Ας μιλήσουμε για το περιγεννητικό πένθος

Η Μαρία Στραγαλινού είναι βοηθός περιγεννητικού πένθους, βοηθάει δηλαδή τις νέες μητέρες που έχασαν το μωρό τους να διαχειριστούν την απώλεια αυτή. Είναι όμως και βοηθός μητρότητας με ειδίκευση στο περιγεννητικό πένθος. Δηλαδή βοηθάει και τις μητέρες που έχουν πάρει το μωρό τους στο σπίτι – σκέτο -, αλλά κι εκείνες που έχουν βιώσει μια απώλεια. Αν την ήξερα πριν από 7 χρόνια, θα την είχα καλέσει, γιατί από τη μία χρειαζόμουν βοήθεια με το μωρό τις πρώτες μέρες στο σπίτι, από την άλλη τα συναισθήματα απώλειας (μιας ευτυχισμένης γέννας, της πρώτης αγκαλιάς, της χαράς, ενός υγιούς και ροδαλού μωρού) που βίωσα εξαιτίας του πρόωρου τοκετού μου ήταν τεράστια και μόνο τώρα έχω καταφέρει να τα βάλω σε μια σειρά (αλήθεια). Όμως και να την γνώριζα τότε, η Μαρία δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα και έτσι δεν θα μπορούσε να με βοηθήσει. Γιατί ο λόγος που την έκανε να προσφέρει αγάπη ήταν οι δικές της πληγές, η απώλεια του δικού της μωρού, του δεύτερου παιδιού της λίγο προτού μπει στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης της. Τη Μαρία τη θαυμάζω και σχεδόν την αγαπάω, αν και την ξέρω ελάχιστα, επειδή κάνει δύο πράγματα: τον πόνο προσφορά και την αλήθεια των συναισθημάτων της φανερή. Μας προτρέπει να μιλάμε για τα ανείπωτα και να εκφράζουμε όσα νιώθουμε. Είναι κατά του «κατάφερα να μην κλάψω καθόλου» όσο κι εγώ. Περισσότερα για εκείνη θα βρείτε στο μπλογκ της Μαμά προς Μαμά

Παρκάτω, διαβάστε την όμορφη κουβέντα μας.

Συνέντευξη στην Κέλλυ Σώκου

Τι χρειάζεται να ακούσει και τι δεν χρειάζεται να ακούσει μια μητέρα που βίωσε την απώλεια; 

Μια μητέρα που έχει βιώσει απώλεια δεν χρειάζεται να ακούσει φράσεις του τύπου «Θα κάνεις άλλο, μην στενοχωριέσαι», «Σταμάτα πια να κλαίς και άστο πίσω σου», «Ξεκίνα τώρα για το επόμενο» κλπ. Τέτοιες φράσεις διακόπτουν βίαια την διαδικασία του πένθους που κάθε μητέρα περνά σε τέτοιες περιπτώσεις. Διακόπτουν μια διαδικασία που οδηγεί προς τη θεραπεία, προς την επούλωση του τραύματος. Από την άλλη, φράσεις όπως «Είμαι εδώ για σένα», «Σε ακούω, πες μου ό,τι θες», «Καταλαβαίνω τον πόνο σου, πάρε τον χρόνο σου» κλπ. δείχνουν ενσυναίσθηση, κατανόηση και επιτρέπουν στην πενθούσα μητέρα (ή και πατέρα) να βιώσουν τα συναισθήματά τους ελεύθερα, να εκφραστούν και να νιώσουν ότι στηρίζονται από το περιβάλλον τους.

Συγκρίνεται η απώλεια ενός εμβρύου 3μηνών με ενός μωρού 30 ημερών; 

Δεν υπάρχουν ζυγαριές και συγκρίσεις στο πένθος. Κάθε απώλεια είναι μοναδική, και βιώνεται από τον καθένα μας διαφορετικά, επηρεαζόμενη από πολλούς παράγοντες (αν έχουμε εμπειρία στην απώλεια, από την ηλικία μας, από την φάση της ζωής μας, από τη στήριξη που λαμβάνουμε από το περιβάλλον μας κλπ). Θα μπορούσα να πω ότι υπάρχει η ειδοποιός διαφορά πως όταν πεθαίνει ένα μωρό 30 ημερών το έχεις ζήσει ζωντανό εκτός μήτρας, έχεις εικόνες μαζί του στον δικό μας κόσμο, έξω από την κοιλιά, σε αντίθεση με ένα έμβρυο 3 μηνών. Αυτό ίσως αλλάζει τη χροιά του πένθους, αλλά και πάλι, το λέω και θα το λέω πάντα, όσο ξεχωριστός είναι ο καθένας και η καθεμιά από εμάς, και όσο οι ζωές μας δεν αξίζουν συγκρίσεις και ζυγαριές, άλλο τόσο ξεχωριστή είναι και η απώλειά μας.

