Γονείς στη μονάδα

Στο νοσοκομείο της πόλης Λιντς, οι γονείς των πρόωρων μωρών ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στη φροντίδα τους – από το πιο απλό όπως το να τους παίρνουν τη θερμοκρασία μέχρι και πιο σύνθετες ιατρικές πράξεις όπως το να τοποθετούν καθετήρες σίτισης. Με ποιο τρόπο η πρακτική αυτή ευνοεί τις οικογένειες;

«Είναι απλά υπέροχο το να νιώθεις μαμά, από το να νιώθεις απλά παρατηρητής», δηλώνει η Άννα Κοξ, την ώρα που παίρνει τη θερμοκρασία του μωρού της.

Η κόρη της Λόλα γεννήθηκε ακριβώς στις 23 εβδομάδες. Είχε έναν δίδυμο αδελφό που όμως δεν κατάφερε να επιβιώσει και οι γιατροί έδιναν και στην ίδια μικρές πιθανότητες επιβίωσης. Η Λόλα νοσηλεύτηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο St James στο Λιντς – το πρώτο νοσοκομείο στο Ηνωμένο Βασίλειο που εφαρμόζει ένα σύστημα περίθαλψης το οποίο εμπλέκει την οικογένεια.

Είναι απλούστατο

Καθιστά τους γονείς, και όχι τις νοσοκόμες, υπεύθυνους για όλη τη φροντίδα των πρόωρων μωρών τους, εκτός φυσικά από τις πιο περίπλοκες ιατρικές πράξεις, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους.

«Μία από τις αρμοδιότητές μας είναι η μέτρηση της θερμοκρασίας της κάθε 3 ή 4 ώρες. Είναι μία πραγματικά απλούστατη διαδικασία», δηλώνει η Άννα.

Οι γονείς ωστόσο έχουν και πιο περίπλοκες αρμοδιότητες, όπως είναι η τοποθέτηση ρινογαστρικού καθετήρα που επιτρέπει τη σίτιση των μωρών. «Οι νοσοκόμες είναι στην αρχή από πάνω μας, γιατί όλα πρέπει να γίνουν σωστά. Βεβαιώνονται ότι ξέρουμε τι κάνουμε, δεν μας αφήνουν απλά να το κάνουμε».

Η κόρη της Κάτι Κρόσλεϋ, Μόλυ, γεννήθηκε 8 εβδομάδες νωρίτερα και αντιμετωπίζει αναπνευστικά προβλήματα.

«Όταν είμαι στο νοσοκομείο, κάνω όλα όσα θα έκανε μία οποιαδήποτε μαμά. Τα πάντα! Από το τάισμα μέχρι το μπάνιο, την αλλαγή πάνας και τη χορήγηση φαρμάκων». Διδάχτηκε ακόμη πώς να εισάγει τον καθετήρα από τη μύτη της Μόλυ στο στομάχι της, κάτι που της επιτρέπει να σιτιστεί. «Το να είμαι εκεί και να παρακολουθώ, με έκανε να νιώθω πολύ πιο σίγουρη για τον εαυτό μου όταν χρειάστηκε να το κάνω μόνη μου», δηλώνει.

Ένα λογικό σύστημα

Στο παρελθόν, η φροντίδα των πρόωρων νεογνών σήμαινε το να μένουν οι γονείς σε απόσταση. Μέχρι και πριν από 20 χρόνια, οι γονείς μπορούσαν να βλέπουν τα μωρά τους πίσω από ένα παράθυρο. Αυτό είχε σαν συνέπεια οι γονείς να δυσκολεύονται να δεθούν με τα παιδιά τους και τα ποσοστά θηλασμού να είναι χαμηλά.

Η ιδέα όμως της εμπλοκής των γονιών στη φροντίδα των πρόωρων μωρών τους δεν είναι καινούρια. Το 1970, στην πόλη Τάλιν της Εσθονίας – τμήμα τότε της ΕΣΣΔ – ο επικεφαλής του τοπικού νοσοκομείου αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα: το νοσοκομείο είχε πάρα πολλά πρόωρα μωρά και ελάχιστες νοσοκόμες.

