Γιατί χάθηκα

Είναι περίεργο πώς έρχονται τα πράγματα. Τις περισσότερες φορές όπως δεν τα περιμένεις. Να, τώρα ας πούμε, περίμενες πως με την απώλεια της full time δουλειάς σου και τη γνωριμία σου με τον κόσμο της ανεργίας, θα έριχνες βάρος σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ: το μπλογκ σου. Ήσουν σίγουρη. Ήμουν σίγουρη.

Φαντάζομαι έτσι σίγουροι θα ήταν κι εκείνοι που πέντε – έξι χρόνια πριν, όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν τα μαύρα σύννεφα στην εργασία μου, με συμβούλευαν να την αφήσω και να μείνω με το μωρό που με είχε ανάγκη. Καλώς ή κακώς δεν το έκανα. Διότι δεν το είχα ανάγκη εγώ. Εγωιστικό; Ίσως. Σε μερικές μητέρες η επώδυνη μετάβαση στη μητρότητα φέρνει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα: αντί να θέλουν να είναι συνέχεια με το μωρό τους, να προτιμούν να πηγαίνουν στη δουλειά για να ξεφεύγουν λίγο από το ασήκωτο άγχος, έστω κι αν η καρδιά και το μυαλό τους βρίσκονται πάνω από μία κούνια, μερικά χιλιόμετρα μακριά.

Όταν η εταιρεία στην οποία εργαζόμουν όμως, έκλεισε και όλοι περιμέναμε ότι θα έψαχνα μανιωδώς την επόμενη δουλειά ή θα αποδεχόμουν έστω και ασύμφορες προτάσεις προκειμένου να εργαστώ, εγώ αποφάσισα να μείνω στο σπίτι. Με το παιδί. Και – επιτέλους – να το χαρώ όπως δεν το είχα κάνει ποτέ ως τώρα. Να το ζήσω. Με τα πάνω του και τα κάτω του, με τα γέλια του και τα κλάματά του, τις αρρώστιες και τις επιτυχίες του, τις εξωσχολικές δραστηριότητες, τα playdates, το διάβασμα και τα πάρτυ, τα όσα «πρέπει» και όσα μας κάνουν να διασκεδάζουμε…

Είναι δύσκολο, αν έχεις συνηθίσει να εργάζεσαι έξω από το σπίτι, να ισορροπήσεις πάνω σε μια σχολική τσάντα πρώτης δημοτικού με ροδάκια, που άλλοτε την παίρνει η κατηφόρα κι άλλοτε σκουντουφλά στο πεζοδρόμιο και αναποδογυρίζει. Είναι δύσκολο έως αδύνατο να απομονωθείς και να φτιάξεις ώρες για να εργαστείς μέσα στο σπίτι κι ακόμα δυσκολότερο να βρίσκεσαι κοντά στην Προωρότητα, όταν η καθημερινότητα μακριά από αυτήν σε τραβάει από το μανίκι γιατί έχει πολλά να κάνει. Είναι περίεργο, αν έχεις φτιάξει αυτό το μπλογκ, την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας να πίνεις καφέ με μια άλλη μαμά, ενώ τα παιδιά σας, που είναι συμμαθήτριες, παίζουν. Το ότι το επιλέγεις όμως σημαίνει κάτι. Σημαίνει ότι τελικά έριξες βάρος σε αυτό που αγαπάς πιο πολύ: το παιδί σου.

Παρακάτω διαβάστε και έναν ακόμη σοβαρό λόγο για τον οποίο χάθηκα…

Υ.Γ. Να σας θυμίσω ότι η δράση μας Μικρό Χταπόδι συνεχίζεται πιο οργανωμένα από ποτέ. Και σε αυτήν έχω διαθέσει το χρόνο και την ενέργεια που έκλεψα από το μπλογκ. Έχουμε ήδη σταθερή συνεργασία με 6 ελληνικές ΜΕΝΝ, του Αγλαΐα Κυριακού, τη β’ του Αγία Σοφία, του Αττικόν, του Έλενα Βενιζέλου, του Ιασώ Θεσσαλίας και με την πανεπιστημιακή του Ιπποκρατείου Θεσσαλονίκης και συνεχίζουμε. Αυτό σημαίνει ότι τις προμηθεύουμε τακτικά με καινούργια χταποδάκια, γιατί κάθε μωρό που πάει με το καλό στο σπίτι του παίρνει ως αναμνηστικό το δικό του. Να σας θυμίσω επίσης ότι τα χταπόδια μας πλέκονται με αυστηρότατες προδιαγραφές που εναρμονίζονται με τα διεθνή στάνταρ της δράσης Octopus for a Preemie, δεν πωλούνται και δεν δωρίζονται μεμονωμένα, παρά μόνο ομαδικά μετά τη συγκατάθεση των νοσοκομείων. Και να σας πω ότι αν θέλετε να συνεισφέρετε με οποιονδήποτε τρόπο, μπορείτε να ζητήσετε να γίνετε μέλη της ομάδας μας στο facebook: Octopus for a Preemie, Greece, Μικρό Χταπόδι by 31ebdomades.

Θερμή παράκληση: απαντήστε μας στις βασικές ερωτήσεις!

KEΛΛΥ ΣΩΚΟΥ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s