Η ιστορία της Μαρίας: Άγνοια, προεκλαμψία, θερμοκοιτίδα

Μέσα από αυτή την – όσο μπόρω πιο – σύντομη περιγραφή της εμπειρίας μου από την πρώτη εγκυμοσύνη και γέννα μου, θα ήθελα να σας πω πως το συναίσθημα που γεννήθηκε μαζί με τον μπέμπη είναι δύσκολο να ξεπεραστεί. Θαυμάζω απεριόριστα όλες εκείνες τις μαμάδες που το έζησαν και το ζουν για μικρό ή μεγαλύτερο διάστημα. Όλες εκείνες τις μαμάδες που ανέβηκαν στο δωμάτιο του μαιευτηρίου με άδεια αγκαλιά και που γύρισαν σπίτι τους χωρίς το μωρό τους. Όλες εκείνες που αντλούσαν το γάλα τους για να το στέλνουν στο μωρό τους ή που περιμεναν έξω από τις μονάδες προώρων μέχρι να έρθει η ώρα να θηλάσουν και να δουν για 20 λεπτά το παιδί τους. Τους αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!
Με λένε Μαρία και αυτή είναι η ιστορία μου.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Αγγελικής: το πρόωρο «ελεφαντάκι» μας

Είμαι μαμά πρόωρου! Είμαστε γονείς πρόωρου!  Η Αγγελική και ο Δημήτρης.

Είχα δίδυμη κύηση. Με έναν μήνα ακινησία στο νοσοκομείο, τελικά με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα στις 27+1 εβδομάδες. Ενώ οι γιατροί λέγανε ότι έχω δύο κορίτσια, γέννησα ένα αγόρι και ένα κορίτσι, 970 γρ. και 1020 γρ. αντίστοιχα. Το αγόρι μας έγινε αγγελάκι την ίδια ημέρα της γέννησής του. Το κοριτσάκι μας – η Μακρίδα μας (Μακρή το επίθετο μας και «ακριδάκι» το φώναζαν οι νοσηλεύτριες στην εντατική) έμεινε στην εντατική 78 ημέρες! Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας.

Read More »

Η ιστορία της Νίκης: πρόωρο το τέταρτο αγόρι μου

Τα πάντα σε αυτή τη ζωή γίνονται για κάποιο σκοπό, φτάνει να είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε και να το αφήσουμε να κυλήσει όμορφα.

Η εγκυμοσύνη

Με επισκέπτεται η αδερφή μου με δύο τεστ εγκυμοσύνης. Γέλια, χιούμορ και άγχος, καθώς αυτή υπολόγιζε ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο, εγώ όμως ούτε να το σκέφτομαι πως ήμουν έγκυος στο τέταρτο. Θετικά! Μέτα το σοκ έρχονται οι οικογενειακές όμορφες στιγμές. Τι όμορφο και σπάνιο να είσαι έγκυος με τη μεγαλύτερή σου αδερφή με 15 μέρες διαφορά! Πάμε στην ίδια γυναικολόγο, κάνουμε μαζί όλες τις απαραίτητες πρώτες εξετάσεις και όλα δείχνουν καλά. Το άγχος μου; Η αδερφή μου, 40 χρονών, με θρομβοφιλία, παρακαλούσα να πάνε όλα καλά. Εγώ, αν και 34 είχα εμπειρία. Άλλωστε τα άλλα τρία τα είχα γεννήσει τόσο γρήγορα και εύκολα!

Read More »

Η ιστορία της Στέλλας: δίδυμα 30 εβδομάδων


Άλλο ένα βράδυ που δεν με παίρνει ο ύπνος…. Μπαίνω και ξαναμπαίνω στο δωμάτιό τους και χαζεύω πάνω από τα κρεβατάκια τους. Είναι δικά μου αυτά τα όμορφα πλασματάκια;

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο σας για τα «μικρά χταποδάκια». Πόσο θα ήθελα και τα δικά μου μωρά να είχαν από ένα τους δυόμιση μίνες που έμειναν στη μονάδα.

