Σε ένα σπίτι δίπλα στα δικά μας

Αν και ο Οκτώβριος είναι ο μήνας ευαισθητοποίησης για τη νεογνική απώλεια και την απώλεια κύησης, αν και το μυαλό όλων πηγαίνει δικαίως στην προωρότητα, τη Νο1 αιτία νεογνικής απώλειας, σήμερα θα σας διηγηθώ μια ιστορία που ουδεμία σχέση με την προωρότητα έχει. Μια ιστορία με κακό τέλος που – για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι – πιθανότατα μια προωρότητα να είχε προλάβει.

Η ιστορία είναι αληθινή και αφορά ένα τελειόμηνο μωρό που γεννήθηκε κάπου στις αρχές της σεζόν – κι όταν λέω σεζόν εννοώ την έναρξη των σχολείων και των ιώσεων μαζί. Η ιστορία, επίσης, αφορά τη χρονιά που διανύουμε και κάτι μου λέει πως δεν είναι μοναδική, αν και για λόγους δεοντολογίας θα διατηρήσουμε την ανωνυμία της.

Read More »

Advertisements

Πρώιμη παρέμβαση (και στην Κρήτη)

Ένα από τα πιο ελπιδοφόρα νέα για τη φροντίδα σημαντικής μερίδας πρόωρων μωρών στην Ελλάδα μάς έφτασε από τα Χανιά, όπου άρχισε να λειτουργεί και εκεί, στο τοπικό παράρτημα της ΕΛΕΠΑΠ, το πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης βρεφών. Το πρόγραμμα παρακολουθούν περίπου 28-30 βρέφη από τα Χανιά και το Ηράκλειο, σύμφωνα με την επιστημονικά υπεύθυνή του, την παιδονευρολόγο Λένα Σκουτέλη. Πρόκειται για πρόωρα και τελειόμηνα βρέφη με πολλές παθολογίες, παιδάκια με γενετικές διαταραχές, σύνδρομα κ.λπ. Η είδηση μάς κάνει πραγματικά χαρούμενους, διότι χάρη στην πρώιμη παρέμβαση, ένας μεγάλος αριθμός παιδιών με εν δυνάμει κινητικά, ψυχοκινητικά και αναπτυξιακά προβλήματα έχουν την ευκαιρία να τα αποφύγουν και να ζήσουν μια ζωή χωρίς αυτά. Και αυτό επειδή η δουλειά που γίνεται στα πολύ πρώτα χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου βοηθάει στην ομαλή ανάπτυξη του εγκεφάλου και είναι καθοριστική για τη μετέπειτα εξέλιξή του.

Τα αποτελέσματα της πρώιμης παρέμβασης είναι γνωστά από την εφαρμογή των τεχνικών της σε διεθνές επίπεδο, αλλά και από την εμπειρία των ειδικών στην Αθήνα, όπου και πρωτολειτούργησε το Κέντρο Πρώιμης Παρέμβασης Βρεφών το 2012 στις εγκαταστάσεις της ΕΛΕΠΑΠ και είναι πολύ ενθαρρυντικά. Για παράδειγμα, το μεγάλο στοίχημα της βάδισης έχει κατακτηθεί από το 60% των βρεφών της ΕΛΕΠΑΠ που είναι υψηλοτάτου κινδύνου για κινητικές διαταραχές και αυτό μέχρι την ηλικία των 2. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τι σημαίνει πρώιμη παρέμβαση, ποιους και πώς βοηθάει.

Read More »

Οδηγός επιβίωσης για τις ιώσεις (του παιδικού σταθμού)

Μαζί με τις φωτογραφίες από την πρώτη μέρα στο «σχολείο» (επειδή ο βρεφονηπιακός σταθμός δεν είναι σχολείο), αρχίζει και η βροχή των ιώσεων και η αγωνία πολλών από εμάς χτυπάει κόκκινο ειδικά για τα πολύ μικρά παιδιά που ξεκινούν τον σταθμό γύρω στα 2 χρόνια.

«Το ανοσοποιητικό του παιδιού σε αυτή την ηλικία, όπως είναι φυσικό, δεν έχει ωριμάσει ακόμη, με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτο στις διάφορες λοιμώξεις, κυρίως ιώσεις, που συχνάζουν στο συγχρωτισμένο και κλειστό λόγω εποχικών συνθηκών, χώρο του σχολείου. Το αποτέλεσμα είναι οι πολύ συχνές λοιμώξεις που αφορούν κυρίως το αναπνευστικό και γαστρεντερικό σύστημα», εξηγεί η παιδίατρος δρ Άννα Παρδάλη, επιμελήτρια στο Νοσοκομείο Ιασώ Παίδων.

Read More »

Αναπνευστική φυσιοθεραπεία για παιδιά

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πρόωρα παιδιά αντιμετωπίζουν προβλήματα με το αναπνευστικό τους. Μια ίωση που συνήθως εξελίσσεται σε βρογχίτιδα – κάποιες φορές ακόμη και σε πνευμονία – μπορεί να τα στείλει στο νοσοκομείο με χαρακτηριστική άνεση. Εισπνεόμενα και παιδοπονευμονολόγοι γίνονται συχνά οι πιο πιστοί μας φίλοι τα πρώτα χρόνια του παιδικού σταθμού και μερικές φορές, εμείς οι γονείς, φτάνουμε σε απόγνωση στην προσπάθειά μας να περιορίσουμε τα περιστατικά.

