Η ιστορία της Ειρήνης: Ξεχασμένα… ποτέ

Πριν από 2 χρόνια ήρθε στη ζωή το δικό μου θαύμα… Μετά από 3 αποβολές, μία εξωμήτρια κύηση και γνωμάτευση γιατρού «και εξωσωματική να κάνεις, τα παιδιά θα τα χάνεις» ήρθε κι έμεινε. Και ήξερα από τότε πως θα είναι μαχητής. Μια εγκυμοσύνη δύσκολη, με αποκολλήσεις από τον 3ο μήνα κι εκεί που όλα έδειχναν καλά… στις 31+1 εβδομάδες ολική αποκόλληση.

«Πρέπει να τον πάρω για να ζήσει» είπε ο γιατρός.
Μας πώς; σκεφτόμουν. Είναι τόσο μικρός. Θα αντέξει;
Μέχρι εκείνη την ημέρα δεν ήξερα τι σημαίνει προωρότητα. Τι σημαίνει ΜΕΝΝ.
Έγινε καισαρική και τον άκουσα να κλαίει. Του έδωσα ένα πεταχτό φιλί και τον πήραν γρήγορα για να τον διασωληνώσουν. Με θυμάμαι να κλαίω και να του φωνάζω «Η μανούλα είναι εδώ».
Με θυμάμαι να κλαίω και να μη θέλω να δω κανέναν. Με θυμάμαι να κλαίω και να μη θέλω να μάθει κανείς για τη γέννησή του. Δεν ήθελα ευχές… Για μένα δεν ήταν ημέρα γιορτής. Δεν ήθελα να μου λένε «Να σας ζήσει». Δεν ήξερα αν θα ζήσει. Ήταν μόλις 1720 γραμμάρια και τη 2η μέρα έπεσε στα 1480.

Την πρώτη φορά που τον είδα, τα λόγια του νεογνολογου ήταν «Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει».
Και μετά γύρισα σπίτι. Μόνη. Με άδεια κοιλιά και άδεια αγκαλιά.
Πόσο μου έλειπε η κοιλιά μου. Πόσο μου έλειπε το μωρό μου.

Οι μόνες στιγμές της ημέρας που αισθανόμουν μητέρα ήταν όταν αντλούσα γάλα για να του πάω στην εντατική. Ένιωθα πως μόνο αυτό μπορώ να κάνω για εκείνον, μόνο αυτό μας έφερνε κοντά. Δεν ήθελα να χάνω ούτε μισάωρο από το πρωτόκολλο άντλησης. Για μένα αυτή η στιγμή ήταν η πιο σημαντική.
Τις υπόλοιπες ώρες δεν ήθελα να σκέφτομαι. Δεν ήθελα να σκέφτομαι πως είναι μόνος του σε ένα παγωμένο κουτί, πως λαχταρούσε το χάδι της μητέρας του, αλλά κάθε άγγιγμα εκεί τον πονούσε. Μετά από κάθε επίσκεψη γυρνούσα σπίτι με καρδιά σπασμένη και ένα κομμάτι της να το αφήνω εκεί. Άδεια μέσα μου.

Σε ένα επισκεπτήριο άρχισε να χτυπάει το μόνιτορ, το μωρό μου έγινε μπλε, φωνάζαμε να έρθουν να τον βοηθήσουν, μας έβγαλαν έξω γρήγορα και έγινε ανάνηψη. Θεέ μου, πήγε να φύγει, μπροστά μας, σε αυτό το μοναδικό μισάωρο που είχαμε μαζί του. Λίγες μέρες μετά πήγαμε στο επισκεπτήριο και το κρεβάτι του ήταν άδειο. Μα πού είναι; Τι έπαθε; ρωτούσαμε με δάκρυα στα μάτια. «Το παιδί σας πήρε προαγωγή» μας είπαν. «Πήγε στη ΜΕΝΝ2». Ναι, αυτή ήταν η πρώτη μέρα χαράς μετά από καιρό. Το μωρό μας τα είχε καταφέρει!

Μετά ακολούθησε το «καγκουρό». Μισάωρες αγκαλιές μέρα παρά μέρα, αγκαλιές που του έδιναν τόση δύναμη. Έπαιρνε βάρος πιο γρήγορα, βγήκε από το οξυγόνο και πήρε κι άλλη προαγωγή. Πήγε στη ΜΕΝΝ3, όπου κόλλησε ενδονοσοκομειακη λοίμωξη. Το ξεπέρασε κι αυτό και πήρε κι άλλη προαγωγή. Πήγε στα κουνάκια, όπου και ο μπαμπάς πλέον μπορούσε να τον παίρνει κάθε μέρα αγκαλιά.

Και ήρθε η πιο όμορφη ημέρα της ζωής μου, εκείνη που μας είπαν «Το παιδί σας αύριο βγαίνει, γυρνάει σπίτι του». Ο μαχητής μου είναι νικητής. Με πολλές αγκαλιές όλη μέρα, μέχρι να αναπληρώσει το κενό όλων αυτών των εβδομάδων, μέχρι να νιωώσει ασφάλεια. Και με πολλή προσοχή, με σκοπό ζωής να μην αρρωστήσει τον πρώτο χρόνο της ζωής του. Τα πρόωρα αντιμετωπίζουν πιο δύσκολα τις λοιμώξεις του αναπνευστικού. Μέχρι 18 μηνών χρειάστηκε να νοσηλευτεί πολλές φορές, αλλά πάντα τα κατάφερνε. Και πάντα οι γιατροί έλεγαν «παλεύει σαν πρόωρο», «είναι μαχητής από κούνια», «είναι δυνατός». Πόσο δίκιο είχαν…

Πλέον κλείσαμε τα 2 και σταματήσαμε να μετράμε διορθωμένη ηλικία. Νικήσαμε την προωρότητα και όλα μοιάζουν ένα κακό όνειρο. Περασμένα ξεχασμένα, λένε κάποιοι. Περασμένα ναι… ξεχασμένα δεν θα είναι ποτέ.

Ειρήνη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s