Πώς γεννήθηκε η Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας;

Πάνε δέκα μέρες από την 17η Νοεμβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας. Αλήθεια, ποια είναι η ιστορία πίσω από την ημέρα που αγγίζει εκατομμύρια οικογένειες στον κόσμο; 

Εδώ και περίπου 10 χρόνια, τα πρόωρα παιδιά αλλά και οι γονείς όλου του κόσμου, στις 17 Νοεμβρίου θυμούνται ο καθένας και η καθεμία τη δική τους προσωπική ιστορία προωρότητας. Όπως κάθε σημαντική εξέλιξη, έτσι και αυτή ξεκίνησε από μία προσωπική ιστορία. Αυτή της σημερινής Προέδρου και Συνιδρύτριας του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τη Φροντίδα Νεογνών, Σίλκε Μάντερ, η οποία το 1997 γέννησε δίδυμα στην 25η εβδομάδα κύησης.

Η Σίλκε δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσε κάτι να πάει στραβά με την εγκυμοσύνη της. Όπως λέει και η ίδια: «Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Ζω στο Μόναχο, σε μία πολύ προηγμένη πόλη, σε μία πλούσια χώρα, είμαι νέα, υγιής, τι θα μπορούσε να μου συμβεί; Κι όμως, παρουσίασα προεκλαμψία και σύνδρομο hellp. Κι αυτό δεν ήταν κάτι που περίμενα. Γέννησα τα παιδιά μου στην 25η εβδομάδα. Ο Λούκας ήταν 550 γραμμάρια και η Λίνα ήταν 290 γραμμάρια. Η Λίνα πέθανε μία βδομάδα μετά τον τοκετό…».  

Κατά τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο, αλλά και μετά από αυτή, η Σίλκε βρέθηκε αντιμέτωπη με την παντελή έλλειψη γονεϊκής υποστήριξης. «Τόσο ο σύζυγός μου όσο κι εγώ», αναφέρει η Σίλκε «ήμασταν δάσκαλοι παιδιών προσχολικής ηλικίας και όταν βγήκε από τη ΜΕΝΝ ο Λούκας 4,5 μήνες μετά τον τοκετό, ανησυχούσαμε πολύ για την μετέπειτα ανάπτυξή του. Και ο τρόπος με τον οποίο μας αντιμετώπισε το μαιευτήριο δεν ήταν σαν να ήμασταν οικογένεια, αλλά σαν να ήμασταν επισκέπτες και όχι γονείς. Έπρεπε να ζητάμε την άδεια για να μπούμε στη μονάδα. Έπρεπε να χτυπάμε το κουδούνι για να μας ανοίξουν. Να ρωτάμε αν μπορούμε να αγγίξουμε το ίδιο μας το παιδί, αν μπορούμε να τον ταΐσουμε, να του αλλάξουμε πάνα. Δεν ένιωθα μητέρα του ίδιου μου του παιδιού, αλλά σαν κάποια ξένη που ήμουν εκεί με ένα παιδί που όμως ήταν το δικό μου παιδί. Κι έτσι αποφασίσαμε να τον βγάλουμε με δική μας ευθύνη από το μαιευτήριο απλά για να νιώσουμε ότι είμαστε οικογένεια». 

Η ζωή με τον Λούκας ήταν γεμάτη προκλήσεις και ελλείψεις από πλευράς του συστήματος περίθαλψης. Η Σίλκε διαπίστωνε συνεχώς την απουσία ενημέρωσης που υπήρχε για το θέμα, αλλά και την απουσία επαρκούς εκπαίδευσης των γονέων κατά την εγκυμοσύνη. Τότε ήταν που έβαλε προσωπικό της στόχο κανένας άλλος γονέας να μη βρεθεί αντιμέτωπος με αυτήν την τραυματική εμπειρία ξανά. Το πάθος της για να βοηθήσει οικογένειες που περνούσαν παρόμοιες καταστάσεις ενδυνάμωσε την επιθυμία να διαδώσει περισσότερες πληροφορίες για το θέμα και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο νοσηλεύονται τα νεογνά.

Στα πλαίσια αυτά, άρχισε τη δική της προσωπική αποστολή, ώστε να αναγνωριστούν και να εμπλακούν περισσότερο οι γονείς ως βασικοί αρωγοί για τις ομάδες νοσηλείας. Και κάπως έτσι γεννήθηκε, αρχικά στη Γερμανία, αλλά σύντομα στην Ευρώπη, το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για τη Φροντίδα Νεογνών. Στη διαδικασία αυτή διαπιστώθηκαν οι τρομακτικές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες ως προς τη νοσηλεία των νεογνών. Και έτσι σκοπός του ιδρύματος είναι να διεκδικεί μεγαλύτερη συμμετοχή των γονέων στη νοσηλεία των παιδιών τους και ίση φροντίδα για όλα τα νεογνά.

Και πώς επιλέχθηκε η 17η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας; «Ήταν η μέρα που γεννήθηκε το παιδί ενός από τους συναδέλφους και συνιδρυτές του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τη Φροντίδα Νεογνών και το θεωρήσαμε πολύ μεγάλο καλό σημάδι».

Μέχρι και σήμερα, η μέρα που γεννήθηκαν τα παιδιά της είναι μία μέρα πολύ δύσκολη για την ίδια και την οικογένειά της. Η επιβίωση του γιου της Λούκας συνυπάρχει με τον χαμό της κόρης της. Όπως η ίδια χαρακτηριστικά λέει: «Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στα πρόωρα παιδιά, αλλά και στους γονείς τους επηρεάζει τη ζωή τους για πάντα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι περίπου 15 εκατομμύρια βρέφη γεννιούνται πρόωρα κάθε χρόνο, αριθμός που μεταφράζεται σε περίπου 1 στα 10 βρέφη σε όλο τον κόσμο. Η συχνότητα των πρόωρων τοκετών αυξάνεται. Ωστόσο, η εμπειρία και η συμμετοχή των γονέων και των οικογενειών στη νοσηλεία του μωρού τους διαφέρει πολύ ανάλογα με τη χώρα αλλά και το μαιευτήριο. Ελπίζουμε στο μέλλον αυτό να αλλάξει προς το καλύτερο.

Πηγή
Επιμέλεια: κωνσταντινα χατζακη
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s