Πόσο δύσκολο ή λυτρωτικό είναι για σένα να έρχεσαι σε επαφή με βιώματα παρόμοια με το δικό σου; 

Από τότε που έχασα το παιδί μου, κατάλαβα ότι οι γυναίκες και οι άντρες της απώλειας είναι συνήθως μόνοι τους, χωρίς ουσιαστική στήριξη από το περιβάλλον και την κοινωνία. Η απώλεια μιας εγκυμοσύνης, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και η απώλεια ενός πρόωρου ή πολύ νεαρού βρέφους, είναι γεγονός παραγνωρισμένο, δεν έχει τον χώρο και το χρόνο που του ανήκει στις κοινωνίες μας. Δεν αναγνωρίζεται όπως του αξίζει, δε συζητιέται ανοιχτά, με άνεση και ελευθερία. Το να έρχομαι εγώ σε επαφή με βιώματα παρόμοια με το δικό μου, δεν μου είναι πάντα εύκολο, είναι αλήθεια, αλλά μου κάνει τόσο καλό να νιώθω ότι βοηθάω ανθρώπους στη διαδικασία του πένθους, που νιώθω ευγνωμοσύνη στη ζωή και στο παιδί που έχασα γιατί μου άνοιξαν αυτόν τον καινούριο δρόμο αγάπης και προσφοράς στη ζωή μου.

Πόση απώλεια βιώνει μια μητέρα με πρόωρο μωρό που όμως τελικά επιβίωσε; 

Ακόμη και στην περίπτωση της επιβίωσης, η μητέρα βιώνει την απώλεια των πρώτων ημερών, τις δύσκολες στιγμές που πέρασε όταν δεν το είχε κοντά της, την αγωνία για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα… Έχοντας φίλες που έχουν βιώσει την προωρότητα, αλλά και από την εκπαίδευσή μου, γνωρίζω καλά ότι οι μητέρες στις ΜΕΝΝ (αλλά και μετά) χρειάζονται στήριξη στις δύσκολες αυτές στιγμές, που ενώ θα έπρεπε να είναι μαζί με το μωρό τους και χαρούμενες, το βλέπουν μέσα από τζάμια, χωρίς να μπορούν να το αγκαλιάσουν, γεμάτες φόβο και αγωνία για το μέλλον.

Αρκετές μητέρες πρόωρων αρνούνται να δεθούν με το μωρό τους από τον φόβο μήπως πεθάνει. Τι θα τις συμβούλευες;

Το δέσιμο με το παιδί μας είναι μια πολύ έντονη και θεραπευτική διαδικασία αγάπης. Είναι άνοιγμα της καρδιάς, είναι ένα βίωμα που συμβαίνει στο Τώρα, και πλημμυρίζει τις ψυχές μας με συναισθήματα δυνατά, που θωρακίζουν τον άνθρωπο σε ενδεχόμενες δύσκολες στιγμές. Το άνοιγμα στο δέσιμο δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά σε αποζημιώνει πάντα, και το συστήνω ανεπιφύλακτα. Βέβαια αν μια γυναίκα δεν είναι έτοιμη ή δεν μπορεί να το κάνει, το συζητάμε και βρίσκουμε εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισης των συναισθημάτων της, γιατί κάθε περίπτωση είναι μοναδική.

Ξεπερνάει ποτέ μια μητέρα τον θάνατο του μωρού της; 

Ο θάνατος δεν ξεπερνιέται. Μπορούμε όμως να μάθουμε να ζούμε με αυτόν. Και βιώνοντας τη διαδικασία του πένθους όσο πιο απενοχοποιημένα, ελεύθερα και ταιριαστά στον καθένα μας γίνεται, τότε μπορούμε να ανανοηματοδοτήσουμε με αγάπη, ουσία και βάθος τη νέα μας ζωή.

Πόσες μητέρες έχουν ζητήσει τη βοήθειά σου; 

Από πέρυσι που τελείωσα την εκπαίδευση μου έχω ήδη έρθει σε επαφή με αρκετές μητέρες που έχουν βιώσει απώλεια. Άλλωστε την εκπαίδευση την έκανα γιατί μετά τη δική μου εμπειρία, κατάλαβα πόση ανάγκη υπάρχει να στηριχθούν αυτές οι γυναίκες, και να τους αναγνωριστεί το δικαίωμα στο πένθος τους, με τους δικούς τους όρους.

Τι ακριβώς κάνεις για να τις βοηθήσεις;

Καταρχήν ακούω. Δίνω χώρο και χρόνο στον άνθρωπο να ανοιχτεί, ακούω βαθιά, με ενσυναίσθηση και κατανόηση. Δουλεύω και με εκφραστικά μέσα (πηλό, μαλλί, ζωγραφική) για να βοηθήσω στην έκφραση των συναισθημάτων. Επίσης προτείνω και χρησιμοποιώ διάφορα τελετουργικά που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν λυτρωτικά στη διαχείριση του βιώματος, και αν χρειαστεί παραπέμπω σε περαιτέρω πηγές στήριξης και βοήθειας στον χώρο της περιγεννητικής φροντίδας.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s