Η ιστορία (και το κάλεσμα) της Εμμανουέλας

MOMents | work in progress

Να συστηθώ.

Εμμανουέλα.

Πάντα ήθελα να πιστεύω πως είμαι η Emmanuela αυτή.

Ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών

που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον ήλιο

και ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Paul Götz,

στη Χαϊδελβέργη.

Η αλήθεια όμως είναι πως είμαι η Εμμανουέλα αυτή.

Φωτο.γραφέας |

Αφηγήτρια ιστοριών |

Μαμά τριών πλασμάτων

(του Κωνσταντίνου/ 8, της Μαργκώ /2, του σκύλου μας Μιλού /4)|

Σύντροφος του Χάρη

το σύζυγος ποτέ δεν μου άρεσε)|

(Εργαζόμενη|

Θα μπορούσα να είμαι και η Μαίρη.

Η Παναγιωταρά.

Μια εργαζόμενη μητέρα μια καλή νοικοκυρά.

Όπως οι περισσότερες δηλαδή.

Τα τελευταία 9 χρόνια έζησα

3 γυναικολογικά χειρουργεία

5 εγκυμοσύνες

2 αυτόματες αποβολές

1 παλίνδρομη κύηση

3 αποξέσεις

2 γέννες

2 καισαρικές τομές.

Είχα έναν επιπωματικό πλακούντα.

Έμεινα 13 μήνες στο κρεβάτι

-περίπου 390 μέρες, οι 90 εξ αυτών σε ακινησία-.

Έχασα αιφνιδίως τον μπαμπά μου.

Έκανα πολλά πολλά τεστ εγκυμοσύνης

ακόμα πιο πολλές Β’ χοριακές

1 αμνιοπαρακέντηση

2 περιδέσεις τραχήλου

2 εμβρυοκαρδιογραφήματα

και πολλές πολλές εξετάσεις.

Ξεπέρασα μια βαριά και μακροχρόνια επιλόχειο

και άλλη μια πιο σύντομη και πιο ανώδυνη.

Χωρίς τη βοήθεια ειδικού.

Δυστυχώς.

Έζησα το άγχος & την αγωνία

της βουβής αναμονής για Τρισωμία 21.

Όχι δεν κράτησε μέρες.

Κράτησε μήνες.

Την επιπλοκή καισαρικής.

20 σχεδόν ημέρες αιμορραγούσε.

Αιμορραγούσε!

Το μωρό ήταν 4 ημερών όταν ξεκίνησε.

Ζω το αλλεργικό άσθμα του μεγάλου μου.

Από 6 μηνών έως και σήμερα.

Πήρα και έχασα 30 κιλά.

Όχι συνολικά.

Άγχος, αγωνία, μοναξιά.

Δίπλα μου ο γιατρός μου και η Ειρήνη του ιατρείου του.

Ακούραστοι, ειλικρινής και πάντα χαμογελαστοί.

Το στεφάνι μου.

Δίπλα μου, μέσα μου, στον ίδιο πόνο, την ίδια αγωνία.

Με το χαμόγελο παρηγοριάς να μην σβήνει ποτέ.

Να κρύβει το άγχος του στα αστεία του.

Οι γονείς μου και αργότερα μόνο η μαμά μου

(γιατί μέσα στο διάστημα αυτό ο μπαμπάς μου έφυγε…).

Εκείνος βουβός.

Μια τυρόπιτα και ένα νεγράκι από τον Τάσσο,

κάθε μέρα.

Κάποτε αυτά ήταν η λιχουδιά έκπληξη.

Τότε έγινα η φωνή του

για να μου εκφράσει την αγάπη και την αγωνία του.

Εκείνη δυνατή.

Όπως ήταν και είναι πάντα.

Να στηρίζει.

Έσπαγε από συγκίνηση μόνο στις γέννες μου.

Τα αδέλφια μου.

Οι λίγοι και πολύτιμοι φίλοι μου.

