Η ιστορία της Ζένιας: Γέννησα στην 26η εβδομάδα

Με λένε Ζένια και έχω έναν γιο 15 μηνών, διορθωμένη 12, ναι, είμαι άλλη μία προωρομαμά…

Μια απρόσμενη και δύσκολη εγκυμοσύνη

Στις 5 Μαρτίου 2016, μετά από 15 μέρες καθυστέρηση και, αφού με είχε πρήξει μια φίλη μου, έκανα το τεστ. Το έκανα για πλάκα, αφού εξαιτίας ενός προβλήματος, έπρεπε να κάνω μια επέμβαση και να μπω σε άλλα μονοπάτια, αν ήθελα να μείνω έγκυος. Όταν είδα το θετικό αποτέλεσμα, έπαθα σοκ. Κλείνω ραντεβού στον γυναικολόγο, πάμε, βλέπουμε μια μικρή μαύρη κουκιδίτσα. Γυρίζω σπίτι και ξεκινάει το ταξίδι. Παλέψαμε 2 αποκολλήσεις, ζάχαρο, το καρκινάκι μου στον θυρεοειδή με φόβο μην κάνει μετάσταση, εμετούς μέχρι τον 5ο μήνα, αλλεργικό σοκ και κάτι ρινίτιδες… Μια εγκυμοσύνη δύσκολη με εμένα μόνη μου να τρέχω μια και ο άντρας μου δούλευε εκτός.

Ο τοκετός

Στην 25η εβδομάδα αρχίζουν οι συσπάσεις. Πάμε στο νοσοκομείο, μένω μέσα με τοκολυτικό ορό, αλλά τελικά γεννάω στην 26η ένα πλάσμα 1170 γρ. Γέννησα φυσιολογικά, δεν πρόλαβα να κάνω καισαρική, το παιδί μου βγήκε χωρίς αναπνοή, ανάποδα και μελανιασμένο με τον γυναικολόγο μου να του κάνει τεχνητή αναπνοή και μαλάξεις για να το σώσει. Εγώ που δεν είχα βγάλει ούτε τα γυαλιά μου, έβλεπα την εικόνα και δεν έβγαινε η φωνή από το στόμα μου, ώστε να ρωτήσω αν ζει… Ώσπου άκουσα το κλάμα του και ήρθαν από τη ΜΕΝΝ και το πήραν.

Η μονάδα 
Με προετοίμασαν για τα χειρότερα όταν πήγα την πρώτη επίσκεψη. Δεν άκουσα κανέναν. Στο μυαλό μου είχα ένα πράγμα: το παιδί μου ΔΕΝ είναι άρρωστο, είναι μικρό, θα πάρει βάρος και θα πάμε σπίτι. Έτσι έγινε. Δεν έχασα ούτε ένα επισκεπτήριο, έκανα 160 χιλιόμετρα επί 61 ημέρες για να τον δω 2 ώρες. ‘Εβγαζα γάλα κάθε 3 ώρες, έμπαινα μέσα και απλά χαμογελούσα. Του τραγουδούσα, του μιλούσα και του ψιθύριζα να πάρει γρήγορα βάρος, για να έρθει στο σπίτι μας. Πίστεψα στο παιδί μου και παρακαλούσα το παιδί μου.

Σήμερα….
Σήμερα έχω ένα παλικάρι που τρέχει, σκαρφαλώνει, φωνάζει, ζει και αναπνέει σαν παιδί της ηλικίας του και μου δίνει νόημα να ζω. Όταν μου φωνάζει «μαμά μου!», χάνομαι! Κουράγιο σε όσες είστε μέσα, κουράγιο και πίστη στα παιδιά σας. Και επίσης μεγάλη προσοχή σε τι επαγγελματίες υγείας θα χρειαστεί να πάτε μετά. Δυστυχώς, η εκμετάλλευση δίνει και παίρνει, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα την γράψω άλλη φορά.

μαμα ζενια
Advertisements

One thought on “Η ιστορία της Ζένιας: Γέννησα στην 26η εβδομάδα

  1. 17 μήνες μετά βλέπω το παιδι μου να μεγαλώνει έχοντας ακόμα ένα σφίξιμο στο λαιμό .ξυπνάω τα βράδια και πάω να τον δω αν είναι καλά.για τη μάνα που πέρασε ΜΕΝΝ δεν τελειώνει ποτέ το άγχος .Το μόνο παρήγορο είναι πως τα παιδιά μας δεν θυμούνται τίποτα.
    Κελλυ σε ευχαριστώ οπότε χρειάστηκε σηκωνες το τηλέφωνο .ήσουν εκεί.Ευχαριστώ πρέπει να πω και στον άντρα μου που άντεξε τις κρίσεις πανικού μου το φόβο μου και τις ψυχολογικές μεταπτώσεις που είχα, όπως επίσης και την Μαρία ,μια φίλη από το απρόσωπο facebook που όμως ήταν εκεί από την αρχή χιλιόμετρα μακριά αλλά δίπλα μου.ίσως γιατί με ένιωθε.είναι μια από εμάς.
    Καλά Χριστούγεννα σε όλους !με το καλό όλα τα μωρά σπίτια τους γερά και δυνατά !!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s