Η ιστορία της Αμάντας: Αν με διαβάζεις τώρα από το κρεβάτι…

Όταν σκέφτομαι τη γέννηση του γιου μας, έρχονται στο μυαλο μου τρεις ημερομηνίες : η ημέρα που παραλίγο να γεννήσω, η ημέρα που γέννησα και η ημέρα που θα γεννούσα κανονικά.

Στις 15 Απριλίου, πριν από έναν χρόνο, το απόγευμα, και ενώ είχαμε επιστρέψει από μια χαλαρή βόλτα, αισθάνθηκα υγρά να τρέχουν στα πόδια μου. Τίποτε άλλο, ούτε πόνο ούτε άλλη ενόχληση. Δεν πρόλαβα να σκεφτώ, το ένστικτό μου μου έλεγε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν φυσιολογικό. Είχα μόλις μπει στις 26 εβδομάδες.

Βιαστηκά ντύθηκα και οδηγήσαμε μέχρι το νοσοκομείο. Σημείωση ότι δεν ζω στην Ελλάδα. Ζω στο εξωτερικό και δεν είχα «το δικό μου γιατρό» να πάρω τηλέφωνο. Πήγαμε στα επείγοντα.  Δεν θυμάμαι και δεν θέλω να θυμάμαι όλες τις λεπτομέριες. Θυμάμαι μόνο το τεστ του αμνιακού υγρού να βγαίνει θετικό, την καρδιά του μωρού που χτυπούσε κανονικά και τη δικιά μου που παραλίγο να σταματήσει. Είχα ρήξη σάκου. Κάτι το οποίο αλυσιδωτά προκαλεί τοκετό μέσα σε κάποιες ώρες ή μέρες όπως με πληροφόρησαν.

Οι στιγμές και οι μέρες που ακολούθησαν δεν μπορούν να περιγράφουν εύκολα σε ένα μικρό κείμενο. Και φυσικά ούτε και τα συναισθήματα. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα σε μια λίμνη από αμνιακό υγρό και από τα δάκρυά μου. Ή μάλλον δεν κοιμήθηκα. Ήμουν μόνη (δεν επιτρεπόταν συνοδός) και σκεφτόμουν όλα όσα μπορεί να συμβούν.

Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει την αγωνία της πρωορότητας, ούτε είχα ζήσει κάτι τέτοιο από τόσο κοντά. Θα ζήσει; Πόσα προβλήματα θα έχει; Θα το δεχτούν σε αυτή τη μονάδα ή θα το στείλουν σε άλλο νοσοκομείο; Τι θα γίνει τώρα; Γιατί έγινε αυτό; Γιατί σε εμάς;

Μέσα σε όλες μου τις σκέψεις προσπάθησα να συγκεντρωθώ σε μία. Κάπου στο βάθος του χαμού μέσα στο κεφάλι μου θυμήθηκα ότι η γιατρός είπε «υπάρχουν και περιπτώσεις που πάνε για εβδομάδες έτσι. Μπορεί να φτάσεις μέχρι και τις 34 εβδομάδες». Κράτησα αυτό. Μόνο αυτό. Θα φτάσω μέχρι τις 34 εβδομάδες. Θα τα καταφέρω.

Οι επόμενες μέρες πέρασαν με εξετάσεις (δεν βρέθηκε καμία αιτία για αυτό που συνέβη), ενέσεις και ορούς (αντιβιωτικά για πρόληψη μολύνσεως), υπερηχογραφήματα (ο σάκος είχε αδειάσει σχεδόν, αλλά αυτό το λίγο που είχε μείνει ήταν αρκετό σύμφωνα με τους γιατρούς για να επιβιώσει το μωρό) και συζητήσεις (αν γεννηθεί στις 26 έχει τάδε πιθανότητες για αναπνευστικά προβλήματα και εγκεφαλική παράλυση, αν γεννηθεί στις 27 τάδε κ.λπ.). Εγώ κάπου εκεί ανάμεσα είχα πάρει την απόφαση. Θα μείνω ψύχραιμη, θα σκεφτώ θετικά και θα τα καταφέρω.

