Κάθε σταγόνα αίματος μετράει

Πόσο συχνά άραγε σκεφτόμαστε το αίμα που κυλάει μέσα στο σώμα μας; Ως ενήλικη που δεν χρειάστηκε ποτέ μετάγγιση, η μόνη μου “επαφή” με το αίμα ήταν όταν κάποια πληγή αιμορραγούσε. Όταν όμως γέννησα πριν από 6 χρόνια, το αίμα για μένα συμβόλισε τη ζωή μου όλη.

Αν και ο γιος μου γεννήθηκε 33+4 (ηλικία κύησης που θεωρείται “καλή” από τους νεογνολόγους) και νοσηλεύτηκε μόνο για 36 μέρες χωρίς καμία ιδιαίτερη επιπλοκή και χωρίς να υποβληθεί σε καμία χειρουργική επέμβαση, χρειάστηκε 4 φορές μετάγγιση αίματος. Μπορεί λοιπόν κανείς εύκολα να φανταστεί ποιες είναι οι ανάγκες σε αίμα ενός πρόωρου που θα γεννηθεί ας πούμε την 26η εβδομάδα, που θα παρουσιάσει αιμορραγίες, που θα χειρουργηθεί.

Η αναιμία είναι ένα πολύ συνηθισμένο επακόλουθο της προωρότητας. Σε ένα εξαιρετικά πρόωρο μωρό, η ποσότητα αίματος στο σώμα του μπορεί να είναι περίπου 30 ml. Και ακόμη και να μην παρουσιάσει καμία απολύτως επιπλοκή, η καθημερινή αιμοληψία μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα. Στα πρόωρα κάθε σταγόνα αίματος μετράει.

Αν και μεγαλωμένη από πατέρα αιμοδότη, που συχνά πυκνά καμάρωνε για τις φιάλες αίματος που χάρισε σε φίλους και συγγενείς, ποτέ δεν μπήκα στη διαδικασία να ακολουθήσω το παράδειγμά του. Πάντα το σκεφτόμουν και πάντα έβρισκα δικαιολογίες για να το αναβάλω. Χρειάστηκε να ζήσω πρώτα την εμπειρία της ΜΕΝΝ όπου ένα από τα φάρμακα που κράτησαν το παιδί μου ζωντανό ήταν το αίμα που δώρισαν κάποιοι άγνωστοι.

Υπολογίζεται ότι περίπου το 38% του πληθυσμού μπορεί να δώσει αίμα. Από αυτό το 38%, μόλις το 10% είναι τακτικοί αιμοδότες. Όσο γραφικό και αν ακούγεται, είναι τόσο λίγοι αυτοί που μπορούν να βοηθήσουν και τόσοι πολλοί αυτοί που χρειάζονται βοήθεια. Γιατί δεν είναι μόνο τα πρόωρα που χρειάζονται αίμα, είναι και τα θύματα τροχαίων, όσοι υποβάλλονται σε χειρουργικές επεμβάσεις και πολλοί άλλοι. Πρόσφατα διάβαζα ότι οι πολυμεταγγιζόμενοι ασθενείς, σύμφωνα με ανακοίνωση του Νοσοκομείου Παίδων “Η Αγία Σοφία”, πρέπει να βρουν μόνοι τους το αίμα για να μεταγγιστούν. Και αυτό σημαίνει δύο πράγματα: Πρώτον ότι η τράπεζα αίματος του Νοσοκομείου (και είμαι σίγουρη ότι δεν είναι το μόνο) έχει αρχίσει να στερεύει και δεύτερον ότι από τη στιγμή που το νοσοκομείο δυσκολεύεται να βρει αίμα είναι σχεδόν ακατόρθωτο να βρουν αυτοί που το έχουν τόσο πολύ ανάγκη.

Την πρώτη φορά που έδωσα αίμα, έχοντας ήδη δύο παιδιά, το μόνο που ένιωσα ήταν βαθιά ικανοποίηση ότι μπορώ να ξεπληρώσω το καλό που κάποιος άγνωστος είχε κάνει στο παιδί μου. Σίγουρα η αιμοδοσία δεν απαιτεί μόνο 10λεπτά από το χρόνο μας. Η αναμονή, ο χρόνος που χρειάζεται για τη συμπλήρωση των απαραίτητων εγγράφων, ο έλεγχος και η αναμονή μετά την αιμοληψία είναι πολύ περισσότερος από 10 λεπτά. Όμως σίγουρα υπάρχουν 2 από τις 365 μέρες του χρόνου που μπορούμε να διαθέσουμε 1 ώρα από το χρόνο μας. Και όταν πλέον πάει να με παρασύρει ο ρυθμός και οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας, το μόνο που σκέφτομαι είναι αν εκείνοι οι άγνωστοι είχαν αφεθεί να παρασυρθούν από την καθημερινότητα, το μωρό μου δεν θα είχε το απαραίτητο για τη ζωή του αίμα.

Τασουλα Μελισσοπουλου
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s