Ημερολόγιο καραντίνας

Μέρα εγκλεισμού Νούμερο 12. Δεν έχει νόημα να περιγράψω όσα συμβαίνουν έξω και μέσα στο σπίτι, πώς περνάμε, αν φοβόμαστε και αν έχουμε σκασμένα από το πλύσιμο χέρια. Τα ξέρετε. Έχει όμως ίσως νόημα να εξηγήσω ποιες ομοιότητες έχει η ζωή με ένα πρόωρο παιδί, με αναπνευστική ευαισθησία, με όσα ζούμε την εποχή του κορωνοϊού. Τι μαθαίνει και τι νιώθει κανείς και στις δύο περιπτώσεις και γιατί η κατάσταση μου φαίνεται σε έναν βαθμό οικεία (σε έναν άλλο βέβαια ξεπερνά και την πιο τρελή ταινία επιστημονικής φαντασίας);

Αποστείρωση και μετάδοση των ιώσεων 

Χέρια σκασμένα είχα όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του πρόωρου μωρού μου και μάσκα φορούσαμε περιστασιακά στο σπίτι, ενώ τα αντισηπτικά δεν έλειπαν από κανενός την τσάντα. Οι οδηγίες των νεογνολόγων ήταν σαφείς: ένα παιδί που έχει μείνει 25 μέρες διασωληνωμένο δεν πρέπει να αρπάξει καμία ίωση τον πρώτο χρόνο, διότι κάτι τέτοιο μπορεί να το στείλει ξανά στην εντατική. Αναγκάστηκα να μάθω πώς κολλάνε οι ιώσεις και γιατί έχει σημασία να πλένουμε συχνά και καλά τα χέρια μας, ότι ακόμη και ένας φορέας που δεν νοσεί μπορεί να μεταδώσει, χρειάστηκε να μείνουμε κλεισμένοι στο σπίτι, να διώξω τον άντρα μου που είχε αρρωστήσει για λίγες μέρες, να ζητήσω από συγγενείς και φίλους να μείνουν μακριά, να πλένομαι και να αλλάζω ρούχα κάθε φορά που γυρνούσα από τη δουλειά. Με άλλα λόγια, να ζήσω υπό παρόμοιες με τις σημερινές συνθήκες την ώρα που όλοι οι άλλοι, όχι μόνο ζούσαν φυσιολογικά, αλλά και δεν καταλάβαιναν για τι πράγμα τους μιλούσα.

Read More »

Γράμμα στην πρόωρη κόρη μου

Αγάπη μου,

Αποφάσισα να σου γράψω τώρα που κοιμάσαι γαλήνια στο όμορφο κρεβάτι σου, μεγάλο κορίτσι πια που το άλλο πρωί θα ξυπνήσει και θα ετοιμαστεί για να πάει στο σχολείο. Το σπίτι είναι ήσυχο όταν κοιμάσαι, αλλά τόσο γεμάτο από την παρουσία σου. Οι σκέψεις μου με πισωγυρίζουν στην εποχή που κοιμόσουν μόνη σε ένα πλαστικό κουτί, μικροσκοπική και αμέτοχη σε όσα σου συνέβαιναν. Κι εγώ τριγυρνούσα μόνη σε ένα άδειο σπίτι που δεν είχε προλάβει να γεμίσει από το κλάμα ενός μωρού, μικροσκοπική και αμέτοχη σε όσα μας συνέβαιναν. Πόσο αλλιώτικη είναι τώρα η πραγματικότητά μας και πόσο ευγνώμων αισθάνομαι γι’ αυτό! Μου φαίνεται σχεδόν απίστευτο που μεγάλωσες τόσο γρήγορα και τόσο όμορφα και άφησες πίσω σου όλες τις άσχημες στιγμές. Με συγχωρείς που εγώ δυσκολεύτηκα.

Read More »

Όταν το σχολείο δεν διδάσκει, κάνει απολύμανση

Τον Οκτώβριο πήγα στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου μας. Η αφορμή ήταν ένας μαθητής – ή μαθήτρια δεν έχει σημασία – που πήγε με πυρετό στην τάξη και ζήτησα να απομακρυνθεί. Στη συνέχεια, αφού δεν απομακρύνθηκε αν και έγιναν, όπως έμαθα, κάποιες ενέργειες ενημέρωσης των γονέων και αφού, όχι μόνο η κόρη μου, αλλά και άλλο ένα παιδί και η δασκάλα αρρώστησαν με τα ίδια ακριβώς συμπτώματα, του ζήτησα να ενημερώσει με όποιον τρόπο ήθελε εκείνος γονείς και δασκάλους ότι αυτό είναι επικίνδυνο για την υγεία όλων και να ζητήσει να μην επιτραπεί ξανά. Με κοίταξε σαν μια αναίτια παραλογισμένη μαμά, με αντερώτησε πώς ήμουν σίγουρη από πού κόλλησε το παιδί μου και με έστειλε στην ευχή της Παναγίας, χωρίς φυσικά να στείλει ούτε μία Α4 με τα βασικά μέτρα πρόληψης κατά των ιώσεων.

