Η ιστορία της Ρόζας: Οι μαχητές του Γενάρη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν 6 μαχητές. Και επειδή γεννήθηκαν όλοι τον Γενάρη, ονομάστηκαν «οι μαχητές του Γενάρη». Θα μπορούσε κάπως έτσι να ξεκινάει ένα παραμύθι από αυτά που λέμε στα παιδιά μας, αλλά δυστυχώς δεν είναι ακριβώς έτσι, παρόλο που το τέλος στη δίκη μας περίπτωση ήταν – όπως όλα δείχνουν – αίσιο.

Ο δικός μου ο μαχητής γεννήθηκε την 30η εβδομάδα, 880 γραμμάρια, σοβαρό iugr, 56 μέρες στη ΜΕΝΝ. Προεκλαμψία βαριάς μορφής με 24 (!) πίεση εγώ. «Θα γεννήσουμε» μου είπε ο γιατρός «γιατί κινδυνεύετε και οι δύο εξίσου». Τον γιο μου τον είδα δευτερόλεπτα, τυλιγμένο σε κάτι σαν αλουμινόχαρτο και τον πήραν για το νοσοκομείο. Κι εγώ έμεινα μόνη σε ένα κρύο δωμάτιο χωρίς μωρό, με άδεια αγκαλιά να κοιτάζω το κενό και να παλεύω με τους δαίμονες μέσα μου που λέγονται τύψεις, νιώθοντας πως το σώμα μου δεν κατάφερε να τον κρατήσει. Τον πήραν τόσο βίαια από τη ζεστή φωλίτσα της μανούλας για να καταλήξει σε μια «κρύα» θερμοκοιτίδα και να παλεύει για τη ζωή του. Τύψεις που ακόμα και σήμερα, δύο χρόνια μετά με κυνηγάνε. Ξέρω άλλωστε πως ποτέ δεν θα φύγουν ουσιαστικά, γιατί ήταν ο μόνος που δεν έφταιγε και ο μόνος που τα πλήρωσε όλα.

«Να σου ζήσει» μου έλεγαν όλοι και εγώ ξεχείλιζα από θυμό και ήθελα απλά να τους πω «τι λέτε;». Με κοροϊδεύετε; Να μου ζήσει; Δεν ξέρω καν αν θα ζήσει. Δεν θα ξεχάσω τη μέρα που πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι της ΜΕΝΝ και τον είδα: η χειρότερη και ταυτόχρονα η καλύτερη μέρα της ζωής μου. Ευτυχία και θλίψη μαζί. Πόσο κόντρα συναισθήματα! Να βλεπεις τόσα μωράκια, να ξέρεις πως ένα από αυτά είναι και το δικό σου αλλά δεν έχει νιώσει ούτε καν το χάδι σου. Δύσκολη πίστα η προωρότητα και μεγάλο σχολείο οι ΜΕΝΝ: για όσους την έζησαν εκ των έσω και όχι για όσους μπήκαν για έναν ίκτερο ή προληπτικά, αλλά για εκείνους που μπήκαν και δεν ήξεραν αν θα βγουν ζωντανοί.

Ένα γατάκι ήταν, λίγο πιο μεγάλο από την παλάμη μου, γεμάτος καλώδια και σωληνάκια, σχεδόν ασχημάτιστος μα τόσο όμορφος ταυτόχρονα. Η κάθε μέρα ήταν ένας αγώνας δρόμου με τόσα εμπόδια που όμως κατάφερνε και τα ξεπερνούσε όλα, τόσο δυνατός ήταν. Τόσο μικρός μα τόσο δυνατός. Πενήντα έξι εφιαλτικές μέρες, κουβέντες με το σταγονόμετρο από τους γιατρούς, τι να σου πουν άλλωστε κι αυτοί; Ότι θα ζήσει; Κανεις δεν ήξερε. Ακούγαμε τη λέξη «σταθερά» και πανηγυρίζαμε, ήταν η λέξη-κλειδί εκεί μέσα. Το 1ml γάλα που έπινε ανά 2 ώρες τις πρώτες μέρες, άρχισε να αυξάνεται και να γίνεται 2, 4, 8, 10… Το βάρος αργά και βασανιστικά να ανεβαίνει κι εγώ να νιώθω πως το μόνο που μπορώ να του προσφέρω είναι το γάλα μου. Τόσο ανίκανη ένιωθα, γιατί τίποτα άλλο δεν μπορούσα να του δώσω παρά μόνο αυτό που με ευλάβεια έβγαζα κάθε 3 ώρες και του πήγαινα με απίστευτη χαρά.

Θυμάμαι όταν έγινε 1 κιλό! Πω πω! Λες και είχαμε γιορτή ήταν. Μα για εμάς γιορτή ήταν, γιατί μεγάλωνε παρόλο που ο δρόμος ήταν ακόμα μακρύς κι εμείς μόνο στην αρχή. Η μέρα που τον πήραμε στο σπίτι ήταν η μέρα που «γέννησα»! Πόση ευτυχία, Θεέ μου! Τον είχαμε στην αγκαλιά μας και αυτό μας έφτανε, παρόλο που ξέραμε τι είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Μάλλον η αλήθεια είναι πως δεν ξέραμε και ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε και ευτυχώς γιατί θα μας είχε γονατίσει πιστεύω.

