Η Μυρτώ Κάζη μιλάει για το προωράκι της

Η Μυρτώ φωτογραφίζεται με ένα πλεκτό χταποδάκι, το αγαπημένο κουκλάκι των πρόωρων μωρών.

Τηλεόραση, ραδιόφωνο, Yes I do και Yes I Am, αλλά πρόσφατα και Boom! H Μυρτώ Κάζη νομίζω ότι είναι από τα πιο αεικίνητα πλάσματα που έχω γνωρίσει και το… χειρότερο; Από τότε που έγινε μητέρα συνεχίζει με τους ίδιους αμείωτους ρυθμούς! Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει, ούτε και τολμώ να τη ρωτήσω. Για μένα έγινε φίλη, όταν μου χτύπησε την πόρτα για να μου πει ότι κι εκείνη γέννησε πρόωρα. Ο Οδυσσέας της ήταν 30 εβδομάδων και 5 ημερών, όταν αποφάσισε να γνωρίσει τον κόσμο μας ανήμερα Χριστουγέννων και τώρα είναι 5,5 ετών. Όλα αυτά τα χρόνια το blogging και η προωρότητα μάς έφεραν κοντά και κάπως έτσι ήρθε η ώρα να μιλήσει στο 31ebdomades για τη δική της εμπειρία με την προωρότητα, εγκαινιάζοντας μια σειρά όμορφων και ειλικρινών συζητήσεων.

 

 

 

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που γέννησες πρόωρα;

Ουφ, πέρασαν 5,5 χρόνια… Απίστευτο μου φαίνεται!

Πόσων εβδομάδων ήταν το παιδί;

Ο Οδυσσέας μου ήταν 30 εβδομάδων και 5 ημερών. Δεν κατάφερα καν να φτάσω στις 31 εβδομάδες του blog σου!

Ποια είναι τα συναισθήματα που βίωσες ως μαμά πρόωρου μωρού;

Ήταν ίσως ό,τι πιο δύσκολο έχω περάσει μέχρι στιγμής στη ζωή μου. Τα συναισθήματα είναι δυνατά, ισοπεδωτικά και κυρίως πρωτόγνωρα. Κανείς δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για όσα θα νιώσεις, για τον απόλυτο φόβο, το κλάμα, τη μοναξιά. Είναι όλα συναισθήματα καινούργια, που έρχονται ως «κόντρα ρόλος» σε μια στιγμή που είναι «φτιαγμένη» για να προσφέρει στις μαμάδες μόνο χαρά και πληρότητα.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή μέσα στη μονάδα;

Στη ΜΕΝΝ κάθε στιγμή έχεις τις δυσκολίες της, όμως για εμένα με σιγουριά η πιο δύσκολη στιγμή ήταν εκείνο το μεσημέρι της 25ης Δεκεμβρίου, όταν αντίκρισα τον γιο μου για πρώτη φορά, περίπου 8 ώρες αφότου είχα γεννήσει. Ήμουν στο αναπηρικό καροτσάκι γιατί δεν μπορούσα να περπατήσω λόγω καισαρικής, η ολική νάρκωση είχε αφήσει τα σημάδια της στην ψυχολογία και τις δυνάμεις μου και όταν μου είπαν ότι αυτό είναι το μωρό μου, δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι ακριβώς έβλεπα. Ένα μικροσκοπικό πλάσμα, με σωληνάκια και σύριγγες, με μάσκα στα μάτια και μάσκα οξυγόνου. Θυμάμαι ότι σπάραξα στο κλάμα τόσο δυνατά που τώρα που το σκέφτομαι σίγουρα τάραξα την ηρεμία της Μονάδας. Ήταν λες και εξαφανίστηκαν τα πάντα από γύρω μου και έμεινα μόνη μου στη μέση του δωματίου με το παιδί μου.

Ο μικρός Οδυσσέας στη ΜΕΝΝ.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ποια ήταν η πιο όμορφη;

Και όμορφες στιγμές υπήρξαν πολλές. Γιατί στη ΜΕΝΝ κάθε μικρή νίκη, κάθε 10 γραμμάρια που παίρνει το μωρό σου αποτελούν για εσένα έναν μικρό παράδεισο. Αν έπρεπε να επιλέξω την πιο όμορφη εικόνα θα έλεγα τη στιγμή, που έπειτα από 40 μέρες επιτράπηκε στον Τάσο να πάρει αγκαλιά τον μπέμπη μας. Ο Τάσος αποστειρωμένος, με μάσκα και πράσινη στολή, αγχωμένος όσο δεν πάει, ο Οδυσσέας ακόμα τόσο μικροσκοπικός, να κοιτάζονται στα μάτια και στην ουσία να συστήνονται ο ένας στον άλλο για πρώτη φορά. Ήταν μια μαγική εικόνα που κρατάω πάντα στην καρδιά μου.

Υπήρξε κάτι, εκτός φυσικά από το παιδί σου, που σου έλειψε εκείνη την περίοδο;

Μου έλειψαν αρκετά οι φίλοι μου. Πέρα από την κολλητή μου τη Μαριάνθη που με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε μέρα πριν αλλά και μετά τα δύο επισκεπτήρια για να με τονώσει και να με εμψυχώσει, αισθάνομαι ότι οι περισσότεροι φίλοι μας δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τι περνούσαμε ακριβώς. Ένιωσα στιγμές μοναξιάς που θα ήθελα να έρθει κάποιος σπίτι απρόσκλητος και να μου πει «λοιπόν έφερα πίτσα να κάτσουμε να περάσουμε ωραία και να πούμε άσχετα πράγματα να ξεχαστούμε». Δεν το φορτώνω ως κακό σε κανέναν αυτό γιατί είμαι σίγουρη πως κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι περνάς, όμως εκ των υστέρων, αισθάνομαι ότι μου έλειψε πολύ αυτό.