Έμεινα στο νοσοκομείο για περίπου δύο μήνες (με ένα διάλειμμα μιας εβδομάδας όπου γύρισα στο σπίτι, αλλά επέστρεψα στο νοσοκομείο λόγω αιμορραγίας). Αυτό σημαίνει ότι τα κατάφερα. Έφτασα τις 34 εβδομάδες. Έκανα καθημερινά διαλογισμό και προσευχόμουν, ζωγράφιζα, διάβαζα, έβλεπα ταινίες και σειρές στο τάμπλετ, θύμωνα με τις συγκατοίκους μου που δεν με άφηναν να κοιμηθώ (δεν είδα καμία από αυτές τις γυναίκες, μας χώριζε μία κουρτίνα. Τις άκουγα μόνο).

Διάβαζα ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε σχετικά με την προωρότητα. Προσπάθουσα να διαβάζω για άλλες περιπτώσεις, να πάρω κουράγιο. Κάπως έτσι έπεσα και σε αυτό το site. Διάβαζα κάθε ιστορία και έψαχνα να βρω και κάποια άλλη που να της είχε συμβεί το ίδιο με μένα και να τα έχει καταφέρει. Δεν βρήκα ίδια, βρήκα όμως πολύ κουράγιο από παρόμοιες ιστορίες.

Πέρασαν πολλές ημέρες, μάλλον εβδομάδες αγωνίας, με περαιτέρω επιπλοκές και με απίστευτη ψυχολογική πίεση.

Δεν ξέρω πώς, τώρα που το σκέφτομαι, μου μοιάζει βουνό. Φτάσαμε όμως στην 34η εβδομάδα όπου ήταν και το «μαξιλαράκι». Για κάποιον που δεν το έχει ζήσει οι 34 μπορεί να μοιάζουν πολύ νωρίς. Για μένα ήταν ο στόχος, ήταν λες και είχε ολοκληρωθεί η κύηση. Το μωρό μου γεννήθηκε με καισαρική, κι εγώ ένα πράγμα σκεφτόμουν, αν θα αναπνεύσει. Ανέπνευσε και έκλαψε. Τον πήραν γρήγορα στη μονάδα.

Η μονάδα ήταν ένα άλλο κεφάλαιο. Όλα ήταν έντονα και όλα μου φαίνονταν δύσκολα. Στην πραγματικότητα όμως, εκτός από την ψυχολογική πίεση τη δική μας, το μωρό ήταν καλά και η μονάδα πολύ οργανωμένη. Μας επέτρεπαν αγκαλιά και θηλασμό (άλλο που δεν τα κατάφερα), το επισκεπτήριο ήταν όλη μέρα… Αυτός όμως ήταν τόσο μικρούλης και μου φαινόταν τόσο εύθραυστος που τίποτα δεν μπορούσε να κάνει την αγωνία μου να εξαφανιστεί. Και όλα αυτά τα συναισθήματα που γυρνάς σπίτι χωρίς μωρό, θηλάζεις με θήλαστρο, ο κόσμος φοβάται να σου ευχηθεί, εσύ φοβάσαι να χαρείς…

Τώρα που περνάει ο καιρός και που μεγαλώνει και είναι υγιής, εύχομαι οι αναμνήσεις να σβήσουν σιγά σιγά. Να θυμάμαι μόνο την ημερομηνία γέννησης και να ξεχάσω τις άλλες δύο. Εύχομαι καμία άλλη μαμά να μην περάσει αυτό που πέρασα και, αν τυχόν κάποια μέλλουσα μαμά σε κάποιο νοσοκομείο διαβάζει αυτό το κείμενο τώρα, να πάρει κουράγιο. Πέρσι διάβαζα κι εγώ κείμενα από ένα κρεβάτι νοσοκομείου και τώρα τα γράφω από τον καναπέ του σπιτιού μου, έχοντας παρέα ένα χαμογελαστό φιλαράκο που ετοιμάζεται να περπατήσει.

Μαμά Αμάντα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s