Επιλόχειος ή μετατραυματικό στρες;

Όταν γέννησα πρόωρα, πριν από σχεδόν 8 χρόνια, και ζήτησα να δω την ψυχολόγο του μαιευτηρίου, εκείνη απόρησε τι την ήθελα. Δεν ήταν, μήπως, το παιδί καλά; Όταν λίγους μήνες αργότερα αναζητούσα baby sitter για την 6 μηνών κόρη μου και βρήκα κάποια μαία η οποία εντελώς τυχαία είχε εμπειρία στην επιλόχειο κατάθλιψη, μου είπε: «Εσείς πάθατε επιλόχειο με λόγο». Ήταν όμως επιλόχειος κατάθλιψη; Υπάρχει άραγε επιλόχειος με ή χωρίς λόγο;

Σήμερα, οι γονείς ξέρουν πολλά για την επιλόχειο κατάθλιψη και υπάρχουν τρόποι και ειδικοί για να τη διαγνώσουν και να την αντιμετωπίσουν. Πρόσφατα μάλιστα έπεσα πάνω σε ένα δημοσίευμα που περιέγραφε την εμπειρία μιας αμερικανίδας μητέρας με πρόωρο μωρό. Στα μαιευτήρια εκεί τους δίνουν να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια σχετικά με τη μητρική κατάθλιψη, ώστε να εντοπίσουν τις υποψήφιες ή πάσχουσες μαμάδες και να τις βοηθήσουν. Εκείνο όμως για το οποίο δεν ψάχνουν ούτε εκεί, που είναι πιο μπροστά ομολογουμένως, πόσο μάλλον εδώ, είναι το μετατραυματικό στρες ή σύνδρομο. Post traumatic stress disorder διεθνώς. Το παρουσιάζει το 53% των μαμάδων που πέρασαν την πόρτα της ΜΕΝΝ και δεν έχει να κάνει με την κλασική επιλόχειο κατάθλιψη, αν και ορισμένα συμπτώματα μπορεί να μοιάζουν.

Οι μητέρες με μωρό στην εντατική βρίσκονται για μέρες, ίσως και για μήνες, μεταξύ της ζωής και του ενδεχόμενου θανάτου του παιδιού τους, ακόμη πιο συχνά απέναντι από την πιθανότητα μιας ζωής με δια βίου προβλήματα. Σαν αποτέλεσμα διαμορφώνουν μια ψυχολογική κατάσταση ιδιαίτερη, σίγουρα διαφορετική από εκείνη των μαμάδων με επιλόχειο που απέκτησαν ένα υγιές, τελειόμηνο μωρό και γύρισαν με αυτό στο σπίτι τους. Η ΜΕΝΝ είναι ένα μέρος γεμάτο ματαιώσεις και απώλειες. Απώλεια μιας ολοκληρωμένης, απροβλημάτιστης εγκυμοσύνης. Ματαίωση των σχεδίων και των ονείρων για τη στιγμή του τοκετού και της πρώτης αγκαλιάς. Απώλεια της προσδοκίας για την απόκτηση ενός υγιούς, ροδαλού μωρού. Και ματαίωση κάθε προβλεπόμενης χαράς και ευτυχίας. Η ΜΕΝΝ ισοδυναμεί με ατόφια αγωνία, με γνήσια απόγνωση και αυτό λέγεται τραύμα και δεν πυροδοτεί καμία «δικαιολογημένη» επιλόχειο κατάθλιψη. Πυροδοτεί γνήσιο και ατόφιο μετατραυματικό στρες.

Το οποίο στη δική μου περίπτωση μεταφραζόταν ως φόβος να μείνω μόνη με το μωρό, υπερβολικό άγχος να μην πάθει τίποτε ή/και να μην κάνω εγώ κάτι λάθος που θα μπορούσε να βλάψει το παιδί μου και ανεξέλγκτη ανησυχία για το αν αναπτύσσεται ομαλά. Οι φόβοι μου αυτοί δεν κράτησαν λίγους μήνες, αλλά χρόνια. Δεν βίωσα καμία κατάθλιψη ώστε να μην θέλω να βγω, να διασκεδάσω, να δω τις φίλες μου, να μείνω με τον άντρα μου. Δεν είχα ποτέ την τάση να παραμελώ εμένα ή κάποιον από την οικογένειά μου ή να μην μπορώ να διεκπεραίωσω τις καθημερινές δραστηριότητές μου. Δεν είχα κατάθλιψη. Είχα σύνδρομο μετατραυματικού στρες και δεν το διέγνωσε κανείς.

Και τώρα σκεφτείτε: Αν 1 στα 10 μωρά γεννιέται πρόωρα παγκοσμίως, πόσες αδιάγνωστες μητέρες με μετατραυματικό σύνδρομο υπάρχουν; Και πόσες από αυτές – όπως συμβαίνει συνήθως με τα ψυχικά προβλήματα – αντιμετωπίζονται ως αναίτια παράλογες ή υπερβολικές; Λέτε αυτό να τις βοηθάει; Να λοιπόν γιατί όλες οι μητέρες με μωρό στην εντατική, πρέπει να εξετάζονται για το σύνδρομο του μετατραυματικού στρες. Και όχι μόνο όσο το παιδί τους είναι μέσα.

Κέλλυ Σώκου
Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Επιλόχειος ή μετατραυματικό στρες;

  1. Ακριβώς τα ίδια συναισθήματα. Ακριβώς ίδιοι οι φόβοι. Η 43 μέρες που έμειναν τα κοριτσάκια μου στη ΜΕΝΝ Είναι κάτι που δεν θα ξεπεράσω ποτέ νομίζω. Η απόγνωση ο φόβος οι τύψεις μήπως έκανα εγω κατι λάθος ειναι κατι που δεν θα ξεχασΩ. Όχι δεν έκανα ποτέ κατάθλιψη. Αλλα σίγουρα έχω ακόμη πάνω μου αυτό το μετατραυματικό στρες .

  2. Ένας αναπάντεχος τοκετός που κατέληξε σε κρίση πανικού , ο βίαιος αποχωρισμός , τα φοβισμένα βλέμματα των γιατρών . 48 μέρες μακρυά της . Έχουν περάσει 16 μήνες και ακόμη πονάω , νοιώθω θυμό οργή , φόβο και όλοι θεωρούν ότι «πάει πέρασε» . Εάν όντως πέρασε τότε μένα γιατι μου κόβεται η ανάσα ακόμη και τώρα που το περιγράφω ;

    • Δεν περνάει εύκολα αυτό και σίγουρα όχι μέσα σε 16 μήνες. Δυστυχώς όσοι δεν βίωσαν τέτοια εμπειρία, δυσκολεύονται να το κατανοήσουν ή απλώς θέλοντας να βοηθήσουν, λένε αυτό το «πάει πέρασε» που τελικά κάνει τα πράγματα χειρότερα διότι σε κάνει να αισθάνεσαι προβληματικός/ή που για σένα δεν έχει τελειώσει. Εν κατακλείδι, μια χαρά είσαι. Αν όμως αναγνωρίζεις αυτά τα συναισθήματα μέσα σου, ίσως να σκεφτείς να βοηθήσεις κάπως τον εαυτό σου, ώστε να εξωτερικευθούν και να μαλακώσουν. Να τη χαρείς πολύ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s