Τι θα συμβούλευες μία μητέρα που έχει τώρα το παιδί της στη ΜΕΝΝ;

Θα τη συμβούλευα να προσπαθήσει να διατηρήσει όσο αυτό είναι εφικτό τη λογική της σκέψη. Οι ορμόνες είναι τρελές μετά τη γέννα και ο αποχωρισμός του παιδιού από τη μαμά είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Πρέπει όμως να ενωθεί με τον σύντροφό της και μαζί να ανεβούν αυτόν τον Γολγοθά που λέγεται προωρότητα. Θα της έλεγα να κοιτάει το «σήμερα» και να μην βάζει χρονικά όρια στο μυαλό της για το πότε θα συμβεί το κάθε τι και πότε θα πάρει το μωράκι της στο σπίτι. Όλα θα γίνουν με τον χρόνο τους. Επίσης, αλήθεια, μπορεί να μου στείλει ό,τι θέλει στο Instagram και να μιλήσουμε τηλεφωνικά. Το κάνω με πολλές μαμάδες και έχω δει ότι η εμπειρία μιας μάνας με πρόωρο βοηθάει με ουσιαστικό τρόπο τις νέες μαμάδες που ζουν μια αντίστοιχη κατάσταση.

Πώς ήταν η κατάσταση στο σπίτι, όταν πήρες το παιδί;

Δύσκολα. Αποστειρώσεις, πολλά φάρμακα κάθε μέρα, ζύγισμα, άγχος, αϋπνία και μια αίσθηση πως δεν θα γίνω ποτέ μια «κανονική μαμά». Και πράγματι δεν έγινα ποτέ. Είμαι και θα είμαι για πάντα η μαμά ενός πρόωρου που ανησυχεί, αγχώνεται και κλαίει πολύ περισσότερο από τις άλλες μαμάδες.

Σε έχει αλλάξει ως άνθρωπο αυτή η εμπειρία και, αν ναι, με ποιον τρόπο;

Βγήκα πολύ πιο δυνατή από όλο αυτό. Αγάπησα τη ζωή ακόμα περισσότερο και είδα πως μέσα μου κρύβω μαγικές δυνάμεις όταν πρόκειται να προστατεύσω το παιδί μου. Ασχολήθηκα πολύ με τα πρόωρα μωρά αλλά και όλα τα παιδιά στα οποία μπορούσα να προσφέρω. Μπήκα στην ομάδα του Make A Wish και στην καθημερινότητά μου ασχολούμαι πολύ εντατικά με το θέμα της προσφοράς στο παιδί.

Τι πιστεύεις ότι χρειάζονται περισσότερο οι γονείς ενός πρόωρου μωρού;

Χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη από τα ίδια τα μαιευτήρια από το πρώτο δευτερόλεπτο. Τόσο η μαμά όσο και ο μπαμπάς, μη σου πω και οι παππούδες. Εγώ όταν γέννησα δεν υπήρχε κάποια τέτοια υπηρεσία και έτσι πέρασα όλη την προωρότητα με ψυχολόγο τον άντρα μου. Αφού με στήριζε λοιπόν μέρα νύχτα, αφού άκουγε το κλάμα μου, με έπαιρνε αγκαλιές, μου έδειχνε την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων ακόμα και όταν δεν την πίστευε, την ημέρα που μας ανακοίνωσαν ότι θα πάρουμε τον Οδυσσέα σπίτι, ο Τάσος κατέρρευσε. Με είχε στηρίξει σαν βράχος για 56 ημέρες. Την ημέρα εκείνη -και μόνο για εκείνο το 24ωρο- έγινα εγώ η ψυχολόγος του. Μετά επιστρέψαμε και πάλι στους παλιούς μας ρόλους!

Επηρέασε η προωρότητα τη σχέση σου με το σύντροφό σου, τους συγγενείς και τους φίλους;

Πολύ. Με τον Τάσο γίναμε «ένα». Με τους γονείς μας η σχέση έγινε ακόμα πιο ουσιαστική και όταν τελικά πήραμε τον Οδυσσέα στο σπίτι όλη αυτή η οικογενειακή εξίσωση δέθηκε με έναν άρρηκτο δεσμό.

Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να μεταφέρεις στο παιδί σου από την προωρότητά του;

Θα ήθελα να του πω -και του το λέω σχεδόν κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί- πως είναι δυνατός. Είναι ξεχωριστός. Είναι μοναδικός. Θέλω να ξέρει πως ακόμα δεν έχω ξεπεράσει τις χιλιάδες τύψεις που μαστιγώνουν την καρδιά μου για την κατάσταση στην οποία άθελά μου τον έφερα. Θέλω να ξέρει πως ήμουν κοντά του συνέχεια, πως με τον μπαμπά του πηγαίναμε πρώτοι και φεύγαμε τελευταίοι από το επισκεπτήριο. Θέλω να ξέρει πως ακόμα και όταν μας έδιωχναν από τη ΜΕΝΝ εμείς και πάλι ήμασταν «εκεί». Το μυαλό μας και η καρδιά μας χτυπούσε -και χτυπάει- καθημερινά για εκείνον και πως τελικά τα πιο όμορφα δώρα της ζωής έρχονται μέσα από δυσκολίες. Θέλω να του ζητήσω συγνώμη που την πρώτη φορά που με γνώρισε, εκείνο το μεσημέρι, με είδε να κλαίω. Δεν ήταν αυτή η πρώτη εικόνα που ήθελα να έχει από τη μαμά του. Για εμένα πάντα θα είναι το προωράκι μου, το αγοράκι μου, ο απόλυτος μαχητής της ζωής.

συνέντευξη στην κελλυ σωκου

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s