Σύντομα παρατήρησαν όμως ότι το σύστημα αυτό βοηθούσε πολύ τα πρόωρα. Οι μητέρες είχαν σε τακτική βάση επαφή «δέρμα με δέρμα» με τα μωρά τους. Είχαν καλύτερα ποσοστά θηλασμού και μικρότερη διάρκεια παραμονής τους στο νοσοκομείο.

Χρειάστηκε να περάσουν 30 χρόνια για να αντιγράψουν και άλλα νοσοκομεία το σύστημα αυτό. Σήμερα αρχίζει να εφαρμόζεται στον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τώρα στο Λιντς.

Η Δρ Λιζ Μακέιν, επιμελήτρια νεογνολόγος στο νοσοκομείο St James λέει ότι στόχος αυτού του συστήματος φροντίδας είναι να βρεθεί ο γονιός στο κέντρο της ιατρικής ομάδας που φροντίζει το νεογνό. «Το να επιτρέπεις στους γονείς να φροντίζουν το μωρό τους είναι κάτι απολύτως λογικό». Είναι κάθετη ότι η αλλαγή αυτή δεν έγινε με στόχο την περικοπή εξόδων και ότι ο αριθμός των νοσοκόμων της μονάδας δεν μειώθηκε.

«Στο παρελθόν, οι νοσοκόμες ήταν αυτές που αναλάμβαναν αποκλειστικά τη φροντίδα των νεογνών. Για αυτό και υπήρχε ώρα ταΐσματο’, ώρα για μπάνιο, κ.λπ. Αντίθετα, τώρα είναι οι γονείς που την επωμίζονται σε μεγάλο βαθμό. Ταΐζουν το παιδί τους όταν αυτό πεινάει και όχι όταν το ρολόι δείχνει την ώρα ταΐσματος και αυτό είναι πολύ πιο ευεργετικό για το μωρό.»

Το νέο σύστημα ήταν μία «μεγάλη αλλαγή» και προκάλεσε άγχος στο νοσηλευτικό προσωπικό της νεογνολογικής μονάδας όταν εισήχθη 18 μήνες πριν. Οι νοσοκόμες της μονάδας λένε ότι το να εκπαιδεύσουν τους γονείς απαιτεί τον ίδιο – αν όχι περισσότερο – χρόνο με το να κάνουν όλες τις διαδικασίες μόνες τους. Αλλά με αυτό τον τρόπο τα μωρά πηγαίνουν σπίτι τους γρηγορότερα, η μακροπρόθεσμη εξέλιξή τους βελτιώνεται και τα ποσοστά θηλασμού αυξάνονται.

Η Δρ Μακέιν προσθέτει ότι αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι το ότι οι γονείς είναι πιο σίγουροι και πιο ικανοί να φροντίσουν τα μωρά τους όταν τα παίρνουν σπίτι.

Κανείς δε σκέφτεται να σταματήσει το πρόγραμμα καθώς όλοι βλέπουν τα πλεονεκτήματά του. Αντίθετα, το σύστημα πρόκειται να δοκιμαστεί και σε άλλες μονάδες εντατικής νοσηλείας που συνεργάζονται με το νοσοκομείο St James.

Όσον αφορά τη Λόλα, πήγε στο σπίτι της προτού καν συμπληρώσει τις 14 εβδομάδες. Η μητέρα της είναι σίγουρη πως χωρίς το νέο αυτό σύστημα φροντίδας η παραμονή τους στο νοσοκομείο θα ήταν πολύ μεγαλύτερη.

Κλικάροντας πάνω στην πηγή, θα δείτε και το βίντεο από τη φροντίδα της Λόλα!

Πηγή: bbc.com
Απόδοση: Τασούλα Μελισσοπουλου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s