Η ιστορία της Δήμητρας: Υπογονιμότητα με αίσιο τέλος

Η Δήμητρα γέννησε πρόωρα, στις 30 εβδομάδες, τα δίδυμα κορίτσια της, αλλά εκείνο που την ταλαιπώρησε περισσότερο είναι η υπογονιμότητα. Αυτός είναι και ο λόγος μας ζήτησε να μοιραστεί την ιστορία της, για να βοηθήσει και άλλες γυναίκες με θέματα υπογονιμότητας. Μας είπε ότι ο ειδικός που τελικά επέλεξε, στάθηκε με προσοχή πάνω από τα προβλήματά της, μελέτησε τις εξετάσεις της και δεν τη φόρτωσε με περιττά φάρμακα. Η Δήμητρα σήμερα είναι τρισευτυχισμένη μαμά.

Read More »

Advertisements

Η ιστορία της Κάιλι: Αγαπώντας τα σημάδια μου

Η Κάιλι Γκορτ γεννήθηκε πρόωρα μαζί με τη δίδυμη αδελφή της το 1998. Σήμερα φοιτά στο λύκειο και σχεδιάζει να σπουδάσει εργοθεραπεία ή νοσηλευτική. Μας διηγείται τη δική της ιστορία. 

 «Πώς απέκτησες αυτό το σημάδι;», ρώτησε ένα περίεργο παιδί.

Αναφέρεται στο σημάδι με σχήμα V στη δεξιά πλευρά του στομαχιού μου, ακριβώς πάνω από γοφό μου. Παρόλο που στους υπόλοιπους αυτό το σημάδι φαίνεται περίεργο, ποτέ δεν ντράπηκα για αυτό.

«Μιλάς για αυτό εδώ;», ρωτάω δείχνοντάς το για να σιγουρευτώ. Εκείνη κουνάει καταφατικά το κεφάλι.

Βρίσκομαι στην πισίνα με τα παιδιά που προσέχω, φορώντας το μαγιό μου, που αφήνει ακάλυπτο το στομάχι μου και την τομή. Την ερώτηση του παιδιού μου την έχουν κάνει πολλοί ακόμη. «Έχω κάνει εγχείρηση», απαντώ. «Επειδή γεννήθηκα πρόωρα».

Read More »

Η ιστορία του μπαμπά Σ. : Χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου

Θα ήθελα κι εγώ να μοιραστώ την ιστορία μας, μέσα από τα μάτια του πατέρα. Μέσα από τα μάτια του κομπάρσου εν μέρει, διότι πρωταγωνιστές είναι η μάνα και το παιδί σε μία γέννα. Η μάνα νιώθει και πονάει πιο πολύ από τον πατέρα τους 9 μήνες της μαγικής διαδρομής που λέγεται εγκυμοσύνη. Ο πατέρας απλά προσπαθεί να νιώσει ή να καταλάβει το τι συμβαίνει.
Ήταν η πρώτη μας εγκυμοσύνη και η χαρά μας απερίγραπτη. Το θέλαμε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο να δούμε ένα τεστ εγκυμοσύνης θετικό. Μάλιστα την ίδια ώρα που είδαμε το τεστ πήγαμε και για τη χοριακή εξέταση, ώστε να σιγουρέψουμε 100% το γεγονός που επιτέλους θα άλλαζε τη ζωή μας.
Όλα κυλούσαν ομαλά στην εγκυμοσύνη. Και όταν λέω ομαλά το εννοώ… εξετάσεις τέλειες, υπέρηχοι στην ώρα τους με πολύ καλά αποτελέσματα, χωρίς ναυτίες η γυναίκα μου, χωρίς εμετούς, η ανάπτυξη του μικρού κανονική και τίποτα δεν μας έδειχνε πως μέσα σε αυτά τα πελάγη ευτυχίας θα έρθει τέτοια φουρτούνα που δεν θα την έχουμε ξανανιώσει στη ζωή μας.

Read More »

Η ιστορία της Κυριακής: 137 εφιαλτικές ημέρες

Η μικρή Μαρία – Αυξεντία στη ΜΕΝΝ.

Είχα μία πολύ όμορφη και ήρεμη εγκυμοσύνη από τους πρώτους μήνες. Εγώ και ο άντρας μου κάναμε όνειρα και σχέδια για το μέλλον με το μωράκι μας. Του είχα πει από το τέστ κιόλας να ετοιμαστεί γιατί θα κάνει την κόρη! Ετσι και έγινε, «συγχαρητήρια, είναι κοριτσάκι!» μας είπε ο γιατρός στις 12 εβδομάδες! Όλα κυλούσαν ομαλά και ωραία μέχρι που μια μέρα στις 22 εβδομάδες εγκυμοσύνης, στο μεγάλο τεστ μου είπαν ότι κάτι δεν πάει καλά με το μωρό. Ακούγοντας τη λέξη Υδροκεφαλία δεν μπορούσα να φανταστώ τι με περίμενε να ζήσω.

