Η ιστορία της Στέλλας: δίδυμα 30 εβδομάδων


Άλλο ένα βράδυ που δεν με παίρνει ο ύπνος…. Μπαίνω και ξαναμπαίνω στο δωμάτιό τους και χαζεύω πάνω από τα κρεβατάκια τους. Είναι δικά μου αυτά τα όμορφα πλασματάκια;

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο σας για τα «μικρά χταποδάκια». Πόσο θα ήθελα και τα δικά μου μωρά να είχαν από ένα τους δυόμιση μίνες που έμειναν στη μονάδα.


Έχω πονέσει πολύ και νομίζω πως δεν θα ξεπεράσω ποτέ την τραυματική εμπειρία της προωρότητας. Δεν ξέρω αν άλλη μανούλα έκλαψε τόσο όσο εγώ μπροστά σε θερμοκοιτίδα. Ένιωθα τύψεις ακόμα και για το ότι έπρεπε να μοιράζω στα δύο τον ελάχιστο χρόνο του επισκεπτηρίου. Πήγαινα μια στη μία και μια στην άλλη θερμοκοιτίδα για να μη νιώσει κάποιο μωρό παραμελημένο. Μα για ένα πράγμα είμαι ευγνώμων και δεν θα το άλλαζα με τίποτα: Τα βιαστικά μωράκια μου 30 εβδομάδων, με δίδαξαν σπουδαία πράγματα. Πάνω απ’ όλα μου έμαθαν τι θα πει μητρότητα, ανεξάντλητη αγάπη και αυτοθυσία. Μου έμαθαν να είμαι μαμά-μαχήτρια, όπως και αυτά! Και ναι είμαι περήφανη που τα κατάφεραν. Που τα καταφέραμε όλοι. Αγαπώ τα πρόωρα μωρά μου. Τον Στέφανο και τη Λυδία μου!
Αγαπώ όλα τα πρόωρα μωράκια!

Στελλα
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s