Το παράδειγμα των παιδιών μας

Ένα ρητό λέει «όταν δεν μαθαίνουμε από μια δυσκολία, η επόμενη θα είναι μεγαλύτερη». Εμείς λοιπόν οι πρόωρογονείς περάσαμε μία και δύο και τρεις δυσκολίες βλέποντας τα παιδιά μας να ακροβατούν μεταξύ ζωής και θανάτου. Μερικοί από εμάς παλεύουν ακόμα με δυσκολίες έστω και αν – ευτυχώς – έχει ξεπεραστεί το στάδιο της ακροβασίας.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι δυσκολίες μάς δίνουν μοναδικές ευκαιρίες να εξελιχτούμε σαν άνθρωποι και να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι, να αξιολογήσουμε τις ουσιαστικές μας σχέσεις και να οικοδομήσουμε ένα καλύτερο και πιο φωτεινό μέλλον.

Γιατί όμως είναι σημαντικό ειδικά για τους γονείς με πρόωρα να φροντίζουν την ψυχική τους υγεία και να κάνουν ό,τι μπορούν για να αλλάξουν οπτική και προοπτική στη ζωή τους, βλέποντας τα πράγματα θετικά;

Read More »

Καιρός να κλείσεις την πόρτα

Τα 6 είναι μια καλή ηλικία για να αφήσεις πίσω σου την προωρότητα. Να κλείσεις τη βαριά πόρτα της ΜΕΝΝ χωρίς να γυρίσεις να κρυφοκοιτάξεις από το στρογγυλό τζαμάκι της όπως κάνεις τόσα χρόνια. Να την κλείσεις όχι βροντώντας την, αλλά απαλά και ήσυχα, ώστε να ακούσεις το «κλακ» που εξασφαλίζει ότι έκλεισε, να την κλείσεις με σιγουριά. Σα να κλείνεις ένα βιβλίο που τελείωσες και δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσεις.

Τα 6 είναι μια καλή ηλικία να αφήσεις την προωρότητα πίσω σου, ακόμη κι αν αυτή δεν σε έχει αφήσει ολοσχερώς. Και το γράφω αυτό έχοντας πλήρη γνώση ότι μερικοί ίσως δυσκολεύονται – και δικαιολογημένα -, επειδή έχει πιθανώς αφήσει τα ανεξίτηλα σημάδια της στο παιδί τους. Ακόμη όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις τα 6 εξακολουθούν να είναι μια καλή ηλικία για να αφήσεις πίσω σου την προωρότητα. Όχι να τη σβήσεις από τη μνήμη σου εντελώς – δεν γίνεται -, αλλά να την αφήσεις εκεί πίσω, να υπάρχει εκεί που υπήρξε, έξι χρόνια πριν, να ανήκει στο παρελθόν.

Read More »

Φίλοι για πάντα

Αν κάποιος μου έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι θα μπορούσα να αποκτήσω διαδικτυακούς φίλους, στην καλύτερη περίπτωση θα έβαζα τα γέλια. Η φιλία θέλει χρόνο, θέλει προσωπική επαφή, θέλει κοινά βιώματα. Την ίδια ακριβώς αντίδραση δηλαδή που θα είχα αν μου έλεγε ότι όλες οι εγκυμοσύνες δεν έχουν πάντα την ίδια πορεία. Φουσκώνει η κοιλιά – σπάνε τα νερά – πονάς – γεννάς – γυρίζεις σπίτι με ένα όμορφο μωρό. Όχι;

Ένα λοιπόν από τα πράγματα που έμαθα πριν από 6 χρόνια είναι ότι οι θεωρίες καταρρίπτονται εύκολα και τα πράγματα κάποιες φορές μας έρχονται «λίγο» διαφορετικά. Όπως ακριβώς μία εγκυμοσύνη δεν ακολουθεί πάντα την προβλεπόμενη πορεία, έτσι και οι σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μας.

