Γράμμα στην κόρη μου

Πετράδι μου,

σου έχω γράψει αυτό το γράμμα χίλιες φορές. Χίλιες φορές που έπεφτα στο κρεβάτι και δεν ήσουν εκεί και κάθε φορά που πέφτω στο κρεβάτι και είσαι πλάι μου.

Είναι ένα γράμμα για σένα και για μένα. Ένα γράμμα γεμάτο πίκρα, θυμό, θλίψη, ματαίωση, ενοχές. Γεμάτο φόβο, προσδοκίες, αναμονή και προσμονή.

Γεννήθηκες στις 29 εβδομάδες, λόγω προεκλαμψίας. Ο γιατρός μας, προσπάθησε να μας δώσει χρόνο, αλλά τα πράγματα ήταν σοβαρά και κινδυνεύαμε και οι δυο. Έπρεπε να βγεις, έτσι απρόσμενα και τελεσίδικα. Η εγκυμοσύνη μου έπρεπε να τερματιστεί και εσύ να βγεις σ’ αυτόν τον κόσμο απροετοίμαστη και μικρούλα. 870 γράμμαρια μικρούλα. Μικρή σαν γατάκι, ένα μικρό και αδύνατο γατάκι.

Τις μέρες στο νοσοκομείο τις θυμάμαι θολά. Έφτασα στο μαιευτήριο με έναν σάκο και κάποια πρόχειρα ρούχα. Πίστευα, πως σύντομα θα επέστρεφα σπίτι.

Τριγυρνούσα στο νοσοκομειο με ένα σκισμένο παντελόνι φόρμας και παντόφλες που είχαν επάνω ίχνη μπογιάς. Ούτε ωραίες πιτζάμες, ούτε ταιριαστές παντόφλες, ούτε ροζ ρόμπες.

Οικογένεια και φίλοι μου ψώνισαν και μου έφεραν ρούχα, όταν πια καταλάβαμε πως θα έμενα εκεί. Και ήταν τέτοιος ο θυμός μου γι’ αυτό που μας συνέβαινε, που δεν τολμούσαν να μου πουν ποιος διάλεξε τι. Ήμουν προδομένη, ήμουν θυμωμένη, ήμουν εξοργισμένη. Η εγκυμοσύνη μου ήταν μια παταγώδης αποτυχία, δεν τα είχα καταφέρει. Το σώμα μου σε απέρριπτε και εγώ δεν είχα πού να ξεσπάσω τον θυμό μου γι’ αυτήν τη ματαίωση.

Δεν σου είχα ψωνίσει τίποτα, πέρα από ένα καρότσι, δεν είχα ετοιμάσει το δωμάτιό σου, δεν σου είχα διαλέξει τα πρώτα σου ρούχα.

Τρεις μέρες με είχαν με φάρμακα και συνεχή παρακολούθηση, ενώ παράλληλα προετοίμαζαν τη γέννησή σου. Και εγώ βουβή, βουβή και θυμωμένη. Και δεν τολμούσα να ρωτήσω τους γιατρούς σε τι κατάσταση θα είσαι και τι να περιμένω. Και όταν πια βρήκα το κουράγιο να ρωτήσω, όλοι απλά ευχόντουσαν για το καλύτερο. Ο μόνος που ήταν σίγουρος για το καλύτερο ήταν ο γιατρός μας. Αλλά ήμουν, και πάλι, πολύ θυμωμένη για να τον πιστέψω.

Και ύστερα ήρθε η Τρίτη, μία μέρα πριν από τον προγραμματισμένο τοκετό. Στον τελευταίο υπέρηχο που έκανα τα πράγματα δεν έδειχναν καλά και πάρθηκε η απόφαση να σε γεννήσω εκείνη την στιγμή. Μέσα σε μισή ώρα ήμουν ήδη στο χειρουργείο. Και ήθελα να σηκωθώ και να τρέξω, να φύγω, να σου δώσω χρόνο, να μεγαλώσεις, να δυναμώσεις.

Και γεννήθηκες και έκλαψες και πρόλαβα να σε δω για τρία δευτερόλεπτα προτού σε παραλάβει η ομάδα των γιατρών. Και αν και ήσουν τόσο μικρή, έμοιαζες με μωράκι και είχες δυνατή φωνή. Και τα νέα από τον γιατρό μας ήταν ευχάριστα και ενθαρρυντικά.

