Γιατί (συνεχίζουμε να) πλέκουμε χταπόδια

Μια μικρούλα με το χταποδάκι της στο Αττικόν.

Τον Ιανουάριο του 2013 μία μαμά στη Δανία ζήτησε να βάλουν στη θερμοκοιτίδα όπου νοσηλευόταν το πρόωρα γεννημένο μωρό της ένα μικρό πλεκτό χταποδάκι που είχε φτιάξει η ίδια. Ο σκοπός της ήταν να έχει το μωρό της παρέα όταν εκείνη δεν ήταν εκεί, κάτι από την ίδια για το ίδιο της το παιδί. Το αποτέλεσμα όμως ήταν τελικά πολύ καλύτερο. Το μωρό ήταν πολύ πιο ήρεμο και η υγεία του άρχισε να βελτιώνεται γρήγορα. Οι γιατροί παρατήρησαν πως τα μικρά πλοκάμια απέτρεπαν το πιτσιρίκι από το να τραβάει τα καλώδιά του, κρατούσε εκείνα, όπως έκανε και με τον ομφάλιο λώρο στην κοιλιά της μαμάς. Τότε της ζητήθηκε να πλέξει και μερικά ακόμη χταποδάκια, για τα υπόλοιπα μωρά της ΜΕΝΝ.

Σιγά σιγά, τα πλεκτά χταποδάκια άρχισαν να «απλώνουν τα πλοκάμια» τους και σε άλλες χώρες. Ακολούθησαν η Σουηδία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Αυστραλία. Η δράση «Μικρό Χταπόδι» εξαπλώθηκε γρήγορα βρίσκοντας παντού πλέκτες και πλέκτριες πρόθυμους να βοηθήσουν τα πρόωρα μωρά, τηρώντας πάντα τους απαραίτητους κανόνες ασφαλείας.

Read More »

Η ιστορία της Αγγελικής: το πρόωρο «ελεφαντάκι» μας

Είμαι μαμά πρόωρου! Είμαστε γονείς πρόωρου!  Η Αγγελική και ο Δημήτρης.

Είχα δίδυμη κύηση. Με έναν μήνα ακινησία στο νοσοκομείο, τελικά με έπιασαν οι πόνοι και γέννησα στις 27+1 εβδομάδες. Ενώ οι γιατροί λέγανε ότι έχω δύο κορίτσια, γέννησα ένα αγόρι και ένα κορίτσι, 970 γρ. και 1020 γρ. αντίστοιχα. Το αγόρι μας έγινε αγγελάκι την ίδια ημέρα της γέννησής του. Το κοριτσάκι μας – η Μακρίδα μας (Μακρή το επίθετο μας και «ακριδάκι» το φώναζαν οι νοσηλεύτριες στην εντατική) έμεινε στην εντατική 78 ημέρες! Οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής μας.

Read More »

Κάθε σταγόνα αίματος μετράει

Πόσο συχνά άραγε σκεφτόμαστε το αίμα που κυλάει μέσα στο σώμα μας; Ως ενήλικη που δεν χρειάστηκε ποτέ μετάγγιση, η μόνη μου “επαφή” με το αίμα ήταν όταν κάποια πληγή αιμορραγούσε. Όταν όμως γέννησα πριν από 6 χρόνια, το αίμα για μένα συμβόλισε τη ζωή μου όλη.

Αν και ο γιος μου γεννήθηκε 33+4 (ηλικία κύησης που θεωρείται “καλή” από τους νεογνολόγους) και νοσηλεύτηκε μόνο για 36 μέρες χωρίς καμία ιδιαίτερη επιπλοκή και χωρίς να υποβληθεί σε καμία χειρουργική επέμβαση, χρειάστηκε 4 φορές μετάγγιση αίματος. Μπορεί λοιπόν κανείς εύκολα να φανταστεί ποιες είναι οι ανάγκες σε αίμα ενός πρόωρου που θα γεννηθεί ας πούμε την 26η εβδομάδα, που θα παρουσιάσει αιμορραγίες, που θα χειρουργηθεί.

Read More »

Κοίτα στα μάτια τη στιγμή


Η μαμά Μαρία περιγράφει μια καθημερινή «στιγμή» στις κούνιες και πώς η τεχνική του Mindfulness* τη βοήθησε να τη βιώσει στην πραγματική της διάσταση, χωρίς να παρασυρθεί από αρνητικές σκέψεις.

Πριν από λίγο καιρό πήγαμε μαζί στις κούνιες. Η χαρά του τόσο μεγάλη! Δύο χρόνια «καραντίνα» δεν είναι λίγο. Για κείνον είναι ένας καινούριος, υπέροχος κόσμος, με επισκέπτες στα μέτρα του, λιλιπούτειους, που τον προηγούμενο καιρό, με εντολή της γιατρού, αποφεύγαμε συστηματικά.