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που φεύγουν, μην αντέχοντας τη νέα πραγματικότητα, θεωρώντας ίσως πως γίνεσαι μίζερη, καταθλιπτική, μπορεί και υπερβολική, δεν ξέρω, και δεν έχει και σημασία άλλωστε. Ή ίσως απλά ήθελαν να φύγουν από καιρό και έψαχναν μία αφορμή.

Read More »

Εξαιρετικά πρόωρα μωρά: το μεγάλο δίλημμα

Είναι μερικά θέματα που δεν τολμάς να πιάσεις. Ανήκουν στα ανείπωτα. Προβληματιστήκαμε πολύ για το αν θα πρέπει να μιλήσουμε για ένα από αυτά, το δικαίωμα στο «ναι» και στο «όχι» της ανάνηψης. Γιατί – αλήθεια – ποιος γονιός μπορεί να πει όχι; Πώς είναι δυνατόν να τίθεται ερώτημα στο αν ένας γονιός θέλει να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα να σώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή; Όταν αυτό γεννιέται στις 22 και στις 23 και στις 24 εβδομάδες; Καταλήξαμε όμως στο ότι αν δεν το κάνει ένα site που εστιάζει στην προωρότητα, τότε ποιος; Ποιος πρέπει να μιλήσει για το μεταίχμιο μιας εποχής που δίνει την ευκαιρία σε παιδιά τα οποία έχουν συμπληρώσει λιγότερες από 26 εβδομάδες κύησης να επιβιώσουν, αλλά που δεν έχει ακόμη τα μέσα να εγγυηθεί για την καλή ζωή τους;

Read More »

Επίσκεψη σε παιδο-ειδικό (ξανά)

Ένας πατέρας πιάνεται από μερικούς στίχους και από μια ακόμη απρόσμενη επίσκεψη σε ειδικό παιδίατρο και αναρωτιέται πώς να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. 

Του ανερμάτιστου μυαλού του φταίν’ οι στίχοι. Τ’ ομολογώ, τα τραγούδια συχνότατα με οδηγούν σε διαδρόμους σκέψεων δαιδαλώδεις. Ακούω ένα στίχο και το μυαλό αρχίζει να χοροπηδάει ωσάν το χιμπατζή από κλαδί σε κλαδί.

Read More »

Γιατί. Σκέτο.

Γιατί. Μία τόση δα μικρή ερωτηματική λέξη, που μπορεί να σε οδηγήσει ακόμη και στην τρέλα.

Ξεκινάει απλά, αόριστα «Γιατί;» και αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει πιο συγκεκριμένες μορφές «Γιατί σε μας;», «Γιατί στο δικό μου μωρό;». Δουλεύει αθόρυβα και μεθοδικά και όσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο συγκεκριμένο: «Γιατί δεν λειτούργησε σωστά το σώμα μου;», «Γιατί αφού τρώει, δεν μεγαλώνει;», «Γιατί δεν μπορεί να περπατήσει;». Ατελείωτα γιατί που όσο βρίσκουν έστω και λίγο χώρο μέσα στο μυαλό, σε στοιχειώνουν και πολλαπλασιάζονται. Το ένα αναπάντητο γιατί φέρνει το άλλο, ένας φαύλος κύκλος.

Read More »

Συγγνώμη…

Γεννήθηκες και δεν άκουσα το κλάμα σου. Ίσως δεν είχες δύναμη να κλάψεις αρκετά δυνατά. Ίσως σε πήραν πολύ γρήγορα στη διπλανή αίθουσα. Δεν μπόρεσα ούτε καν να σε δω για μια στιγμή. Το κυανό χρώμα σου; Η αποστεωμένη εικόνα σου; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως η πατουσίτσα σου που κρεμόταν από την πράσινη χειρουργική πετσέτα στην οποία σε είχαν τυλίξει ήταν η πιο απαλή και η πιο ζεστή πατούσα του κόσμου.

Read More »