Η ιστορία της Σοφίας: 11 μέρες αρκούν

O Θοδωρής 13 μηνών
Γεννημένος στις 33 εβδομάδες.

Όποιος βιάζεται σκοντάφτει… Κι εγώ βιαζόμουν πολύ. Aπό την πρώτη φορά που τον ένοιωσα, από την πρώτη κιόλας κλωτσιά, αναρωτιόμουν πώς θα περάσει ο καιρός, ήθελα να τον δω, ήθελα να τον πάρω αγκαλιά, λες και θα χάνονταν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια που θα περνούσαμε μαζί. Βιάστηκα να τον δω και σκόνταψα. Σκόνταψα πάνω σε μια πόρτα, αυτή που από έξω έγραφε ΜΕΝΝ.

Γέννησα τον πρώτο μου γιο το 2004 την 41η+2 εβδομάδα, δεν ήθελε με τίποτα να βγει. Πολύωρος τοκετός που κατέληξε σε κατεπείγουσα καισαρική με ολική νάρκωση. Τον πήρα πρώτη φορά αγκαλιά ώρες μετά και σχεδόν δεν το θυμάμαι από τη ζάλη της νάρκωσης και θύμωσα πολύ και ο θυμός κράτησε 12 χρόνια. Δώδεκα χρόνια μετά, το 2016, μαθαίνω πως περιμένω το δεύτερο παιδάκι μου, η χαρά μας απερίγραπτη, το περιμέναμε χρόνια ολόκληρα να έρθει και κάπου εκεί στο άκουσμα του πρώτου χτύπου της καρδιάς ο θυμός μου έγινε έκρηξη. «Εγώ θα γεννήσω φυσιολογικά και θα πάρω το μωρό μου αμέσως αγκαλιά». Το έλεγα σε κάθε επίσκεψη, δεν ήθελα ούτε επισκληρίδιο να κάνω. «Θέλω να τα νιώσω όλα», δεν ήθελα να χάσω τίποτα από αυτήν τη γέννα.

Και οι εβδομάδες περνούσαν, όχι ήρεμα και γαλήνια, αλλά περνούσαν γρήγορα. Ο μπεμπάκος μας φρόντιζε να δηλώνει την παρουσία του συχνά πυκνά κι εγώ φρόντιζα να είναι όλα έτοιμα για τον ερχομό του. Καινούργιο δωμάτιο, ρούχα, σεντονάκια, σαλιάρες, μέχρι και τι θα κεράσω τους συγγενείς και φίλους που θα ερχόντουσαν στο μαιευτήριο είχα σκεφτεί και ας είχα μπροστά μου σχεδόν δύο μήνες ακόμα. Δύο μήνες; Δευτέρα πρωί, μετά από ένα πολύ δύσκολο Σαββατοκύριακο με πάρα πολλή δουλειά, επισκέπτομαι τον γιατρό μου, είχα κάτι πόνους χαμηλά, αλλά νόμιζα πως είναι από την κούραση. Θα πάω, θα τον δω κιόλας και θα μου πουν «όλα καλά» και βουρ στη δουλειά πάλι, σκέφτηκα. Όχι, κοπελιά δεν είναι έτσι. Αρκούσε το βλέμμα της μαίας για να καταλάβω ότι κάτι δεν πάει καλά, ο ερχομός του γιατρού στο δωμάτιο του καρδιοτοκογράφου αρκούσε για να επιβεβαιωθούν οι φόβοι μου.

Συσπάσεις τοκετού. Μπαίνω στην κλινική της πόλης μου και ευχόμαστε να σταματήσουν. Ξεκούραση, φάρμακα και όλα θα πάνε καλά ή σχεδόν καλά. Ξημερώνει Τετάρτη και εκεί που μόλις με είχε πάρε ο ύπνος ένας δυνατός πόνος με ξύπνησε, ήρθαν οι μαίες και αφού με έβαλαν για ακόμα μια φορά στον καρδιοτοκογράφο, ο οποίος ήταν σχεδόν κολλημένος επάνω μου εκείνες τις δύο μέρες, ειδοποίησαν τον γιατρό. «Σοφία μου, ήρθε η ώρα, ο γιόκας σου αποφάσισε να βγει. Δυστυχώς όμως επειδή είναι νωρίς θα χρειαστεί θερμοκοιτίδα».

