Η ιστορία του μπαμπά Σ. : Χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου

Θα ήθελα κι εγώ να μοιραστώ την ιστορία μας, μέσα από τα μάτια του πατέρα. Μέσα από τα μάτια του κομπάρσου εν μέρει, διότι πρωταγωνιστές είναι η μάνα και το παιδί σε μία γέννα. Η μάνα νιώθει και πονάει πιο πολύ από τον πατέρα τους 9 μήνες της μαγικής διαδρομής που λέγεται εγκυμοσύνη. Ο πατέρας απλά προσπαθεί να νιώσει ή να καταλάβει το τι συμβαίνει.
Ήταν η πρώτη μας εγκυμοσύνη και η χαρά μας απερίγραπτη. Το θέλαμε όσο τίποτε άλλο στον κόσμο να δούμε ένα τεστ εγκυμοσύνης θετικό. Μάλιστα την ίδια ώρα που είδαμε το τεστ πήγαμε και για τη χοριακή εξέταση, ώστε να σιγουρέψουμε 100% το γεγονός που επιτέλους θα άλλαζε τη ζωή μας.
Όλα κυλούσαν ομαλά στην εγκυμοσύνη. Και όταν λέω ομαλά το εννοώ… εξετάσεις τέλειες, υπέρηχοι στην ώρα τους με πολύ καλά αποτελέσματα, χωρίς ναυτίες η γυναίκα μου, χωρίς εμετούς, η ανάπτυξη του μικρού κανονική και τίποτα δεν μας έδειχνε πως μέσα σε αυτά τα πελάγη ευτυχίας θα έρθει τέτοια φουρτούνα που δεν θα την έχουμε ξανανιώσει στη ζωή μας.

Ξημέρωνε του Αγίου Ιωάννη 2019. Ώρα 01:25. 24η εβδομάδα κύησης. Με ξυπνάει η γυναίκα μου απότομα με τρεμάμενη φωνή «Σήκω γρήγορα, σπάσαν τα νερά». Πεταχτήκαμε από το κρεβάτι, πήραμε το γιατρό τηλέφωνο και μας είπε «Γρήγορα στο νοσοκομείο, στη Μαιευτική». Το γρήγορα μεταφράστηκε, απόσταση από την ανατολική Αττική στη δυτική Αττική σε χρόνο 12 λεπτών. Φώτα, κόρνες, αλάρμ και απλά τρέχεις να σώσεις τη μάνα και το παιδί σου… και στην κυριολεξία το μόνο που μπορείς να κάνεις σαν πατέρας εκείνες τις στιγμές είναι να έχεις ήρεμη τη μητέρα και να προσπαθείς να πετάξεις για να φτάσεις γρήγορα.
Φτάνοντας στη μαιευτική παρέλαβαν τη μητέρα και έκαναν τις απαραίτητες ενέργειες προετοιμασίας σε περίπτωση τοκετού αλλά και ταυτόχρονα τις εξετάσεις. Απλά σαν πατέρας βλέπεις την πόρτα να κλείνει και περιμένεις… περιμένεις… περιμένεις… Τι περιμένεις; Ίσως ελπίζεις απλά να σου πουν φεύγετε, όλα καλά δεν ήταν τίποτα. Ίσως ελπίζεις σε κάποιο θαύμα.
Περάσαμε 2μιση εβδομάδες, με σπασμένα νερά, χωρίς κάποια παθολογική αιτία. Μέσα στο νοσοκομείο, απλά να μετράμε μέρες, να πάμε όσο πιο μακριά γινόταν αυτή την εγκυμοσύνη, ώστε να μην κινδυνέψει το μωρό. Μετά από 2μιση εβδομάδες, εσπευσμένα στην αίθουσα τοκετού, γιατί προκλήθηκε λοίμωξη μήτρας και κινδύνευαν μάνα και παιδί. Καισαρική φυσικά για να μην ταλαιπωρηθεί το μωρό ή δεν αντέξει το φυσιολογικό τοκετό.
Βγήκε ένας παίδαρος 625 γρ. που έκλαψε αμέσως. Φυσικά τον έβαλαν στη θερμοκοιτίδα και εμείς οι απ’ έξω είδαμε ένα μωρό σε μια θερμοκοιτίδα, με 5 νοσοκόμες να τρέχουν από μπροστά μας προς τη ΜΕΝΝ. Τη ΜΕΝΝ που μέχρι τότε δεν ήξερα ούτε πώς γράφεται. Στεκόμουν έξω από την πόρτα της το πρώτο μισάωρο, ξέροντας πως το παιδί μου είναι μέσα κι εγώ εκεί απλά να κοιτάω από το θολό τζάμι και να είμαι ανίκανος να βοηθήσω. Το συναίσθημα του ΕΙΜΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ με έτρωγε συνέχεια εκείνες τις μέρες. Ένιωθα σαν το πιο άγριο ζώο σε κλουβί που δεν με χώραγε.
Η πρώτη συνάντηση με τον μικρούλη έγινε αφού η μητέρα του ήταν ακόμη στο χειρουργείο. Ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου, το φως που σε φωτίζει και βλέπεις τα πάντα διαφορετικά, η αλλαγή όλης σου της ζωής είναι μπροστά σου, λαμπερή σαν τον ήλιο, δεν έβλεπα ούτε σωληνάκια ούτε τίποτα, μόνο φως. Και ξαφνικά αρχίζει η ενημέρωση της σφαλιάρας που έλεγα, από τον νεογνολόγο: «Η κατάσταση είναι δύσκολη, σοβαρή, δεν ξέρουμε εάν θα ζήσει μέχρι το βράδυ, είναι πολύ μικρός παρ’ όλο που φαίνεται γερός. Είναι μόλις 27 εβδομάδων, τα κιλά του είναι λίγα, εάν ζήσει μπορεί να έχει αυτό, εκείνο, το άλλο κτλ κτλ». Σαν να με έκαναν μαύρο στο ξύλο ένιωθα, αλλά μέσα μου έλεγα: Αυτός είναι δικό μας παιδί, είναι μαχητής.
Την επόμενη μέρα τον είδε και η γυναίκα μου. Χαρά και στενοχώρια ήταν ανάμεικτα, δεν μπορούσες ούτε να χαρείς, ούτε να στενοχωρεθείς. Έπρεπε να της σταθώ με όση δύναμη είχα, γιατί εάν για μένα ήταν δύσκολο, φαντάσου για εκείνη που ως μάνα δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να βοηθήσει το παιδί της. Την έβλεπα κάθε 3 ώρες να βγάζει γάλα και να το πηγαίνει στο μωρό, σε σύριγγα. Παρά τους πόνους της καισαρικής από το πρώτο 12ωρο ήταν όρθια για να βγάζει γάλα και να το πηγαίνουμε στη ΜΕΝΝ. Ξέροντας πως κάθε φορά μπορεί να είναι και η τελευταία που θα τον βλέπαμε. Τον κοίταζα στη θερμοκοιτίδα και σκεφτόμουν όλα αυτά τα όνειρα που έκανα για εκείνον, όλα αυτά τα όνειρα που κάνει κάθε γονιός. Σκεφτόμουν το πόσο αδύναμος ήμουν να τον βοηθήσω, αδύναμος να τα αλλάξω όλα, αδύναμος να βοηθήσω το παιδί μου που σίγουρα υπέφερε.
Μετά από 3 μέρες ο μικρούλης μας ταξίδεψε για τη γειτονιά των αγγέλων, μετά από ένα αιμάτωμα στον εγκέφαλο και μια τρύπα στα πνευμόνια του απ’ όπου έχανε οξυγόνο, προβλήματα που παρουσιάστηκαν τις τελευταίες 8 ώρες. Βέβαια, ενώ οι σφυγμοί του έπεφταν στους 25, η αγκαλιά της μάνας του ήταν αρκετή από μόνη της, ώστε να ανοίξει τα μάτια του να μας «κοιτάξει» και οι σφυγμοί του να ξαναφτάσουν πάνω από 90. Το θαύμα το ζήσαμε, έστω και για 10 λεπτά: είδαμε τα γαλανά μάτια που έχουν τα μωρά να ανοίγουν μόνο για εμάς.Τη ΜΕΝΝ όποιος δεν την ζήσει από μέσα, δεν ξέρει τι αγώνα δίνουν όλοι για τις ζωές των μικρών μας παιδιών. Εκεί υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν όλο τους το είναι και τους ευχαριστώ όλους για ό,τι έκαναν για τον μικρό μας γίγαντα. Το ευχαριστώ είναι λίγο.