Ώσπου το «συννεφάκι» εμφανίστηκε ξανά. Ένα αγόρι, μεγαλύτερό του, τον πλησίασε και είπε με σιγουριά: «Είναι αστείος, τα μωρά δεν φορούν γυαλιά».

Read More »

Ποια είναι τα 4 πράγματα που χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο;

Γράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας*

Τι χρειάζονται τα παιδιά; Αγάπη! Τι άλλο; Φροντίδα, στοργή, νοιάξιμο, την προσοχή μας, τον χρόνο μας, μια ζεστή αγκαλιά, σωστή διατροφή, επαρκή κοινωνικοποίηση, ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον… Κι όμως, τα περισσότερα αγαθά είναι άυλα, προσφέρονται αμισθί και δεν κοστίζουν τίποτα. Δείτε ποια είναι τα 4 πιο σημαντικά συναισθηματικά αγαθά που εξασφαλίζουν μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. 

Read More »

Ξέρεις ότι είσαι γονιός (μωρού) όταν…

Εύχεσαι να ήσουν εσύ αντί για εκείνον στην εντατική, αλλά αμέσως μετά εύχεσαι να μην χρειαστεί να αρρωστήσεις ποτέ για να μην λείψεις ούτε μια μέρα από δίπλα του.

Πλένεις τα χέρια σου άπειρες φορές και φεύγεις τρέχοντας μόλις δεις κάποιον να βήχει δίπλα σου, αλλά όταν εκείνος αρρωσταίνει, καταφέρνεις τελικά να αρρωστήσεις και εσύ (από συμπαράσταση μάλλον).

Ονειρεύεσαι ένα διήμερο που δεν θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου, αλλά αντ’ αυτού κοιμάσαι κάθε βράδυ με το ένα μάτι μισάνοιχτο.

Το γραφείο-αποθήκη βιβλίων και ρούχων σιγά σιγά μετατρέπεται σε παιδότοπο-αποθήκη παιχνιδιών και ρούχων, όπως και το σαλόνι, όπως και το υπνοδωμάτιό σου.

Θέλεις να πας μια βόλτα, αλλά, όταν τελικά πηγαίνεις, κοιτάς κάθε τέταρτο το τηλέφωνό σου και αναρωτιέσαι τι κάνει και εάν είσαι καλή μητέρα.

Αρρωσταίνει με ίωση, αλλεργία και πονόδοντο ταυτόχρονα και εσύ αναρωτιέσαι «γιατί όλα σε μας;» και τέλος πάντων «γιατί αυτός ο Μέρφι να έχει δίκιο;»…

Αλλά μετά καταλήγεις ότι αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή είσαι γονιός και πως ακόμη και έτσι, όταν είναι όλος με κόκκινες πιτσιλιές, εκείνος θα σου γελά όταν του βγάζεις φωτογραφία για να τη στείλεις στη γιατρό του, και εσύ θα την κοιτάζεις μετά και θα χαμογελάς, γιατί είσαι τόσο τυχερή που είναι το παιδί σου.

Μαρια Χατζη

 

 

Τέλειος ή υπεύθυνος γονέας;

Γράφει ο ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας* 

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ’ αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή: Δεν υπάρχει τέλειος γονιός. Αυτό ήταν… Τώρα που μάθαμε την αλήθεια μπορούμε να απενεχοποιηθούμε και να δράσουμε χωρίς προσχήματα. Μπορούμε να υψώσουμε τη φωνή μας, μπορούμε να πούμε όχι, μπορούμε ακόμα και να τα στενοχωρήσουμε. Μπορούμε να είμαστε επιτέλους ο εαυτός μας. Αυθεντικά!

Γιατί δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, υπάρχουν αληθινοί γονείς. Οι αληθινοί γονείς κάνουν λάθη, έχουν ελαττώματα, έχουν αδυναμίες, δεν μπορούν να κάνουν τα πάντα, δεν μπορούν να τα προσφέρουν όλα, να τα προλαβαίνουν όλα. Οι αληθινοί γονείς έχουν αγωνίες, αγωνίζονται, άλλα δεν τα καταφέρνουν πάντα. Τι να κάνουμε, έτσι έχουν τα πράγματα. Αν αποδεχτούμε τη φύση μας, το πεπερασμένο των δυνατοτήτων μας, ίσως αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας. Τον πραγματικό μας εαυτό, όχι τον ιδανικό. Κάπως έτσι οι μύθοι απομυθοποιούνται, όμως δεν πειράζει. Για την ακρίβεια θα μπορούσαμε να πούμε ότι έτσι, ίσως, να είναι καλύτερα. Πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα.

Read More »