Η ιστορία της Μαρίας: 35 μέρες στη ΜΕΝΝ

Ήταν Μάιος του 2015 όταν μάθαμε ότι ήμουν έγκυος στο πρώτο μου μωρό. Και εγώ και ο άντρας μου πέταξαμε από τη χαρά μας, το θέλαμε αυτό το μωρό. Οι πρώτοι 3 μήνες πέρασαν δύσκολα λόγω αδιαθεσίας, όμως η χαρά μου ήταν εκεί, ο τέταρτος μήνας ίσως ο πιο τέλειος μήνας της εγκυμοσύνης μου, όνειρα, αγορές για την πριγκίπισσα που θα ερχόταν και… ξαφνικά στην 24 εβδομάδα όλα γκρεμίστηκαν.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Σοφίας: 11 μέρες αρκούν

O Θοδωρής 13 μηνών
Γεννημένος στις 33 εβδομάδες.

Όποιος βιάζεται σκοντάφτει… Κι εγώ βιαζόμουν πολύ. Aπό την πρώτη φορά που τον ένοιωσα, από την πρώτη κιόλας κλωτσιά, αναρωτιόμουν πώς θα περάσει ο καιρός, ήθελα να τον δω, ήθελα να τον πάρω αγκαλιά, λες και θα χάνονταν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια που θα περνούσαμε μαζί. Βιάστηκα να τον δω και σκόνταψα. Σκόνταψα πάνω σε μια πόρτα, αυτή που από έξω έγραφε ΜΕΝΝ.

Read More »

Η ιστορία της Πόπης: Κανείς δεν καταλαβαίνει τους γονείς της ΜΕΝΝ

Ιωάννα-Δέσποινα, 22 μηνών. Γεννημένη στις 30 εβδομάδες, 1600 γρ.

Αυτή είναι η ιστορία, της μικρής Ιωάννας-Δέσποινας, που γεννήθηκε 30 εβδομάδων και 5 ημερών στις 23/3/2016 στις 6:10 το απόγευμα σε μαιευτήριο της Αθήνας.

Ο Θεός με το που αποφασίσαμε πως θέλουμε να γίνουμε γονείς, μας έστειλε την Ιωαννίτσα μου. Την ημέρα των γενεθλίων μου, έμαθα πως είμαι έγκυος 5 εβδομάδων. Τα συναισθήματα που ένιωθα τότε απερίγραπτα. Πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την πολλή χαρά. Η εγκυμοσύνη μου, δύσκολη. Μετά τους πρώτους μήνες, που υπέφερα από ζαλάδες και εμετούς, στην πορεία εμφανίστηκε υψηλή πίεση, θυρεοειδής, σάκχαρο, αιμορραγίες και φόβος. Πολύς φόβος. Η γιατρός μου, μου είχε αναφέρει ότι ίσως γεννήσω λίγο πρόωρα.

Read More »

Η ιστορία της Αφροδίτης: Χριστούγεννα στη ΜΕΝΝ

Με λένε Αφροδίτη και έχω ένα κοριτσάκι 14 μηνών, διορθωμένη 12. Αυτά ήταν τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής μου αφού ήταν τα πρώτα που πέρασα μαζί της. Δεν μπορώ όμως να μην σκέφτομαι όλα τα μωράκια που περνάνε τις πρώτες τους γιορτές στη ΜΕΝΝ, εκεί που βρισκόμασταν και εμείς ακριβώς ένα χρόνο πριν.

Read More »

Η ιστορία της Ζένιας: Γέννησα στην 26η εβδομάδα

Με λένε Ζένια και έχω έναν γιο 15 μηνών, διορθωμένη 12, ναι, είμαι άλλη μία προωρομαμά…

Μια απρόσμενη και δύσκολη εγκυμοσύνη

Στις 5 Μαρτίου 2016, μετά από 15 μέρες καθυστέρηση και, αφού με είχε πρήξει μια φίλη μου, έκανα το τεστ. Το έκανα για πλάκα, αφού εξαιτίας ενός προβλήματος, έπρεπε να κάνω μια επέμβαση και να μπω σε άλλα μονοπάτια, αν ήθελα να μείνω έγκυος. Όταν είδα το θετικό αποτέλεσμα, έπαθα σοκ. Κλείνω ραντεβού στον γυναικολόγο, πάμε, βλέπουμε μια μικρή μαύρη κουκιδίτσα. Γυρίζω σπίτι και ξεκινάει το ταξίδι. Παλέψαμε 2 αποκολλήσεις, ζάχαρο, το καρκινάκι μου στον θυρεοειδή με φόβο μην κάνει μετάσταση, εμετούς μέχρι τον 5ο μήνα, αλλεργικό σοκ και κάτι ρινίτιδες… Μια εγκυμοσύνη δύσκολη με εμένα μόνη μου να τρέχω μια και ο άντρας μου δούλευε εκτός.