Read More »

Ήμουν λύκος κι ήταν πεταλούδα

 

Μερικές φορές αναρωτιέμαι σε ποιον απευθύνονται τα παραμύθια; Στα παιδιά ή στους μεγάλους; Μήπως διαβάζοντάς τα ο ενήλικας παίρνει το μήνυμα που χρειάζεται να μεταφέρει στο παιδί κι αν η ιστορία αρέσει στον ίδιο, θα τη διηγηθεί με τέτοιο τρόπο που τελικά θα την αγαπήσει και ο μικρός του ακροατής; Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές στάθηκε ένα παιδικό βιβλίο που διαβάσαμε τις προάλλες – συνηθίζουμε ακόμη να διαβάζουμε μαζί βιβλία, παρότι πλέον μπορεί και μόνη της – γιατί ένιωσα ότι πρωτίστως σε μένα είχε κάτι να πει. Μία από εκείνες τις απλές αλήθειες που αρκεί μία στιγμή για να συνειδητοποιήσεις τη σημασία τους στη ζωή σου.

 

 

Read More »

Η Ισαβέλλα επιστρέφει στη ΜΕΝΝ 12 χρονών

Η 12χρονη Ισαβέλλα παίζει κιθάρα στα πρόωρα μωρά (photo: abc news)

Καμιά φορά εμείς οι γονείς των πρόωρων το κρυφοσκεφτόμαστε: Να μεγαλώσουν γερά και μια μέρα να επιστρέψουν στη ΜΕΝΝ που πάλεψαν για τη ζωή τους και όλοι εκεί να τους θαυμάσουν για τα κατορθώματά τους και να κλαίνε από συγκίνηση. Η Ισαβέλλα Τσιριέλο, μια μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου στη Νέα Υόρκη, το έκανε. Επέστρεψε στη ΜΕΝΝ όπου νοσηλεύτηκε τις πρώτες δύσκολες ημέρες της ζωής της και ευχαρίστησε το προσωπικό με τον πιο γλυκό τρόπο: παίζοντας μουσική στα μωρά!

Read More »

Εγώ και η προωρότητα 8 χρόνια μετά

 

Μετράω τα δάχτυλά της. Πέντε και πέντε και πέντε και πέντε. Τα φιλάω. Κοιτάζω με θαυμασμό τα καινούργια δόντια της, αυτά που ξεπροβάλλουν σιγά σιγά για να μείνουν για πάντα στο χαμόγελό της. Εκστασιάζομαι με κάθε συλλογισμό της, ξεκαρδίζομαι με τα αστεία της, την κοιτάζω σαν χαζή, όταν εκτελεί ασκήσεις γυμναστικής ή όταν τραγουδάει με τη χορωδία ή όταν τρέχει. Κυρίως αυτό. Κι ας τρέχει ακόμη λίγο ατσούμπαλα. Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμη και σήμερα, σχεδόν 8 χρόνια μετά τη γέννησή της, ότι έχει δύο πόδια που της επιτρέπουν να τρέχει. Νιώθω σαν τον γονιό που βλέπει το παιδί του να περπατάει για πρώτη φορά και θέλω να τη χειροκροτήσω, ξανά και ξανά. Μοιάζει απίστευτο. Είμαι χαζομαμά ή είναι που ξέρω πως τίποτε δεν είναι δεδομένο. Και αυτό με κάνει να αντιμετωπίζω την κάθε ύπαρξη σαν θαύμα. Ένα θαύμα που ξέφυγε από οτιδήποτε μπορούσε να πάει στραβά. Και την κόρη μου – αλλά και όλα τα πρόωρα παιδιά – σαν θαύμα επί 2.

Read More »

Παρακαλώ, μην αγγίζετε!

Καθώς ετοιμαζόμουν να πάρω το μικροσκοπικό μου προωράκι των 30 εβδομάδων στο σπίτι, οι νεογνολόγοι μου έλεγαν διαρκώς να αποφεύγω τα σούπερ μάρκετ. Ήμουν πραγματικά πολύ μπερδεμένη. Είναι δυνατόν τα σούπερ μάρκετ να είναι τόσο απειλητική πηγή μικροβίων;

Εννοείται πως θα τηρούσα με ευλάβεια και την οδηγία αυτή, όμως δεν κρατήθηκα και ρώτησα το λόγο. Η απάντηση που πήρα ήταν, μεταξύ άλλων, ότι οι άνθρωποι στο σούπερ μάρκετ έχουν την τάση να αγγίζουν τα μικρά μωρά μέσα στο καροτσάκι τους. Γέλασα, μην μπορώντας να καταλάβω γιατί κάποιος θα έκανε κάτι τέτοιο. Εγώ δεν το είχα κάνει ποτέ.

Πόσο δίκιο είχαν Από τη μέρα που άρχισα να βγάζω βόλτα το παιδί μου με το καροτσάκι, αντιμετώπισα ένα χείμαρρο ανθρώπων που προσπαθούσαν να αγγίξουν το μωρό μου και που δε δίσταζαν να κάνουν και προσωπικές ερωτήσεις. Ήταν λες και το μωρό μου ήταν δημόσια περιουσία!

Read More »