Κοίτα στα μάτια τη στιγμή


Η μαμά Μαρία περιγράφει μια καθημερινή «στιγμή» στις κούνιες και πώς η τεχνική του Mindfulness* τη βοήθησε να τη βιώσει στην πραγματική της διάσταση, χωρίς να παρασυρθεί από αρνητικές σκέψεις.

Πριν από λίγο καιρό πήγαμε μαζί στις κούνιες. Η χαρά του τόσο μεγάλη! Δύο χρόνια «καραντίνα» δεν είναι λίγο. Για κείνον είναι ένας καινούριος, υπέροχος κόσμος, με επισκέπτες στα μέτρα του, λιλιπούτειους, που τον προηγούμενο καιρό, με εντολή της γιατρού, αποφεύγαμε συστηματικά.

Ώσπου το «συννεφάκι» εμφανίστηκε ξανά. Ένα αγόρι, μεγαλύτερό του, τον πλησίασε και είπε με σιγουριά: «Είναι αστείος, τα μωρά δεν φορούν γυαλιά».

«Ποιος το λέει;» το ρωτώ, για να λάβω την ίδια απάντηση με την ίδια σιγουριά. «Τα μωρά δεν φορούν γυαλιά!». Εσύ του γελούσες, αλλά εγώ σε πήρα αγκαλιά και φύγαμε. Πήγαμε στο γηπεδάκι του σχολείου δίπλα. Κάθε μου βήμα και μία σκέψη:

«Τι κατάλαβε από αυτό που συνέβη;»

«Τι θα συμβεί, όταν πάει στο σχολείο;»

«Κι αν του κλέψουν τα γυαλιά του;»

«Πώς βλέπει κανείς με 12 βαθμούς μυωπία (προωρότητας);»

«Να πάρει, γιατί γέννησα τόσο πρόωρα; Αφού πρόσεχα τόσο πολύ!»

Οι σκέψεις θα συνεχίζονταν, αν ο γιος μου δεν με τραβούσε απότομα προς την κερκίδα. Άρχισε να ανεβαίνει τα ψηλά για κείνον τσιμεντένια σκαλοπάτια με φόρα, τρέχοντας σχεδόν. Ένα κορίτσι του σχολείου με κόκκινα μαλλιά τού είχε χαμογελάσει και εκείνος έτρεξε γελαστός προς το μέρος της. Γελαστό μου παιδί. Αυτό μόνο θέλω από κείνον, αυτό ήθελα πάντα προτού καν γεννήσω. Να χαμογελά και στα δύσκολα ακόμη, με πείσμα όπως και εγώ όταν ήμουν παιδί.

Θυμήθηκα τότε που επί μήνες ξεκινούσα κάθε μέρα για την καθιερωμένη μας συνάντηση στη ΜΕΝΝ. Μία από τις μέρες αυτές είδα έξω από το σπίτι ένα λουλούδι που είχε φυτρώσει ανάμεσα στις τσιμεντένιες πλάκες, δίπλα στην υδρορροή. Σκέφτηκα πως έτσι κάπως είναι και η ζωή.

Η σκέψη μου διακόπηκε πάλι (τουλάχιστον αυτή τη φορά ήταν θετική, κάτι είναι κι αυτό!). Το κορίτσι ξεκίνησε να φύγει παρέα με τις φίλες της και ο γιος μου άρχισε να κατεβαίνει, τρέχοντας πάλι, τα επικίνδυνα σκαλιά. «Να είσαι παρούσα, με όλες τις αισθήσεις σου, σαν να εξαρτώνται όλα από αυτή τη στιγμή», σκέφτομαι την ίδια στιγμή που σε κείνον λέω: «Πρόσεχε!».

Αυτή τη φορά τον τραβώ εγώ από το χέρι. Πρέπει να επιστρέψουμε στο σπίτι. Στο δρόμο όμως του υπόσχομαι ότι θα σταματήσουμε στο παρκάκι και θα κόψουμε όσα φύλλα και λουλούδια θέλει και στο τέλος θα τα μετρήσουμε. Και στο παιδί που κρύβεται μέσα μου, υπόσχομαι ότι θα προσπαθώ όσο γίνεται να αφήνω στην άκρη το γονιό-εαυτό μου και να ζω την κάθε στιγμή, χωρίς δεύτερες, τρίτες και τέταρτες σκέψεις. Και πως, ακόμη και όταν αυτές έρχονται, θα τις αφήνω να περνούν χωρίς να τις (με) κρίνω. Ποιος ο λόγος εξάλλου; Δυνητικά υπάρχουν τόσοι να με κρίνουν, αυτοί που συνάντησα ή θα συναντήσω στη ζωή μου και αυτοί ακόμη που θα διαβάσουν ως το τέλος το κείμενό μου… Τώρα που το σκέφτομαι αυτή είναι μία ακόμη σκέψη, οπότε σταματώ εδώ!

 

*Η τεχνική του Mindfulness – ελληνιστί Ενσυνειδητότητα – αναφέρεται στο βίωμα της κάθε στιγμής και στην αναχαίτιση δεύτερων και τρίτων σκέψεων που συχνά μας προκαλούν άγχος και στενοχώρια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s