«Μετωπική με το θάνατο είναι η προωροτητα» έτσι διάβασα εδώ μέσα… Πόσο αλήθεια! Από αυτά τα συμβάντα – λέει- που, αν σου επιτρέψουν να ζήσεις, ξέρεις πως δεν θα είσαι ο ίδιος ποτέ ξανά. «Γιατί πας τρέχοντας, καλπάζοντας να συναντήσεις την απόλυτη ευτυχία, τη γέννηση του παιδιού σου και σπας τα μούτρα σου στη τζαμαρία του ενδεχόμενου θανάτου του». Γιατί ακόμα και αν ζήσει, αναρωτιέσαι αν θα γίνει ποτέ ένα φυσιολογικό παιδί σαν όλα τ’ άλλα. Γιατί τώρα πια ξέρεις τι σημαίνει προωρότητα και τι κινδύνους έχει και ξέρουμε πολύ καλά εμείς οι προωρομαμάδες πως δεν θα ηρεμήσουμε. Πάντα θα φοβόμαστε αν έχει «αφήσει» κάτι όλο αυτό, πάντα θα αγχωνόμαστε με το φαγητό, ενώ η ζυγαριά θα πάρει πολλά χρόνια να φύγει από τη ζωή μας, μα κυρίως από το μυαλό μας, γιατί είμαστε μαμάδες της ΜΕΝΝ και πάντα θα αγχωνόμαστε περισσότερο για τα παιδιά μας σε αντίθεση με τις μαμάδες των τελειόμηνων μωρών.

Τώρα που γίνεται 2 ετών,είναι δύσκολα. Όπως και πέρσι ήταν δύσκολα. Πλησιάζει η πιο σημαντική μέρα της ζωής σου, τα γενέθλια του παιδιού σου και ταυτόχρονα αναβιώνεις όσα έζησες, μα κυρίως όσα έζησε αυτό το πλάσμα και θες απλά να κλειστείς σε ένα δωμάτιο και να κλαις μέρα νύχτα. Με άλλαξε πολύ όλο αυτό, δεν ξέρω αν έγινα καλύτερη ή χειρότερη σαν άνθρωπος, ξέρω όμως πως έγινα πολυ συνειδητή μαμά. Επίσης έμαθα να ζω την κάθε στιγμή με το παιδί μου, γιατί αυτό με δίδαξε άλλωστε την αξία της ζωής και το πώς είναι να παλεύεις γι’ αυτήν.

Καμιά φορά που του λέω τον καημό μου και πόσο περήφανη είμαι γι’ αυτόν, μου χαμογελάει λες και καταλαβαίνει ακριβώς τι του λέω και είναι σαν να μου λέει: «μαμά, μη στεναχωριέσαι, είμαι εδώ, είμαι καλά και ξέρω πως δεν φταις εσύ για ό,τι έγινε». Επίσης είναι σαν να μου λέει πως εκεί μέσα είχε την καλύτερη παρέα, την Πέλλα με την Κωνσταντίνα, τον Παναγιώτη, το Μιχάλη και τον Αποστόλη. Μοιράστηκαν αυτοί οι 6 για τόσο καιρό το ίδιο δωμάτιο εντατικής στη ΜΕΝΝ. Και εμείς οι μαμάδες έξω χτίζαμε μέρα με τη μέρα μια φιλία τόσο δυνατή με ρίζες τόσο βαθιές σαν να γνωριζόμασταν χρόνια. Γιατί όλες βιώναμε τον ίδιο γολγοθά. Γιατί όταν δεν ήταν το παιδί της μιας καλά, δεν ήταν καμία μας καλά. Γιατί δύο χρόνια μετά, αυτό το δέσιμο έγινε ακόμα πιο ισχυρό και δεν ήταν λόγω των συνθηκών αλλά λόγω αληθινών συναισθημάτων. Πόσο τις ευχαριστώ για όλες τις φορές που έπεσα και με σήκωσαν, για όλες τις φορές που μόνο εκείνες ήξεραν τι να πουν για να απαλύνουν τον πόνο μου, τον πόνο μας… Γιατί μόνο αυτες ήξεραν και μπορούσαν να καταλάβουν, κανείς άλλος, ούτε συγγενής ούτε φίλος.  Ηρωίδες μανούλες με μεγαλείο ψυχής. Εύη, Κλειώ, Κούλα, Κορίνα, σας ευχαριστώ για όλα όσα ζήσαμε. Σας θαυμάζω απεριόριστα και εσάς και όλες τις μανούλες που έχουν γεννήσει πρόωρα. Μα πιο πολύ τα παιδιά μας, αυτούς τους σούπερ ήρωες. Όλοι ελπίζουν να γνωρίσουν έναν ήρωα στη ζωή τους, κάποιοι όμως είναι γεννημένοι ήρωες. Γιατί ήρωας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, έτσι δεν είναι;

Αφιερωμένο στα κορίτσια μου. Αν δεν ήταν αυτές, εγώ σίγουρα θα ήμουν στο ψυχιατρείο. Και στους «μαχητές του Γενάρη» που μας δίδαξαν τόσα.

Κι αν ξεμείνεις από φως κι ελπίδα, θα ’μαι δίπλα σου εγώ φωτιά κι ασπίδα…

Κι αν φοβάσαι τις σιωπές και κρυώνεις, θα σου στρώνω ουρανούς για να ξαπλώνεις… 

Η μαμά του Φίλιππου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s