Η ιστορία της Κάιλι: Αγαπώντας τα σημάδια μου

Η Κάιλι Γκορτ γεννήθηκε πρόωρα μαζί με τη δίδυμη αδελφή της το 1998. Σήμερα φοιτά στο λύκειο και σχεδιάζει να σπουδάσει εργοθεραπεία ή νοσηλευτική. Μας διηγείται τη δική της ιστορία. 

 «Πώς απέκτησες αυτό το σημάδι;», ρώτησε ένα περίεργο παιδί.

Αναφέρεται στο σημάδι με σχήμα V στη δεξιά πλευρά του στομαχιού μου, ακριβώς πάνω από γοφό μου. Παρόλο που στους υπόλοιπους αυτό το σημάδι φαίνεται περίεργο, ποτέ δεν ντράπηκα για αυτό.

«Μιλάς για αυτό εδώ;», ρωτάω δείχνοντάς το για να σιγουρευτώ. Εκείνη κουνάει καταφατικά το κεφάλι.

Βρίσκομαι στην πισίνα με τα παιδιά που προσέχω, φορώντας το μαγιό μου, που αφήνει ακάλυπτο το στομάχι μου και την τομή. Την ερώτηση του παιδιού μου την έχουν κάνει πολλοί ακόμη. «Έχω κάνει εγχείρηση», απαντώ. «Επειδή γεννήθηκα πρόωρα».

Σκέφτομαι όλα τα μωρά που έχουν γεννηθεί πρόωρα, όλους τους αγχωμένους γονείς που πέρασαν μήνες σε ένα νοσοκομείο χωρίς να κλείσουν μάτι, και τους γιατρούς που περνούν αναρίθμητες ώρες δουλεύοντας για να εξασφαλίσουν ότι τα πρόωρα μωρά θα συνεχίσουν να αναπνέουν.. Η δίδυμη αδερφή μου και εγώ ήμαστε δύο από αυτά τα μωρά.

Γεννηθήκαμε την 24η εβδομάδα και οι γιατροί είπαν στη μητέρα μας νέα που κανένας γονιός δε θέλει ποτέ να ακούσει: «Τα δίδυμά σας έχουν μόλις 10% πιθανότητες επιβίωσης αλλά ακόμη και αν καταφέρουν να επιβιώσουν, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουν πολλά προβλήματα».

Η δίδυμη αδερφή μου Κάρα και εγώ γεννηθήκαμε 4 μήνες νωρίτερα, στις 24 Σεπτεμβρίου 1998. Η Κάρα ζύγιζε 480 γραμμάρια και εγώ 470. Κάθε μια μας μπορούσε να χωρέσει στην παλάμη του μπαμπά μας. Οι γονείς μας μπορούσαν μόνο να βάλουν τα δάχτυλά τους μέσα στη θερμοκοιτίδα και να μας αγγίξουν. Κάποια στιγμή το βάρος μου έπεσε στα 340 γραμμάρια, το βάρος δηλαδή που έχει ένα τενεκεδάκι σόδας. Τις επόμενες 2 μέρες οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς μου ότι η Κάρα έχει εγκεφαλική αιμορραγία 4ου βαθμού, κάτι που την άφησε χωρίς σχεδόν καθόλου εγκεφαλική λειτουργία. Η Κάρα πέθανε και η οικογένειά μου μπόρεσε να την αγκαλιάσει, να την αγαπήσει και να της πει το τελευταίο αντίο. Έπειτα, έγινε ο φύλακας άγγελός μου.

Τρόμαξα τους γονείς μου πάρα πολλές φορές όταν συχνά σταματούσα να αναπνέω, κάνοντας το σώμα μου να γίνεται μοβ, ή όταν έπεφταν οι χτύποι της καρδιάς μου. Κάθε φορά που τα μηχανήματα χτυπούσαν, ο φόβος γέμιζε τις καρδιές τους.

Αρκετές μέρες αφού πέθανε η αδερφή μου, οι γονείς μου δέχτηκαν ένα πρωινό τηλεφώνημα και ακόμη μία τεραστία πληγή… Είχα ρήξη εντέρου και έπρεπε να χειρουργηθώ άμεσα. Ο χειρουργός τους ενημέρωσε ότι είχα 5% πιθανότητες να τα καταφέρω και ότι θα έπρεπε να προετοιμαστούν για το χειρότερο.

Οικογένεια και φίλοι με αποχαιρέτησαν πριν μπω στο χειρουργείο, όλοι προσπαθούσαν να προετοιμαστούν για το ενδεχόμενο να μην επιβιώσω. Οι γιατροί είχαν ενημερώσει τους γονείς μου ότι αν κατάφερνα να επιβιώσω, μπορεί να έμενα σε κώμα, σε αναπηρική καρέκλα, να είχα πολλά προβλήματα εφ’ όρου ζωής. Αλλά, όπως πάντα, το πάλεψα και επιβίωσα χωρίς καμία επιλποκή. 100 μέρες αργότερα, παραμονή Χριστουγέννων, πήγα σπίτι έχοντας ξεπεράσει κάθε εμπόδιο.

Δε θυμάμαι τους μήνες που πέρασα στο νοσοκομείο. Δε θυμάμαι κανένα από τα τρυπήματα βελόνας που άφησαν μόνιμα σημάδια  στον καρπό, στους αστραγάλους και το στομάχι μου. Παρόλα αυτά, είμαι ευγνώμων για τα σημάδια μου. Είμαι ευγνώμων που είμαι ζωντανή και θα είμαι για πάντα ευγνώμων σε όλους του γιατρούς και τις νοσοκόμες που μου έσωσαν τη ζωή. Ο μπαμπάς μου έλεγε πάντα σε όλους ότι «Η Κάιλι είναι η υπόσχεση στους φίλους και την οικογένειά μας ότι η ζωή συνεχίζεται. Είναι το θαύμα μας.»

Έχοντας γεννηθεί εξαιρετικά πρόωρα, εξακολουθώ να έχω επιπλοκές. Έχω ακόμη σημάδια από τις εγχειρήσεις και τους ενδοφλέβιους καθετήρες. Αλλά ταυτόχρονα το να είμαι πρόωρο είναι το καλύτερο δώρο που μου έκανε ο Θεός. Μου δίνει τη θέληση να παλεύω και να μην τα παρατάω ποτέ. Μου δίνει συμπόνια για όλους όσους βρίσκονται σε επώδυνες καταστάσεις. Μου δίνει αγάπη για όλα αυτά τα μωρά που δεν πρόκειται ποτέ να δουν το φως της μέρας.

Θέλω να γίνω εργοθεραπεύτρια για παιδιά και μωρά ή ίσως νοσοκόμα σε ΜΕΝΝ. Ξέρω ότι μπορώ να δώσω ελπίδα στις οικογένειες των πρόωρων με την ιστορία μου και δουλεύοντας να συμβάλλω, ώστε να ζήσουν και αυτοί το θαύμα.

Απόδοση: Τασούλα Μελισσοπούλου

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s