συμπαράσταση μάλλον).

Ονειρεύεσαι ένα διήμερο που δεν θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου, αλλά αντ’ αυτού κοιμάσαι κάθε βράδυ με το ένα μάτι μισάνοιχτο.

Το γραφείο-αποθήκη βιβλίων και ρούχων σιγά σιγά μετατρέπεται σε παιδότοπο-αποθήκη παιχνιδιών και ρούχων, όπως και το σαλόνι, όπως και το υπνοδωμάτιό σου.

Θέλεις να πας μια βόλτα, αλλά, όταν τελικά πηγαίνεις, κοιτάς κάθε τέταρτο το τηλέφωνό σου και αναρωτιέσαι τι κάνει και εάν είσαι καλή μητέρα.

Αρρωσταίνει με ίωση, αλλεργία και πονόδοντο ταυτόχρονα και εσύ αναρωτιέσαι «γιατί όλα σε μας;» και τέλος πάντων «γιατί αυτός ο Μέρφι να έχει δίκιο;»…

Αλλά μετά καταλήγεις ότι αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή είσαι γονιός και πως ακόμη και έτσι, όταν είναι όλος με κόκκινες πιτσιλιές, εκείνος θα σου γελά όταν του βγάζεις φωτογραφία για να τη στείλεις στη γιατρό του, και εσύ θα την κοιτάζεις μετά και θα χαμογελάς, γιατί είσαι τόσο τυχερή που είναι το παιδί σου.

Μαρια Χατζη

 

 

Το παράδειγμα των παιδιών μας

Ένα ρητό λέει «όταν δεν μαθαίνουμε από μια δυσκολία, η επόμενη θα είναι μεγαλύτερη». Εμείς λοιπόν οι πρόωρογονείς περάσαμε μία και δύο και τρεις δυσκολίες βλέποντας τα παιδιά μας να ακροβατούν μεταξύ ζωής και θανάτου. Μερικοί από εμάς παλεύουν ακόμα με δυσκολίες έστω και αν – ευτυχώς – έχει ξεπεραστεί το στάδιο της ακροβασίας.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι δυσκολίες μάς δίνουν μοναδικές ευκαιρίες να εξελιχτούμε σαν άνθρωποι και να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι, να αξιολογήσουμε τις ουσιαστικές μας σχέσεις και να οικοδομήσουμε ένα καλύτερο και πιο φωτεινό μέλλον.

Γιατί όμως είναι σημαντικό ειδικά για τους γονείς με πρόωρα να φροντίζουν την ψυχική τους υγεία και να κάνουν ό,τι μπορούν για να αλλάξουν οπτική και προοπτική στη ζωή τους, βλέποντας τα πράγματα θετικά;

Read More »