Σε μια τέτοια προσπάθεια αναζητήσαμε πληροφορίες για την αναπνευστική φυσιοθεραπεία, μια σειρά τεχνικών και ασκήσεων που εφαρμόζονται από έμπειρους φυσιοθεραπευτές και επαγγελματίες υγείας με σκοπό να αποσυμφορηθούν οι πνεύμονες από τις εκκρίσεις, με απλά λόγια: να βγουν τα φλέματα. Η Έφη Δημουλά, παιδιατρική φυσιοθεραπεύτρια με μετεκπαίδευση και επαγγελματική εμπειρία στη Νέα Υόρκη, μας εξήγησε τα πάντα, υπογραμμίζοντας ότι στην πραγματικότητα οι τεχνικές αυτές βοηθούν στην ταχύτερη ανάρρωση.

Read More »

Πώς να επικοινωνήσετε με το νοσηλευτικό προσωπικό της ΜΕΝΝ

Η επικοινωνία είναι πολύ σημαντική σε κάθε περίοδο της ζωής μας. Όμως είναι ζωτικής σημασίας όταν το μωρό νοσηλεύεται σε κάποια ΜΕΝΝ. Την περίοδο αυτή η οικογένεια βιώνει ένα απίστευτο άγχος – ένας άγχος που πολλαπλασιάζεται όταν οι γονείς αδυνατούν να καταλάβουν το πόσο ιατρικά περίπλοκη φροντίδα χρειάζεται το παιδί τους.

Τις περισσότερες φορές το προσωπικό της ΜΕΝΝ είναι στη διάθεση των γονιών. Με τη σωστή καθοδήγηση, κάθε γονιός μπορεί να μάθει να «ζει» μέσα στη μονάδα και να γίνει ένας δυνατός, ικανός και σωστά ενημερωμένος συνήγορος για το παιδί του. Γνωρίζοντας τις δεξιότητες που απαιτούνται για μία ξεκάθαρη και αποτελεσματική επικοινωνία με την ιατρική ομάδα του παιδιού, μπορεί να χτίσει κανείς δυνατές σχέσεις που στηρίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό και εμπιστοσύνη, κάτι που είναι απαραίτητο τόσο για το μωρό όσο και για τους γονείς.

Οι παρακάτω συμβουλές έχουν σαν στόχο να βοηθήσουν τους γονείς να επικοινωνούν σωστά με την ιατρική ομάδα του μωρού.

Read More »

Συμβουλές για τις πρώτες βόλτες του πρόωρου μωρού

Όταν με ρωτάνε αν πέρασα δύσκολα τους πρώτους μήνες με τα πρόωρα διδυμάκια στο σπίτι, λέω συχνά ότι ήμουν τυχερή γιατί ήταν τέλος Νοεμβρίου που βγήκαμε από τη μονάδα και πέρασα ένα χειμώνα κλεισμένη σε ένα δωμάτιο μαζί τους!

Παρ’ όλα αυτά επέτρεπα επισκέψεις φίλων και συγγενών στο σπίτι αλλά σε καμία περίπτωση δεν έμπαιναν στο δωμάτιο των παιδιών με παπούτσια ή χωρίς να έχουν απολυμάνει τα χέρια τους ή όλοι μαζί.

Όταν όμως ήρθε η άνοιξη και πλησίαζε το Πάσχα όπου λαχταρούσα και λαχταρούσαν και οι δικοί μου να πάμε στο πατρικό μου στο νησί, άρχισα να αγχώνομαι (και να ξέρετε ότι δεν είμαι αγχωτικός τύπος) με πράγματα όπως η διαδρομή, το πλοίο, ο κόσμος γύρω, ακόμα και τα ζουζούνια που πετάνε στον ανοιξιάτικο ουρανό.

Ψάχνοντας, μετά από καιρό, βρήκα μερικές συμβολές από μια προωρομαμά που είχε τους ίδιους προβληματισμούς με όλες μας, την Κάρυ Μαρς.

Read More »

Εξαιρετικά πρόωρα μωρά: το μεγάλο δίλημμα

Είναι μερικά θέματα που δεν τολμάς να πιάσεις. Ανήκουν στα ανείπωτα. Προβληματιστήκαμε πολύ για το αν θα πρέπει να μιλήσουμε για ένα από αυτά, το δικαίωμα στο «ναι» και στο «όχι» της ανάνηψης. Γιατί – αλήθεια – ποιος γονιός μπορεί να πει όχι; Πώς είναι δυνατόν να τίθεται ερώτημα στο αν ένας γονιός θέλει να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα να σώσει ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή; Όταν αυτό γεννιέται στις 22 και στις 23 και στις 24 εβδομάδες; Καταλήξαμε όμως στο ότι αν δεν το κάνει ένα site που εστιάζει στην προωρότητα, τότε ποιος; Ποιος πρέπει να μιλήσει για το μεταίχμιο μιας εποχής που δίνει την ευκαιρία σε παιδιά τα οποία έχουν συμπληρώσει λιγότερες από 26 εβδομάδες κύησης να επιβιώσουν, αλλά που δεν έχει ακόμη τα μέσα να εγγυηθεί για την καλή ζωή τους;

Read More »