Το βράδυ εκείνο το πέρασα στη ΜΕΝΝ.

Την επόμενη μέρα το πρωί ζήτησα να σε δω, πριν πάω στο δωμάτιο. Ένας τραυματιοφορέας με πήγε για πρώτη φορά στη ΜΕΝΝ. Με άφησε μπροστά σε μια θερμοκοιτίδα όπου μέσα βρίσκονταν ένα μικροσκοπικό μωρό, και σου ψυθίρισα: «αχ καρδούλα μου» και ύστερα ήρθε και με πήρε. Βλέπεις, με είχε αφήσει μπροστά σε άλλο μωρό και είχε πάει να ρωτήσει τις νοσηλεύτριες πού ήσουν εσύ. Και τότε με έφερε σε σένα και τότε κατάλαβα τί πάει να πει μικροσκοπικό. Ήσουν καλυμμένη με καλώδια, μάσκες, ορούς. Και δεν μπόρεσα να ψιθυρίσω τίποτα. Μου κόπηκε η ανάσα και ο πόνος μου δεν περιγράφεται με λόγια. Ο πατέρας σου σε είχε δει, πριν από μένα. Είχε σταθεί και αυτός βουβός και τρομαγμένος μπροστά σου. Μόνος του.

Φίλοι και οικογένεια άρχισαν να καλούν και να με επισκέπτονται. Η ευχή: «Να σας ζήσει!» απέκτησε άλλο νόημα. Λουλούδια, μπαλόνια, τηλέφωνα, κεράσματα. Και εγώ να θέλω να τους ουρλιάξω στα μούτρα: «Τι κάνετε;» «Δεν βλέπετε ότι δεν έχουμε χαρά;»

Έβλεπα τις λεχώνες με τα μωρά τους, τα όμορφα, παχουλά μωρά τους να παραπονιούνται ότι το μωρό τους τις πονάει όταν θηλάζει, ότι το μωρό τους το παίρνει ο ύπνος την ώρα που τρώει, ότι, ότι, ότι… Και ζήλευα, και θύμωνα και πόναγα.

Και ήταν ντυμένες όμορφα και είχαν όλα τα απαραίτητα και ο κόσμος έρχονταν να δει και να θαυμάζει το νεογέννητο, που ένα όμορφο δωμάτιο το περίμενε κάπου, σε κάποιο σπίτι. Και εγώ πίσω από μια κουρτίνα, να παλεύω με ένα θήλαστρο, τις ενοχές και τη θλίψη μου.

Και εσύ κάτω στη μονάδα, μόνη, μικρή και εύθραυστη, μα τόσο δυνατή.

Εσύ έμεινες εκεί κι εγώ πήγα σπίτι με μια τρύπα στην καρδιά.

Και έτσι πέρασαν 71 ημέρες.

71 μέρες που στεκόμουν μπροστά σε μια θερμοκοιτίδα με τα πόδια μου βαριά, που ένιωθα τα μάτια μου να βουλιάζουν στο πίσω μέρος του κρανίου μου από την προσπάθεια να απορροφήσω την εικόνα σου και να την πάρω μαζί μου. 71 μέρες που σου έφερνα το γάλα σου, που παρακολουθούσα με θρησκευτική ευλάβεια το βάρος σου, που μέτραγα μεταγγίσεις, αντιβιώσεις, που είχα μετρήσει και μάθει όλες τις φλέβες του σώματός σου.

Που αναρωτιόμουν τι να σκέφτεσαι στο μικρό σου δωμάτιο και αν πονάς με όλα αυτά τα σωληνάκια, αν νιώθεις μοναξιά κι αν ονειρεύεσαι. Μια φορά που ήμουν στη μονάδα ένα μωρό έκλαιγε και μια νοσηλεύτρια άνοιξε τη θερμοκοιτίδα και το παρηγόρησε. Με έπιασε ένα παράπονο, να σε παρηγορούσαν και σένα άραγε όταν έκλαιγες;

Πετράδι μου, όλα αυτά είναι τώρα παρελθόν.

Είσαι πια ενός έτους.

Γεννήθηκες 870 γραμμάρια, ξεπέρασες και ξεπερνάς κάθε προσδοκία. Θέλω να ξέρεις πως δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που δεν μπορείς να καταφέρεις.

Η μαμά

Tζουλια Αρναούτογλου

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s