Read More »

Η ιστορία (και το κάλεσμα) της Εμμανουέλας

MOMents | work in progress

Να συστηθώ.

Εμμανουέλα.

Πάντα ήθελα να πιστεύω πως είμαι η Emmanuela αυτή.

Ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών

που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο

και ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Paul Götz,

στη Χαϊδελβέργη.

Η αλήθεια όμως είναι πως είμαι η Εμμανουέλα αυτή.

Φωτο.γραφέας |

Αφηγήτρια ιστοριών |

Μαμά τριών πλασμάτων

(του Κωνσταντίνου/ 8, της Μαργκώ /2, του σκύλου μας Μιλού /4)|

Σύντροφος του Χάρη

το σύζυγος ποτέ δεν μου άρεσε)|

(Εργαζόμενη|

Θα μπορούσα να είμαι και η Μαίρη.

Η Παναγιωταρά.

Μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά.

Όπως οι περισσότερες δηλαδή.

Τα τελευταία 9 χρόνια έζησα

3 γυναικολογικά χειρουργεία

5 εγκυμοσύνες

2 αυτόματες αποβολές

1 παλίνδρομη κύηση

3 αποξέσεις

2 γέννες

2 καισαρικές τομές.

Είχα έναν επιπωματικό πλακούντα.

Read More »

Μόνη

Και να που εμφανίστηκε και αυτός. Είχαν προηγηθεί ο πόνος, η αγωνία, η απόγνωση, ένα παγωμένο χαμόγελο, η απόγνωση ξανά και μετά η χαρά ανάμεικτη με το φόβο. Κι ύστερα ήρθε η σειρά του θυμού. Τόσο έντονου που φοβάσαι να τον εκφράσεις μήπως αδικήσεις. Η αφορμή αρχικά ασήμαντη ή έστω μικρή. Ένα σχόλιο στο ίντερνετ για τους γονείς που τολμούν να μιλήσουν για όσα έζησαν και που αποκαλούν τα παιδιά τους μαχητές, κάτι που στο συντάκτη του σχολίου προκαλούσε, επί λέξει, τάση για εμετό…

Πριν από αυτό, αλλά και μετά, η στάση όλων αυτών που, χωρίς να τους έχεις ενοχλήσει, όταν σε είδαν να γονατίζεις από το βάρος, φρόντισαν να πατήσουν επάνω σου. Κάπου κάπου σου έριξαν και το βλέμμα «λύπησης» που απεχθάνεσαι.

Read More »

Δεν πάνε όλα καλά, γαμώτο!

Η Ελισάβετ γράφει τις σκέψεις της από την εμπειρία της ως προωρομαμά, νοσοκόμα που ειδικεύεται στη φροντίδα ενηλίκων με εγκεφαλικές βλάβες, μητέρα και σύζυγος ατόμων με εγκεφαλικές βλάβες. 

Η εγκυμοσύνη μου το 2005, η οποία ήρθε μετά από 2 χρόνια μάχης με την υπογονιμότητα, ήταν ένας αγώνας δρόμου. Είχαμε ήδη χάσει το ένα από τα 3 μωρά, όταν στη Β επιπέδου μάς ανακοίνωσαν ότι «ζορίζεται» και το ένα από τα δύο εναπομείναντα μωρά και ήταν μαγκωμένοι: αν τελικά φτάναμε τη βιωσιμότητα, έστω να σωθεί το ένα από τα δύο.

Να μην σας τα πολυλογώ, λίγο οι γιατροί, λίγο το πείσμα του γιου μου, λίγο η τύχη, λίγο εγώ που έκανα ό,τι μπορούσα και έμεινα στο κρεβάτι 15 εβδομάδες και σίγουρα πολύ κάποια θεία επέμβαση, γεννήθηκαν και τα δύο μου αγόρια ζωντανά.

Read More »