Ο γιατρούλης μας.

Ο παιδίατρος μας, που φροντίζει και τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά.

Δεν σταμάτησα να γελάω ποτέ.

Έκλαψα.

Έμεινε μέσα μου πολύ κλάμα ακόμα.

Το κορίτσι μας όμως τώρα είναι 2 ½ ετών.

Χαμογελαστή, παιχνιδιάρα, ναζιάρα & χαρούμενη.

Γεμάτη ενέργεια!

Ο μεγάλος 8 ετών.

Πιο βαρύς, πιο σοβαρός και πιο απαιτητικός.

Δυο παιδιά.

Δυο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες,

δυο εντελώς διαφορετικές ηλικίες

με απολύτως διαφορετικές ανάγκες,

που προσπαθώ καθημερινά να ικανοποιώ στον μέγιστο βαθμό.

Στον απολογισμό της κάθε ημέρας,

βλέποντας τα χαμογελαστά τους πρόσωπα,

νιώθω πως μάλλον καλά τα κατάφερα και σήμερα.

Και η ικανοποίηση αυτή επισκιάζει τα πάντα.

Αυτό το «τα πάντα» περικλείει τα πάντα!

Όχι δηλαδή μόνο την απόλαυση της μητρότητας,

αλλά κυρίως όλα αυτά,

που για κάποιον περίεργο λόγο εμείς οι γυναίκες

ντρεπόμαστε να παραδεχθούμε πως μας συμβαίνουν.

Την κούραση, το ξενύχτι, τους μαύρους κύκλους,

το αχτένιστο μαλλί, το τρέξιμο, το άγχος, την άγνοια,

τα ασταμάτητα δρομολόγια στις εξωσχολικές δραστηριότητες,

τους τσακωμούς για τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του μεγάλου,

τις εκατοντάδες επαναλήψεις της μικρής,

την μικρή μετακόμιση σε κάθε έξοδο,

το φαγητό που λίγο άρπαξε,

την ανάγκη μας για σιωπή,

την αβεβαιότητα της «κατάλληλης» συμβουλής,

την ανασφάλεια της σωστής ανατροφής,

το κλείσιμο στο μπάνιο για λίγη ησυχία.

Αυτό το «τα πάντα» λοιπόν,

που όλες νιώθουμε αλλά λίγες παραδεχόμαστε

(εσάς που λέτε ότι δεν το νιώθετε

θέλω πολύ να σας γνωρίσω και να ζήσω μια σας ημέρα),

αυτό θέλω να γράψω με τον φακό μου.

Γιατί η απόλαυση του δημιουργήματός μας

και η ευτυχία που μας χαρίζουν τα πλάσματά μας

ή όποια τελικά δημιουργήματά μας,

είναι γνωστή, δεδομένη και πολυδιαφημισμένη.

Η αληθινή μητρότητα όμως δεν είναι.

Όπως δεν είναι και η αληθινή γυναικεία καθημερινότητα.

Κι αυτή θέλω να γράψω.

Και ξεκινώ με τον εαυτό μου.

Στην πολυθρόνα μου.

Το σημείο καθημερινής αναφοράς μου.

Αν θέλεις να με ακολουθήσεις

και να βρεθείς κι εσύ σε μια πολυθρόνα

για μια φωτο.γραφή εμπειριών και αλήθειας,

σε περιμένω.

Οι συναντήσεις μας θα είναι προγραμματισμένες

και θα πραγματοποιούνται σε ένα ιδιωτικό χώρο του Piree.

Θα με βρεις στο cu@emmanuellea.com

στην σελίδα μου www.emmanuellea.com

στην σελίδα μου στο FB https://www.facebook.com/emmanuelle.photo.graphy/

Την δική μου αλήθεια θα την παρακολουθείς εδώ http://www.emmomnuelle.emmanuellea.com

Σε περιμένω

Emmanuelle A.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s