Εξαιρετικά πρόωρα μωρά: το μεγάλο δίλημμα

Είναι μερικά θέματα που δεν τολμάς να πιάσεις. Ανήκουν στα ανείπωτα. Προβληματιστήκαμε πολύ για το αν θα πρέπει να μιλήσουμε για ένα από αυτά, το δικαίωμα στο «ναι» και στο «όχι» της ανάνηψης. Γιατί – αλήθεια – ποιος γονιός μπορεί να πει όχι; Πώς είναι δυνατόν να τίθεται ερώτημα στο αν ένας γονιός θέλει να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα να σώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή; Όταν αυτό γεννιέται στις 22 και στις 23 και στις 24 εβδομάδες; Καταλήξαμε όμως στο ότι αν δεν το κάνει ένα site που εστιάζει στην προωρότητα, τότε ποιος; Ποιος πρέπει να μιλήσει για το μεταίχμιο μιας εποχής που δίνει την ευκαιρία σε παιδιά τα οποία έχουν συμπληρώσει λιγότερες από 26 εβδομάδες κύησης να επιβιώσουν, αλλά που δεν έχει ακόμη τα μέσα να εγγυηθεί για την καλή ζωή τους;

Read More »

Επίσκεψη σε παιδο-ειδικό (ξανά)

Ένας πατέρας πιάνεται από μερικούς στίχους και από μια ακόμη απρόσμενη επίσκεψη σε ειδικό παιδίατρο και αναρωτιέται πώς να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. 

Του ανερμάτιστου μυαλού του φταίν’ οι στίχοι. Τ’ ομολογώ, τα τραγούδια συχνότατα με οδηγούν σε διαδρόμους σκέψεων δαιδαλώδεις. Ακούω ένα στίχο και το μυαλό αρχίζει να χοροπηδάει ωσάν το χιμπατζή από κλαδί σε κλαδί.

Read More »

Γιατί. Σκέτο.

Γιατί. Μία τόση δα μικρή ερωτηματική λέξη, που μπορεί να σε οδηγήσει ακόμη και στην τρέλα.

Ξεκινάει απλά, αόριστα «Γιατί;» και αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει πιο συγκεκριμένες μορφές «Γιατί σε μας;», «Γιατί στο δικό μου μωρό;». Δουλεύει αθόρυβα και μεθοδικά και όσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο συγκεκριμένο: «Γιατί δεν λειτούργησε σωστά το σώμα μου;», «Γιατί αφού τρώει, δεν μεγαλώνει;», «Γιατί δεν μπορεί να περπατήσει;». Ατελείωτα γιατί που όσο βρίσκουν έστω και λίγο χώρο μέσα στο μυαλό, σε στοιχειώνουν και πολλαπλασιάζονται. Το ένα αναπάντητο γιατί φέρνει το άλλο, ένας φαύλος κύκλος.

Read More »

Συγγνώμη…

Γεννήθηκες και δεν άκουσα το κλάμα σου. Ίσως δεν είχες δύναμη να κλάψεις αρκετά δυνατά. Ίσως σε πήραν πολύ γρήγορα στη διπλανή αίθουσα. Δεν μπόρεσα ούτε καν να σε δω για μια στιγμή. Το κυανό χρώμα σου; Η αποστεωμένη εικόνα σου; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως η πατουσίτσα σου που κρεμόταν από την πράσινη χειρουργική πετσέτα στην οποία σε είχαν τυλίξει ήταν η πιο απαλή και η πιο ζεστή πατούσα του κόσμου.

Read More »

Κλεψύδρα

roloi

Πότε ήταν που άκουσες ένα πνιχτό κλάμα και της έδωσες το πρώτο σου φιλί; Πόσος χρόνος πέρασε από τότε, μέχρι που την πήρες την πρώτη αγκαλιά; Ήταν 45 μέρες ή 5 αιώνες;

Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που περίσσευε από την αγκαλιά σου και το κεφάλι της έπεφτε βαρύ στα χέρια σου, μέχρι σήμερα που γεμίζει ένα ολόκληρο παιδικό κρεβάτι; Κοντεύουν 6 χρόνια ή μήπως 10 λεπτά;

Read More »

Χαρά αγνοείται

images

Η προωρότητα, το γνωρίζουν πολύ καλά οι γονείς που την έχουν ζήσει, είναι πολλά περισσότερα από την πρόωρη άφιξη του μωρού τους. Η προωρότητα σε φέρνει αντιμέτωπο με τους μεγαλύτερους φόβους σου. Σε αναγκάζει να αγγίξεις τα όριά σου σαν άνθρωπος και πολλές φορές να τα ξεπεράσεις. Σε αναγκάζει να αλλάξεις ολόκληρη την κοσμοθεωρία σου κάποιες φορές. Σε υποχρεώνει σε μία διαρκή μάχη ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο, στην απελπισία και την ελπίδα.

Η προωρότητα όμως μπορεί και «κλέβει» και πάρα πολλά ασήμαντα (μπροστά στην επιβίωση του μωρού) πράγματα, μικρές λεπτομέρειες που όμως κάθε μαμά, κυρίως, ονειρεύεται από την πρώτη στιγμή που μαθαίνει πως είναι έγκυος.

Read More »

Φοβάμαι ότι θα φοβάμαι

Μερικές φορές η κακιά η ώρα με φέρνει απέναντι σε μια μαμά που θα με συμβουλέψει. Θα με συμβουλέψει για τις αγωνίες μου σχετικά με την υγεία της κόρης μου. Θα με συμβουλέψει αφού μου φανερώσει και τις δικές της. Η κακιά η ώρα την έχει φέρει και κείνη αντιμέτωπη με δυσκολίες. Το παιδί της δεν τρώει αβοκάντο, πράσινα σαλατικά (γιατί ντομάτα πι-χι τρώει), κεχρί με πίτουρο και μόλις χτες σταμάτησε το αχλάδι. Θα με φέρει απέναντι και στην άλλη μητέρα που το παιδί της αρρωσταίνει συνέχεια (μία φορά τον μήνα είναι το συνέχεια), αλλά τα περνάει όλα στο πόδι και λογικό είναι αφού πάει πρώτη φορά 2,5 χρονών σχολείο. Θα ακούσω κι εκείνο το περίφημο επιχείρημα ότι όσο πιο νωρίς το στείλεις σχολείο τόσο το καλύτερο, γιατί δημιουργεί αντισώματα και μετά στο νηπιαγωγείο δεν θα αρρωσταίνει πια. Επιχείρημα που όταν πάω να αντικρούσω βάσει ιατρικών δεδομένων, αλλά και βάσει προσωπικής εμπειρίας (όταν λέμε συνέχεια εννοούμε συνέχεια και αυτό είναι απλώς ανέφικτο, δείχνει ότι το ανοσοποιητικό ΔΕΝ είναι έτοιμο), εισπράττω το βλέμμα «καλά, εσύ κάηκες μωρέ, κρίμα» και σταματάω. Άντε, να πιάσουμε καμιά συνταγή να ξαλεγράρουμε….

poures-karoto-mbiizeli

Read More »