Δεν πάνε όλα καλά, γαμώτο!

Η Ελισάβετ γράφει τις σκέψεις της από την εμπειρία της ως προωρομαμά, νοσοκόμα που ειδικεύεται στη φροντίδα ενηλίκων με εγκεφαλικές βλάβες, μητέρα και σύζυγος ατόμων με εγκεφαλικές βλάβες. 

Η εγκυμοσύνη μου το 2005, η οποία ήρθε μετά από 2 χρόνια μάχης με την υπογονιμότητα, ήταν ένας αγώνας δρόμου. Είχαμε ήδη χάσει το ένα από τα 3 μωρά, όταν στη Β επιπέδου μάς ανακοίνωσαν ότι «ζορίζεται» και το ένα από τα δύο εναπομείναντα μωρά και ήταν μαγκωμένοι: αν τελικά φτάναμε τη βιωσιμότητα, έστω να σωθεί το ένα από τα δύο.

Να μην σας τα πολυλογώ, λίγο οι γιατροί, λίγο το πείσμα του γιου μου, λίγο η τύχη, λίγο εγώ που έκανα ό,τι μπορούσα και έμεινα στο κρεβάτι 15 εβδομάδες και σίγουρα πολύ κάποια θεία επέμβαση, γεννήθηκαν και τα δύο μου αγόρια ζωντανά.

Read More »

Η ιστορία της Αμάντας: Αν με διαβάζεις τώρα από το κρεβάτι…

Όταν σκέφτομαι τη γέννηση του γιου μας, έρχονται στο μυαλο μου τρεις ημερομηνίες : η ημέρα που παραλίγο να γεννήσω, η ημέρα που γέννησα και η ημέρα που θα γεννούσα κανονικά.

Στις 15 Απριλίου, πριν από έναν χρόνο, το απόγευμα, και ενώ είχαμε επιστρέψει από μια χαλαρή βόλτα, αισθάνθηκα υγρά να τρέχουν στα πόδια μου. Τίποτε άλλο, ούτε πόνο ούτε άλλη ενόχληση. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ, το ένστικτό μου μου έλεγε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν φυσιολογικό. Είχα μόλις μπει στις 26 εβδομάδες.

Read More »

Η ιστορία της Ελένης: Πριν από 8 χρόνια

Θυμάμαι τη στιγμή που αντικρίσαμε το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι και ανυπόμονοι να μοιραστούμε τη χαρά μας που δεν περιμέναμε να σκεφτούμε έναν ξεχωριστό τρόπο για να το αποκαλύψουμε στους δικούς μας. Είχα μία θαυμάσια εγκυμοσύνη (λίγες αναγούλες πρωί και βράδυ και πολλές υπνηλίες). Όλα κυλούσαν φυσιολογικά, μέχρι που στην 31η εβδομάδα τα πρηξίματα στους αστραγάλους και η πίεση είχαν αρχίσει να αυξάνονται επικίνδυνα. Ο γιατρός μου, κάτωχρος από την αγωνία του, με συμβούλεψε να νοσηλευτώ (εκ των υστέρων μου εκμυστηρεύτηκε ότι άλλη μία φορά που του είχε τύχει, το μωρό δεν είχε επιβιώσει). Δεν είχα προλάβει να ετοιμάσω ούτε το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα, καθώς είχα ακόμη αρκετές εβδομάδες να διανύσω και δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι θα γεννούσα νωρίτερα.

Read More »

Μία ακόμη ιστορία: γεννημένη στις 25 εβδομάδες, 670 γρ.

Η δίκη μου ιστορία σαν τίτλο έχει τη λέξη ΘΑΥΜΑ! Μια λέξη που λέμε αλλά δεν μπορούμε εύκολα να πιστέψουμε.

Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν η καλύτερη, αλλά δεν θα έλεγα ότι ήταν και από τις δυσκολότερες. Το δικό μου πρόβλημα ήταν κάποια ινωμυώματα που μου προκαλούσαν πολύ πόνο. Καμία ενημέρωση από τον γιατρό μου ότι αυτό μπορεί να με οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό. Ξαφνικά, ένα βράδυ με πολύ πόνο με μεταφέρει ο τότε σύζυγός μου στην κλινική όπου η διάγνωση ήταν συσπάσεις και το μωρό μετρούσε 24+5 εβδομάδες. Τα λόγια του γιατρού τα εξής: Αυτά -εννοώντας τα έμβρυα- δεν αντέχουν. Θα πεθάνει! Σε περίπτωση που ζήσει θα είναι ανάπηρο. Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν πίστεψα λέξη από όσα είπε. Μου έκανε τις απαραίτητες ενέσεις, με κράτησε ένα 24 ωρο στην κλινική και με έδιωξε σπίτι με μοναδική οδηγία να ξεκουράζομαι… Ευτυχώς μου έκανε και τις ενέσεις κορτιζόνης για παν ενδεχόμενο.

Read More »

Η ιστορία της Χριστίνας: όλα έρχονται όπως θέλουν

Ιστορίες υπάρχουν πολλές. Υπάρχει αυτή της εγκυμοσύνης, η ιστορία της θερμοκοιτίδας και η ιστορία της ζωής στο σπίτι με το μωρό. Εγώ θα σας πω την ιστορία της εγκυμοσύνης μου. Ονομάζομαι Χριστίνα, είμαι 28 χρονών και το όνειρό μου πάντα ήταν να γίνω μαμά. Ήθελα να ζήσω αυτή τη μαγική περίοδο όσο τίποτα άλλο. Κοιτούσα γυναίκες που ήταν έγκυες και χάιδευαν την κοιλίτσα τους ή περπατούσαν στον 9ο μήνα για να κατέβει το μωράκι και ζήλευα. Έβλεπα μανούλες να θηλάζουν και αναρωτιόμουν πότε θα έρθει η στιγμή να το ζήσω κ εγώ.

Read More »

Η ιστορία της Νικολέτας: έκλαιγα ασταμάτητα

31ebdo-istoria

ο γιος της Νικολέτας έμεινε 17 μέρες στη μονάδα

6 μήνες μετά, έχω την ανάγκη να τα μοιραστώ…

Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη, καμία ενόχληση ή επιπλοκή. Δούλευα στο σχολείο μου σχεδόν μέχρι τον έβδομο, λίγο προτού μπω στον όγδοο. Το μόνο σημάδι ήταν οι συσπάσεις μου. Όταν μπήκα στον ένατο λοιπόν θεωρούσα πως όποια ώρα έρθει το μωρό μου, θα είμαι καλυμμένη. Στις 36 εβδομάδες και 4 μέρες είχα αρκετές συσπάσεις και ξεκινήσαμε τη διαδικασία του τοκετού με τεχνητούς πόνους. Δεκαπέντε ώρες μας πήρε για να γεννήσω και γέννησα φυσιολογικά. Μου έδωσαν το μωρό στην αγκαλιά μου και κλάματα ευτυχίας με πλημμύρισαν! Λίγα λεπτά μετά κάτι δεν πήγαινε καλά, πήραν γρήγορα το μωρό χωρίς να μου εξηγήσουν και θεώρησα πως το έχουν πάει έξω όπως όλα τα μωρά, να το δει η μαμά μου, ο μπαμπάς του…

Read More »

Η ιστορία της Άννας: δύο φορές προεκλαμψία

Με λένε Άννα και θα ήθελα να μοιραστώ κι εγώ την ιστορία μου. Η πρώτη μου κόρη γεννήθηκε στις 26 εβδομάδες λόγω προεκλαμψίας. Μέχρι την ώρα που ο καρδιολόγος με εξέτασε και μου είπε ότι έπρεπε επειγόντως να πάρω τον γυναικολόγο μου τηλέφωνο, δεν ήξερα τι σήμαινε αυτή η λέξη. Με πίεση 23 μεγάλη και 12 μικρή έφτασα στο νοσοκομείο.

Read More »