Η ιστορία του Βασίλη: Να τα αγαπάτε τα πρόωρα

Να τα αγαπάτε τα πρόωρα… Και λίγο παραπάνω τις μανούλες τους….

Ο Γιώργος αποφάσισε να γεννηθεί γύρω στους δύο μήνες πριν την ώρα του. Αποφάσισε να αρχίσει να δείχνει πως θα περνάει το δικό του από τότε που είδε το πρώτο φως του ήλιου. Ακόμα και σήμερα, τέσσερα χρόνια και τέσσερις μήνες μετά, πάλι το δικό του – θέλει να πιστεύει ότι – περνάει.

 

Ο Γιώργος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 2015 με βάρος ενός κιλού και κάτι γραμμαρίων. Τον έβλεπες και δεν πίστευες πως μπορεί να γεννιούνται τέτοια μωρά. Πίστευες πως ένα τέτοιο πλασματάκι βγαίνει μόνο σε γατί ή σε κουτάβι. Για να είμαι ειλικρινής δεν γνώριζα το παραμικρό για την προωρότητα, πριν αυτή χτυπήσει την πόρτα του δικού μας σπιτιού. Το πρώτο μας παιδί είχε πάρει όλο του τον χρόνο μέχρι να ακούσουμε το κλάμα του. Κι εμείς ήμασταν μια ευτυχισμένη οικογένεια, απολαμβάνοντας τη ζωή με την όμορφη κορούλα μας.

Ο τρόπος που ήρθε στη ζωή ο γιος μας ήρθε για να μας αποδείξει πως οι δυσκολίες της ζωής, που καμιά φορά επικαλούμαστε για να… γκρινιάξουμε, δεν είναι τίποτα παραπάνω από απλή καθημερινότητα. Το αληθινό άγχος είναι να έχεις ένα μωρό σε μια θερμοκοιτίδα επί 46 μέρες και νύχτες. Και κάθε μέρα να μην έχεις ιδέα αν θα καταφέρει να αναπνέει και την επόμενη.

 

«Μετωπική με τον θάνατο είναι η προωρότητα». Αυτή η φράση που έγραψε πριν από λίγους μήνες σε ένα κείμενό της η Κέλλυ είναι ότι κοντινότερο μπορείς να βρεις σε όλο αυτό που έχουν ζήσει χιλιάδες άνθρωποι γύρω σας. Μια μετωπική σύγκρουση, σαν ένα σφοδρό τροχαίο ατύχημα που βλέπεις να συμβαίνει μπροστά σου και κρατάς την ανάσα σου μέχρι να διαπιστώσεις ότι ο οδηγός είναι ζωντανός ή νεκρός.

 

Ένα κλείσιμο των ματιών τη νύχτα παρέα με μια ελπίδα και μια προσμονή. Εσύ στο κρεβάτι σου, ο/η σύντροφος της ζωής σου στο πλάι σου, μα το μωρό σε μια μεγάλη αίθουσα με καλώδια, επαναλαμβανόμενους ήχους, μερικά κλάματα και πολλές ανασούλες που δίνουν μάχη. Μέσα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας η ζωή κυλά αργά, όχι τόσο ήρεμα όσο πιθανόν να φαντάζεσαι, αλλά ούτε και μέσα στην τρέλα που φαντάζεσαι ότι μπορούν να δημιουργούν καμιά 20αρια νεογέννητα. Ας είναι καλά οι άνθρωποι που τα φροντίζουν, που είναι εκεί και στέκονται σαν γονείς αντί των γονιών. Είναι οι πρώτοι άνθρωποι που τα παίρνουν αγκαλιά, που τoυς αλλάζουν πάνα (η οποία είναι πιο μεγάλη από εκείνα), που τους κρατούν το χέρι, που τα χαϊδεύουν, που τους λένε κουβεντούλες. Φυσιολογικά πράγματα που κάνει κάποιος γονιός, όταν παίρνει το παιδί του στο σπίτι.

 

Πρόσφατα πήγα στον ασφαλιστικό μου φορέα για να γράψω ένα εμβόλιο για τα παιδιά μου, παρέα με τη σύζυγό μου. Είχε αλλάξει η παιδίατρος. Όταν μπήκαμε μας κοιτούσε καλά καλά, ήταν προφανές πως κάτι της θυμίζαμε. Δεν άργησε η στιγμή που το καταλάβαμε και οι τρεις: ήταν μία από τις κοπέλες που βρίσκονταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όταν ο Γιώργος γεννήθηκε. Μια γυναίκα γλυκιά, ήρεμη, ευγενική. Ένα από εκείνα τα κορίτσια που για 46 μέρες είχε πάρει τον δικό μας ρόλο. Τον ρόλο του γονιού ενός παιδιού που πιθανόν να μην έβλεπε ποτέ ξανά στη ζωή της. Τώρα θα τον ξαναδει, γιατί όταν καταλάβαμε όλοι περί τίνος πρόκειται δώσαμε ραντεβού να συναντηθούμε και να έχουμε μαζί και τον Γιώργο. Είναι αληθινοί ήρωες εκείνοι οι άνθρωποι. Είναι στιγμές που δεν μπορείς να αντιληφθείς πόση δύναμη βρίσκουν για να κάνουν αυτό το λειτούργημα. Για να δίνουν όλο τους το είναι προκειμένου να κρατήσουν στη ζωή μικρά πλάσματα, που οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος τους.

 

Είναι αληθινοί ήρωες και αυτά τα παιδιά. Αυτά τα παιδιά που ανατρέπουν τα δεδομένα της ίδιας της ζωής. Έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις. Ζουν εκεί που δεν το περιμένεις. Μεγαλώνουν, αρχίζουν να σταθεροποιούνται, να περπατάνε, να τρέχουν, να μιλούν, να εκνευρίζονται, να χαίρονται, να γελούν, να πάνε σχολείο, να κάνουν φίλους. Να ζουν. Να ζουν όπως όλα τα άλλα παιδιά αυτού του κόσμου. Να αγαπούν… Να αγαπούν και να στο λένε…

 

Είναι αληθινοί ήρωες αυτά τα παιδιά. Γιατί σε δίδαξαν πώς είναι να παλεύεις. Πώς είναι να πηγαίνεις κόντρα στα προγνωστικά. Πώς είναι να βλέπεις μπροστά σου έναν τοίχο και να πέφτεις πάνω του με ορμή για να τον γκρεμίζεις. Πώς είναι να πέφτεις σε έναν λάκκο με αγκάθια και να βγαίνεις από εκεί χωρίς την παραμικρή γρατζουνιά.

 

Είναι αληθινοί ήρωες αυτά τα παιδιά. Και είναι πραγματικές ηρωίδες αυτές οι μανούλες. Που γεννούν ένα παιδί και τους το παίρνουν μέσα απ’ τα χέρια, χωρίς να ξέρουν αν θα το δουν ποτέ. Αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει. Και στέκονται όρθιες, βράχοι μέσα στο άγχος τους, με στόχο να το κρύψουν για να μη στεναχωρήσουν τους γύρω τους. Να τις αγαπάτε λίγο παραπάνω…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΙΡΩΤΣΟΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s