Φίλοι για πάντα

Αν κάποιος μου έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι θα μπορούσα να αποκτήσω διαδικτυακούς φίλους, στην καλύτερη περίπτωση θα έβαζα τα γέλια. Η φιλία θέλει χρόνο, θέλει προσωπική επαφή, θέλει κοινά βιώματα. Την ίδια ακριβώς αντίδραση δηλαδή που θα είχα αν μου έλεγε ότι όλες οι εγκυμοσύνες δεν έχουν πάντα την ίδια πορεία. Φουσκώνει η κοιλιά – σπάνε τα νερά – πονάς – γεννάς – γυρίζεις σπίτι με ένα όμορφο μωρό. Όχι;

Ένα λοιπόν από τα πράγματα που έμαθα πριν από 6 χρόνια είναι ότι οι θεωρίες καταρρίπτονται εύκολα και τα πράγματα κάποιες φορές μας έρχονται «λίγο» διαφορετικά. Όπως ακριβώς μία εγκυμοσύνη δεν ακολουθεί πάντα την προβλεπόμενη πορεία, έτσι και οι σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μας.

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που φεύγουν, μην αντέχοντας τη νέα πραγματικότητα, θεωρώντας ίσως πως γίνεσαι μίζερη, καταθλιπτική, μπορεί και υπερβολική, δεν ξέρω, και δεν έχει και σημασία άλλωστε. Ή ίσως απλά ήθελαν να φύγουν από καιρό και έψαχναν μία αφορμή.

Κάποιους άλλους τους διώχνεις ο ίδιος μην αντέχοντας τη δική τους πραγματικότητα. Πόσο καιρό άλλωστε μπορείς να παρηγορείς κάποιον επειδή από την πρώτη μέρα το παιδί του είχε κολικό και έπρεπε να περπατούν κρατώντας το αγκαλιά πέρα δώθε, ή να δείχνεις συμπάθεια για τα «προβλήματα» της εγκυμοσύνης στον 9ο μήνα; Και πόσο καιρό μπορείς να κρύβεις τη δική σου αγωνία που αφορούσε την επιβίωση του μωρού σου για να μην στενοχωρήσεις τους άλλους;

Κάποιοι άλλοι φίλοι μένουν, αντέχουν και αυτούς δεν μπορείς παρά να τους αγαπήσεις ακόμη περισσότερο. Είναι οι φίλοι που επέλεξαν, ας πούμε, να οδηγήσουν 160 χλμ. απλά για να καπνίσουν ένα τσιγάρο με τον άντρα σου την ώρα που περίμενε να μάθει αν θα καταφέρει να γεννηθεί ζωντανό το παιδί σας ή για να δουν απλά μία θερμοκοιτίδα να διανύει βιαστικά τα λίγα μέτρα που χωρίζουν την αίθουσα τοκετών από την πόρτα της ΜΕΝΝ. Αυτοί, που χωρίς να καταλαβαίνουν ακριβώς τον λόγο, δέχτηκαν να λουστούν με μπεταντίν και να φορέσουν μάσκα μόνο και μόνο για να δουν το μικροσκοπικό παιδί σου. Αυτοί που σε «απήγαγαν» κάποια στιγμή και σε ανάγκασαν να φας χωρίς το μωρό σου σε εκείνο το ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, ελπίζοντας ότι η θαλασσινή αύρα θα πάρει λίγη από τη μυρωδιά του αντισηπτικού. Αυτοί που σε περίμεναν μήνες ή μπορεί και χρόνια να σταθείς στα πόδια σου βοηθώντας σε με τον καλύτερο κατά τη γνώμη τους τρόπο να ξεπεράσεις τους φόβους σου και να αρχίσεις ξανά να είσαι ο εαυτός σου.

Και τέλος είναι και αυτοί οι φίλοι που έρχονται από το πουθενά. Είναι αυτοί που σου τους κάνει δώρο η προωρότητα, στους οποίους δεν χρειάστηκε ποτέ να πεις «φοβάμαι», γιατί το ήξεραν. Αυτοί με τους οποίους μπορείς να ταξιδέψεις πίσω στον χρόνο και να μοιραστείς το Πάσχα του 2011, ας πούμε, βιώματα παράλληλα που κάποια περίεργη δύναμη τους άλλαξε πορεία και τα έκανε να συναντηθούν. Αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή που ταξιδεύεις στο παρελθόν, μπορείς να επιστρέψεις μαζί τους στο παρόν και να μιλήσεις για τη δουλειά, τον χθεσινό καβγά με τον σύζυγο, τον άθλιο καιρό που δεν αφήνει την μπουγάδα να στεγνώσει. Αυτούς που λαχταράς να συναντήσεις ξανά και ξανά, ελπίζοντας πως κάπως έτσι θα καλύψεις όλα αυτά τα χρόνια που δεν τους γνώριζες, γιατί συνειδητοποιείς ότι δεν είναι μόνο η προωρότητα που σε ενώνει αλλά ένα σωρό άλλες μικρές λεπτομέρειες.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν για όλες αυτές τις αλλαγές στις διαπροσωπικές σχέσεις «φταίει» η προωρότητα. Αν δηλαδή η προωρότητα μπορεί να σε αλλάξει και τι είναι αυτό που κάνει κάποιες φιλίες τις οποίες θεωρούσες δυνατές να διαλυθούν και κάποιες άλλες να δημιουργηθούν από το πουθενά.

Προσωπικά κατέληξα ότι η προωρότητα είναι η αφορμή και όχι η αιτία, ότι η προωρότητα δεν μπορεί να αλλάξει ριζικά αυτό που είσαι, αλλά σίγουρα μπορεί να το γιγαντώσει (αν είσαι φοβητσιάρης, γίνεσαι ακόμη πιο φοβητσιάρης, αν είσαι δοτικός, γίνεσαι ακόμη πιο δοτικός, κ.ο.κ.). Μπορεί να σε βοηθήσει να εξελιχθείς σαν άνθρωπος, να πας ένα βήμα παραπέρα και να δεις πιο καθαρά τι έχει αξία τελικά στη ζωή και τι όχι. Και δεν είναι πάντα εύκολο στους άλλους να σε ακολουθήσουν, όχι χωρίς τη δική σου καθοδήγηση, γιατί όσο και να θέλουν, δεν ξέρουν τον τρόπο. Λίγοι είναι αυτοί που θα αντισταθούν στον πειρασμό να σε κρίνουν αλλά αντίθετα θα προσπαθήσουν να ακούσουν αυτά που έχεις να τους πεις και να σου δώσουν το χώρο και το χρόνο που χρειάζεσαι για να ξαναβρείς τις ισορροπίες σου. Και ακόμη πιο λίγοι είναι αυτοί που τελικά θα μπορέσουν να προσαρμόσουν τις προσδοκίες τους στα νέα δεδομένα, όπως έκανες αναγκαστικά και εσύ, και να εξελιχθούν μαζί σου.

Τασουλα Μελισσοπουλου
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s