Το κενό αβάσταχτο και δεν θα ξεπεραστεί, όχι γιατί είναι νωρίς, αλλά γιατί είναι το παιδί σου το οποίο δεν το έχεις. Νιώθεις να βγάζεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και του σώματός σου και τελικά να το χάνεις. Ξέρω πως εκεί που βρίσκεται, είναι σε καλύτερη μοίρα και δεν είμαι εγωιστής. Ξέρω τι ταλαιπωρία θα είχε και ξέρω τα βάσανα που τον περίμεναν. Το κοσμικό καθήκον για εμάς ήταν να του φτιάξουμε την τελευταία του κατοικία με τα παιχνίδια του, για να παίζει όποτε θέλει. Εκείνος σχεδόν κάθε βράδυ έρχεται στα όνειρά μας και μας λέει αυτό που δεν ακούσαμε από τα χείλη του… «ΜΑΜΑ – ΜΠΑΜΠΑ».Άγγελέ μας, μια φορά στην αγκαλιά μας, για πάντα στην καρδιά μας.

Σ.Χ.

ΥΓ1: Οι ΜΕΝΝ στα δημόσια έχουν ελλείψεις σε μωρομάντηλα και πάνες Νο 0. Όποιος μπορεί ας πάει ό,τι μπορεί και του περισσεύει.
ΥΓ2: Μπαμπάδες, είναι σημαντικό να είστε δίπλα στη γυναίκα σας, συμπαραστάτες και κολώνες. Σας χρεάζονται. Βρείτε δύναμη και προσπαθήστε να περάσει το δύσκολο ψυχολογικό κομμάτι με συζήτηση και υπομονή. Είναι πολύ σημαντικό να είστε εκεί, για την ψυχική τους υγεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s