Read More »

Η ιστορία της Δώρας: ήμουν πιο ευτυχισμένη από ποτέ


Όταν αποφάσισα ότι θέλω να γίνω μαμά, δεν είχα ιδέα για τις πρόωρες γέννες. Όπως όλες οι γυναίκες, ονειρευόμουν μια εύκολη και ήρεμη εγκυμοσύνη κατά τη διάρκεια τη οποίας θα απολάμβανα κάθε μήνα τη ζωή που ξεκίνησε και θα εξελισσόταν μέσα μου, ένα πλασματάκι που θα αναπτύσσεται μέρα με τη μέρα μέχρι τη στιγμή που θα είναι έτοιμο να ζήσει έξω από το προστατευτικό περιβάλλον της μήτρας και να το πάρω στην αγκαλιά μου, να το φροντίζω και να το αγαπώ. Ωστόσο, τα πράγματα σπάνια έρχονται όπως τα ονειρευόμαστε, τα φανταζόμαστε και τα επιθυμούμε και η μοίρα μου επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις στο ξεκίνημα μου σε αυτό το μαγικό ταξίδι της μητρότητας. Η προωρότητα μας χτύπησε την πόρτα και εμείς τη δεχτήκαμε, παλέψαμε μαζί της και τη νικήσαμε! Με αφορμή, λοιπόν, τα πρώτα γενέθλια του παιδιού μου, παίρνω το θάρρος να μοιραστώ δημόσια τη δική μου εμπειρία με την προωρότητα που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια.

Read More »

Τα πρόσωπα της προωρότητας (μέρος Γ)

Τα παιδιά που βλέπετε σε αυτές τις φωτογραφίες γεννήθηκαν πρόωρα. Δηλαδή πριν από την 37η εβδομάδα κύησης. Για την ακρίβεια πολύ πριν από αυτήν. Είναι τα παιδιά που κάποτε λέγονταν εξαμηνίτικα ή εφταμηνίτικα και είχαν λιγότερες πιθανότητες να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή τότε σε σχέση με τώρα. Τα παιδιά αυτά πολέμησαν σκληρά για να ζήσουν και ορισμένα εξακολουθούν να πολεμούν ακόμη για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Η ζωή δεν τους χαρίστηκε. Τη διεκδίκησαν. Όπως και πολλά «βήματα» στην πορεία τους. Διότι η πρόωρη γέννησή τους τα έφερε αντιμέτωπα με σημαντικά προβλήματα. Άλλοτε στην καρδιά, άλλοτε στα μάτια, στους πνεύμονες, στον εγκέφαλο κι άλλοτε στην ανάπτυξη. Είναι θαύμα – λένε ακόμη και οι επιστήμονες- πώς αυτοί οι μικροσκοπικοί οργανισμοί, που πολλές φορές ζυγίζουν λιγότερο από 1 κιλό, νικούν καταστάσεις τις οποίες αν αντιμετώπιζε ένας ενήλικας δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει, θα έμενε στην καλύτερη περίπτωση φυτό. Είναι τα μικρά μεγάλα μας θαύματα. Και γι’ αυτό είναι οι ικανότεροι πρεσβευτές μιας ημέρας σαν την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας που γιορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.

Eίναι τα δικά σας και τα δικά μας παιδιά. Αυτά που οι αναγνώστες μας ζήτησαν να δουν και μας εμπιστεύτηκαν. Η ανταπόκρισή σας στο κάλεσμα ήταν τεράστια. Έτσι, αυτή είναι η τρίτη από μια σειρά αναρτήσεων. Σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη που μας δείχνετε όλα αυτά τα χρόνια. Και για το μοίρασμα.

Καλλίνα, Φοίβος και Ρούσσος, 3 ετών. Γεννημένοι στις 29 εβδομάδες, 1400 γρ., 1070 γρ. και 1040 γρ. αντίστοιχα.

Συνεχίστε για να δείτε φωτογραφίες περισσότερων παιδιών.

Read More »