Ήμουν λύκος κι ήταν πεταλούδα

 

Μερικές φορές αναρωτιέμαι σε ποιον απευθύνονται τα παραμύθια; Στα παιδιά ή στους μεγάλους; Μήπως διαβάζοντάς τα ο ενήλικας παίρνει το μήνυμα που χρειάζεται να μεταφέρει στο παιδί κι αν η ιστορία αρέσει στον ίδιο, θα τη διηγηθεί με τέτοιο τρόπο που τελικά θα την αγαπήσει και ο μικρός του ακροατής; Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές στάθηκε ένα παιδικό βιβλίο που διαβάσαμε τις προάλλες – συνηθίζουμε ακόμη να διαβάζουμε μαζί βιβλία, παρότι πλέον μπορεί και μόνη της – γιατί ένιωσα ότι πρωτίστως σε μένα είχε κάτι να πει. Μία από εκείνες τις απλές αλήθειες που αρκεί μία στιγμή για να συνειδητοποιήσεις τη σημασία τους στη ζωή σου.

 

 

Στο βιβλίο της Χριστίνας Αποστολίδη «Ο λύκος και η πεταλούδα» (εκδ. Μίνωας), ο λύκος κυνηγάει τα θηράματά του για να τραφεί, χωρίς να δίνει σημασία στο τι συμβαίνει γύρω του. Παρασυρμένος από τον σκοπό του, έχει ξεχάσει να κοντοστέκεται στην… άκρη του δρόμου, να κοιτάζει τριγύρω και να βλέπει τις ομορφιές της ζωής. Η πεταλούδα, μικρή κι ανάλαφρη καθώς είναι, θα του δείξει τον δρόμο ή μάλλον αυτή την άκρη του δρόμου, το σημείο απ’ όπου φαίνονται όλα τα όμορφα. Θα τον πάρει από το χέρι και θα τον ξεναγήσει σε όσα μέχρι πρότινος αγνοούσε, αποροφημένος καθώς ήταν από το δικό του κυνήγι: σε σπηλιές, ποτάμια και σημεία με υπέροχη θέα. Και κάπως έτσι, χωρίς να αλλάξει τον ίδιο τον λύκο, θα τον βοηθήσει να αλλάξει τον τρόπο που βιώνει τη ζωή του.

Έκλεισα το βιβλίο και την κοίταξα. Τη δική μου πεταλούδα. Που ήρθε στη ζωή μου πριν από 8 Ανοίξεις για να πετάξουμε μαζί. Που κούρνιαζε στην αγκαλιά μου κι εγώ ήμουν σίγουρη ότι δεν με ανάγνωριζε ως μαμά της. Που μου γέλαγε με το αραιό της χαμόγελο κι εγώ αναρωτιόμουν πότε θα περπατήσει. Που κοιτούσε διερευνητικά τα πάντα γύρω της κι εγώ ανησυχούσα που δεν με κοίταζε στα μάτια. Που μιλούσε ολόσωστα, αλλά σε τρίτο πρόσωπο κι εγώ ήμουν δυστυχισμένη που δεν μιλούσε ακόμη στο πρώτο. Που για χάρη της έμαθα όλα τα όμορφα πάρκα της Αθήνας κι εγώ ξεχνούσα το πράσινο της φύσης τους και θυμόμουν μόνο τις «βόλτες» στους γιατρούς. Που δεν ήθελε να κοιμάται μόνη της κι εγώ φοβόμουν μήπως «είναι πίσω». Που ήθελε να χορέψουμε με τα Ζουζούνια κι εγώ στεκόμουν στον βήχα της. Που αντί να μετράω επιτεύγματα, μέτραγα ιώσεις και νοσηλείες και ανάσες.

Δεν ένιωσα τύψεις. Δεν μου χρειάζονται άλλες. Άλλωστε ξέρω καλά πως είχα κάθε λόγο. Πως η προωρότητα αφήνει σημάδια που θέλουν χρόνο πολύ για να σβηστούν. Ένιωσα όμως λίγο, να, ότι δεν τη χάρηκα κι ότι δεν θα έχω ξανά την ευκαιρία. Και ότι ίσως αυτή η στάση μου να της χάρισε λιγότερο χαρούμενες αναμνήσεις. Αλλά, ξέρετε κάτι; Δεν θα το σκεφτώ άλλο. Θα πιάσω το χέρι της -που επιμένει να μου το δίνει κι εγώ ανησυχώ ότι φοβάται υπερβολικά – και θα περπατήσω μαζί της όπου με πάει. Γιατί είμαι σίγουρη ότι έχει κι άλλα ωραία να μου δείξει κι ότι αν συνεχίσω να ανησυχώ, δεν θα τα δω ποτέ.

Στο βιβλίο της δικής μας ζωής τελικά εγώ ήμουν ο λύκος και εκείνη ήταν η πεταλούδα. Απλώς ήμουν πολύ απασχολημένη με τις ανησυχίες μου για να το καταλάβω. Για να καταλάβω πως μια τραυματική εμπειρία, σε συνδυασμό με τον δικό μου χαρακτήρα, μου στερούσε τις ευτυχισμένες στιγμές με το παιδί μου. Μην φανταστείτε ότι δεν είμαι πια αγχώδης τύπος, ότι σταμάτησα να ανησυχώ και μεταμορφώθηκα σε κάποιον βούδα ψυχραιμίας, απλώς άρχισα να της δείχνω περισσότερη εμπιστοσύνη. Ξέρει εκείνη πού θα με πάει. Το έχει αποδείξει. Θα αφεθώ στην Άνοιξή της.

 

κελλυ σωκου

H Χριστίνα Αποστολίδη είναι και η ίδια προωρομαμά, άλλη μία υπέροχη φίλη που γνώρισα, χάρη στην πεταλούδα μου. Την ιστορία της διαβάζετε εδώ. Το βιβλίο της απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας και πρώτης σχολικής ηλικίας και ενδείκνυται για πολλές δραστηριότητες και ανακαλύψεις μαζί με το παιδί. Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο και την ιστορία της δημιουργίας του εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s