Η επιλογή μας μονόδρομος, ξεκινήσαμε για τη συμπρωτεύουσα όπου μας περίμενε μία από τις τρεις τελευταίες θερμοκοιτίδες σε ολόκληρη την πόλη – όλες οι υπόλοιπες κατειλημμένες από μικρούς μαχητές. Στην κλινική μας περίμενε μέχρι και ο φύλακας, όλα ήταν έτοιμα, το χειρουργείο γεμάτο από κόσμο και κάπου ανάμεσα σε όλο αυτό τον κόσμο βλέπω αυτό που θα με σημάδευε για μια ζωή: ήταν εκείνο το κουτί φτιαγμένο από πλεξιγκλάς που θα χώριζε εμένα και τον γιο μου πριν καν βρεθούμε. Έτσι εξηγείται τόσος κόσμος. Γυναικολόγοι, βοηθοί αναισθησιολόγοι, μαίες, νεογνολόγος, όλοι ήταν εκεί και περίμεναν σαν μια καλοστημένη ορχήστρα να παίξουν τον σκοπό που αντιστοιχούσε στον καθένα. Κι εγώ απλός θεατής σε ένα έργο που μου κλέψανε τελευταία στιγμή τον ρόλο, μένω εκεί σε μια γωνιά να κοιτάω και να κλαίω. Κλαίω και τους παρακαλάω να τον αφήσουν λίγο ακόμα – «είναι μικρός, μην τον παίρνεις» έλεγα συνέχεια στο γιατρό, λες και είχε και άλλη επιλογή. Τον βγάζει από τη ζεστασιά της κοιλιάς μου και τον σηκώνει ψηλά να τον δω. Ήξερε πως αυτό ήταν ό,τι μπορούσα να έχω μέχρι να μπορέσω να σηκωθώ ξανά στα πόδια μου. Τον δίνει στη νεογνολόγο και συνεχίζει να περιποιείται εμένα. Άρχισε να μου λέει πόσο όμορφος είναι και ότι μοιάζει στον μπαμπά του… Έτσι για να ξεχαστώ, ήξερε πως περίμενα να ακούσω κάτι, ως και την καρδιά μου σταμάτησα για να ακούσω το κλάμα του, αυτόν τον ήχο που θα σήμαινε πως υπάρχει ελπίδα. Και λίγο μετά σαν μελωδία ακούστηκε το πρώτο του κλάμα και εγώ πήρα ξανά ανάσα και πάγωσα τον χρόνο.

Το επόμενο που θυμάμαι είναι τα μούτρα μου κολλημένα πάνω σε μια πόρτα που έγραφε ΜΕΝΝ. Μέχρι τότε δεν είχα ιδέα τι σημαίνει και τι κάνουν εκεί μέσα. Όταν μπήκα μέσα την πρώτη φορά δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, απλά ακολουθούσα τους υπόλοιπους γονείς και δυστυχώς ήμασταν πολλοί. Ποδιά, σκούφος, μάσκα, αποστείρωση με τη σειρά, ευλαβικά, βοηθούσε ο ένας τον άλλον για να κάνουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Η πρώτη μας συνάντηση σχεδόν ανύπαρκτη. Από το κλάμα δεν κατάφερα να τον δω, θύμωσα με τον εαυτό μου που ήμουν τόσο αδύναμη όταν το μικρό μου πλάσμα ήξερε από την πρώτη του ανάσα να παλεύει. Την επόμενη μέρα πάλι εκεί έξω να περιμένουμε στη σειρά να μας ανοίξουν και τα λεπτά περνάνε και κανένας δεν μας ανοίγει, ώσπου βγαίνει μια νοσηλεύτρια και μας ενημερώνει ότι λόγω ενός έκτακτου περιστατικού το επισκεπτήριο δεν θα πραγματοποιηθεί. Και τη μία στιγμή προσεύχεσαι μην είναι το δικό σου, το επόμενο δευτερόλεπτο θυμώνεις που δεν θα δεις το μωρό σου και αμέσως μετά νιώθεις τύψεις που δεν προσευχήθηκες να είναι περαστικό για οποίο μαχητάκι υποτροπίασε.

Καμία μέρα δεν έφτανε, κανένας χρόνος δεν ήταν αρκετός, οι μέρες περνούσαν αργά, βασανιστικά, τον έβλεπα πίσω από το πλεξιγκλάς και δεν μπορούσα να κάνω σχεδόν τίποτα. Οι τύψεις κάθε μέρα και περισσότερες. Μήπως έφταιγα εγώ, μήπως δεν πήρα τις σωστές αποφάσεις, μήπως, μήπως, μήπως… Και όλα αυτά με βασάνιζαν και έχασα τις πιο πολύτιμες ώρες, μέρες του γιου μου, αυτές τις πρώτες που θα του χάριζα χάδια και φιλιά, εγώ του τα στέρησα και δεν είχα καν το κουράγιο να του δώσω δύναμη να αντέξει, να βγει νικητής. Μα βγήκε.

Ο δικός μου μαχητής, ο Θοδωρής γεννήθηκε στις 33+4, ζύγιζε 2.310γρ. και έμεινε μόλις 11 μέρες στη ΜΕΝΝ. Θα μπορούσε κανείς να πει πέρασε και ίσα που μας ακούμπησε. Φτάνει τελικά μόνο να κάνεις το πρώτο βήμα πίσω από αυτήν την πόρτα για να σου αφήσει σημάδια για μια ζωή, όμως πέρα από τον πόνο και τη θλίψη, πέρα από αυτά που σου στερεί, σου έχει χαρίσει αγαθά που δεν θα τα αποκτούσες ποτέ. Μου έμαθε πώς να διεκδικώ, να συμπονώ, να σέβομαι, να ελπίζω, να αγαπώ, να στηρίζω, να χάνω και να κερδίζω, να έχω υπομονή και επιμονή και όλα αυτά νόμιζα πως ήδη τα ήξερα!

Σοφία Ελευθεριάδου
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s