Βάλτε τις μάσκες σας!

Πριν από 9μιση χρόνια εφερα στον κόσμο ένα μικροσκοπικό αγόρι 1430 γραμμάρια την 33η εβδομάδα κύησης. Τότε γνωρισα και τη ζωή σε μια μονάδα εντατικής θεραπείας. 

Αυτό που έμαθα, λοιπόν, ζώντας για 36 μέρες μέσα στη ΜΕΝ είναι ότι από τη στιγμή που το παιδί σου βρίσκεται εκεί, το χειρότερο με το οποίο μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος σα γονιός είναι ο θάνατος. Ένας θάνατος που τις περισσότερες φορές προκαλείται από κάτι αόρατο, από  ιούς και μικρόβια που μπορεί για τα περισσότερα μωρά να είναι «αθώα» αλλά για κάποια άλλα μπορεί να είναι μοιραία.

Το δεύτερο χειρότερο, νόμιζα, για τους γονείς της ΜΕΝ είναι το να στέκεσαι μπροστά σε μια θερμοκοιτίδα (το σπίτι που φιλοξενεί τα νοσηλευομενα μωρά), να βλέπεις το παιδί σου γεμάτο σωληνάκια και καλώδια και να μην μπορείς να το βοηθήσεις, να μην μπορείς να το πάρεις αγκαλιά, να μην μπορείς ούτε καν να το αγγίξεις. Να εμπιστεύεσαι τη ζωή του σε μια ομάδα γιατρών και εσύ μόνο να προσεύχεσαι να νικήσει τους αόρατους εχθρούς του. 

Η μόνη μου παρηγοριά εκείνη την περίοδο; Το να χαϊδεύω την κρύα θερμοκοιτίδα γιατί απλά δεν μπορούσα να χαϊδέψω το νεογέννητο μωρό μου. 36 μέρες τα πόδια μου πονούσαν από την πολύωρη ορθοστασία μπροστά στο διάφανο σπίτι του, να το χαϊδεύω και να του μιλάω ελπίζοντας ότι εκείνος με νιώθει δίπλα του, νιώθει έστω και λίγη αγάπη.

Στάθηκε δυνατός (ή μήπως τυχερός;) και ήρθε στο σπίτι του. Ένα σπίτι που για πάρα πολύ καιρό ήταν γεμάτο αντισηπτικά, μάσκες και καραντίνα, γιατί, όπως μας είπαν τη μέρα του εξιτήριου, το παραμικρό μικρόβιο, ο παραμικρός ιός, μπορούσαν να τον γυρίσουν πάλι στο νοσοκομείο. 

Εννιάμιση χρόνια μετά, με δύο πλέον υπέροχα παιδιά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι το χειρότερο για ένα γονιό είναι η απώλεια. Και ποιος θα μπορούσε άλλωστε να το αμφισβητήσει;

Όμως, πλέον θεωρώ ότι το δεύτερο χειρότερο δεν είναι το να βρεθεί το παιδί σου σε μια ΜΕΝ. Το δεύτερο χειρότερο είναι το βρεθεί το παιδί σου σε μια ΜΕΝ την εποχή του κορωνοϊού, την εποχή που οι μονάδες κλειδώνουν τις πόρτες τους και δεν μπορείς να ξεροσταλιάσεις πάνω από τη θερμοκοιτίδα του παιδιού σου, που δεν μπορείς να σταθείς δίπλα του για να μη νιώθει μόνο, που δεν μπορείς ούτε καν το γάλα που με τόσο κόπο άντλησες να του προσφέρεις.

Ειλικρινά, θαυμάζω τους γονείς που την εποχή αυτή έχουν το παιδί του στην εντατική. Πόση δύναμη έχουν; Και πόση στήριξη χρειάζονται;

Μέχρι πρόσφατα φορούσα τη μάσκα μου, για να προστατεύσω τους ανθρώπους που αγαπώ, την οικογένειά μου και τους μαθητές μου. Πλέον τη φορώ και για όλους αυτούς τους γονείς που ο κορωνοϊος τους εμποδίζει να σταθούν όση ώρα επιθυμούν δίπλα στο άρρωστο ή/και μικροσκοπικό μωρό τους. Για όλους αυτούς που τρέμουν τον αόρατο εχθρό. Για όλους αυτούς που περισσότερο από κάθε άλλη φορά χρειάζονται να ξέρουν ότι δεν είναι μόνοι, το μοβ κορδελακι το Νοέμβριο και η μάσκα για όσο χρειαστεί είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε όλοι εμείς που ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει ΜΕΝ.

Τασούλα Μελισσοπούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s