Read More »

Η ιστορία της Βάσιας: Η δική μας «αλλιώτικη» μάχη

Όταν γνώρισα τον άντρα μου, ήξερα ότι μαζί του θα κάνω οικογένεια. Ξεκινήσαμε σχετικά νωρίς τις προσπάθειες για παιδί. Οι μήνες όμως περνούσαν και η εγκυμοσύνη που τόσο θέλαμε δεν ερχόταν. Έφτασε λοιπόν η μέρα που ο άντρας μου θα έφευγε για ταξίδι (είναι ναυτικός) και έτσι η εγκυμοσύνη θα περίμενε άλλους 6 μήνες. Δέκα μέρες αργότερα είχα καθυστέρηση, πίστευα ότι ήταν από τη στενοχώρια των ημερών, αλλά έκανα ένα τεστ για να μου φύγει η ιδέα και έδειξε ένα πεντακάθαρο «+». Η χαρά μου απερίγραπτη. Έκανα αμέσως αιματολογικές και ήμουν στην πέμπτη εβδομάδα! Μιλήσαμε εκείνο το βράδυ με τον άντρα μου και του είπα – θυμάμαι – ότι θα τον περιμένω να γυρίσει παρέα με το παιδί μας. Κλάμματα, φωνές και από τους δύο και κάπως έτσι ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι στη μητρότητα. 

Η ιστορία της Κυριακής: 50 μέρες τρόμου

Θεόδωρος, 29 εβδομάδων, 1200 γρ. Παραμονή στη ΜΕΝΝ 50 μέρες.

«Δεν θα κάνεις ποτέ παιδιά», μου έλεγαν, εγώ όμως ποτέ δεν το πίστεψα. Γιατί το ήξερα πως έχω τη δύναμη να φέρω στον κόσμο ένα παιδί. Πώς όμως, ποτέ δεν το σκέφτηκα.

Ξεκινά μια υπέροχη εγκυμοσύνη. Εγώ και ο άντρας μου να πετάμε στα σύννεφα. Να κάνουμε σχέδια, να φανταζόμαστε αν είναι αγόρι ή κορίτσι. Του έλεγα από τον δεύτερο μήνα «αγόρι θα είναι, άκου με που σου λέω». Αγόρι ήταν τελικά. Στις 24 εβδομάδες του λέω πάλι. «Ανήσυχος είναι. Δεν θα αργήσει να βγει. Βιάζεται». Κλωτσιές συνέχεια και εγώ μια περίεργη ανησυχία. Στις 26 εβδομαδες ξυπνάω ανήσυχη τα ξημερώματα και πριν προλάβω να σηκωθώ απ’ το κρέβατι απλώνονται αίματα παντού. Χωρίς να το καταλάβω καλά καλά, βρεθήκαμε με τον άντρα μου στην κλινική. Πεθαίνει, αυτό σκέφτηκα. Ακίνητη στο κρεβάτι για μια εβδομάδα. Το σώσαμε. Μετά από 5 μέρες ξανά αιμορραγία και σπάσιμο λίγων αμνιακών υγρών, μου είπαν. «Αν θέλεις το μωρό σου να ζήσει πρέπει να σε μεταφέρουμε αμέσως στο Μακάρειο Νοσοκομείο στη Λευκωσία για να γεννήσεις εκεί και το αγοράκι σου να μπει κατευθείαν στην ΜΕΝΝ» μου λέει ο γιατρός. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα εκεί. Τρόμος! Ήξερα πως με το που θα πήγαινα θα γεννούσα. Μετά από 2 μέρες ξανά αιμορραγία και σπάσιμο νερών και όντας στις 29 εβδομάδες αποφασίζουν να με ξεγεννήσουν γιατί το μωρό μου και εγώ κινδυνεύαμε. Μου έκαναν καισαρική.

Read More »

Η ιστορία της Μαριάννας: χρωστάω ένα ευχαριστώ στην προωρότητα

Το παραμύθι μας.
Μια φορά κι έναν καιρό, δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν πολύ κι έτσι ήρθε στη ζωή ένας μικρός μαχητής! Όλα ήταν υπέροχα, ένα παιδικό δωμάτιο βαμμένο μπλε κι εγώ που ανυπομονούσα να συναντήσω το γιο μου. Μέχρι την 30η εβδομάδα κύησης ήταν ένα φυσιολογικό έμβρυο που απλά το κεφαλάκι του μεγάλωνε στα κατώτατα, αλλά φυσιολογικά όρια στις καμπύλες, καλός τράχηλος και καθόλου συσπάσεις. Και έφτασε η στιγμή που στο doppler το κεφάλι του μωρού δεν αναπτυσσόταν φυσιολογικα, είχε πέσει κάτω του φυσιολογικού στην καμπύλη και υπήρχε πιθανότητα για κάποιο σύνδρομο.

Read More »