Επίσκεψη σε παιδο-ειδικό (ξανά)

Ένας πατέρας πιάνεται από μερικούς στίχους και από μια ακόμη απρόσμενη επίσκεψη σε ειδικό παιδίατρο και αναρωτιέται πώς να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. 

Του ανερμάτιστου μυαλού του φταίν’ οι στίχοι. Τ’ ομολογώ, τα τραγούδια συχνότατα με οδηγούν σε διαδρόμους σκέψεων δαιδαλώδεις. Ακούω ένα στίχο και το μυαλό αρχίζει να χοροπηδάει ωσάν το χιμπατζή από κλαδί σε κλαδί.

«Now I feel I’m going older

and the songs that I have sung

echo in the distance

like the sound

of a windmill going round

Guess I’ll always be

a soldier of fortune»

τραγουδούν οι Deep Purple.

Ναι, ρε γαμώτο, γερνάω. Να μη σε δουλεύω, αυτό που με στεναχωρεί περισσότερο δεν είναι πώς περνάει ο χρόνος, όσο το ότι μαθαίνω τι σημαίνει αυτό. Πρέπει, ας πούμε, να προσέχω τι θα φάω το βράδυ, γιατί αν δεν το κάνω, θα προσποιούμαι όλο το βράδυ ότι είμαι ο Κενενίσα ο Μπεκέλε πριν τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και προετοιμάζομαι για τα 10.000 μέτρα που (ένα – ένα μετρημένα σε διαβεβαιώνω ότι) απέχει μετά τις 2 το βράδυ το κρεβάτι από το νεροχύτη κι αυτός από το ντουλάπι με τα αντιόξινα. Σ’ αυτό βέβαια προστίθεται και το ξενύχτι, το οποίο μετά θα με ταλαιπωρεί για τουλάχιστον μία εβδομάδα, κατά την οποία θα παραμένω εξαντλημένος, γιατί είμαι «γέρος, λοιπόν, για το βραδινό, μα για τη μείωση ωρών ύπνου παιδάκι αθώο ακόμα».

Συχνά σκέφτομαι πως η πορεία του ανθρώπινου σκαριού είναι ίδια με αυτήν των πραγματικών σκαριών, των ξύλινων, του παλιού καιρού. Όταν νέος, ακμαίος, φρέσκος, αποπλέεις από τον ταρσανά η θάλασσα του βίου δεν είναι παρά ένα βελούδο που το σκίζει χωρίς μεγάλη προσπάθεια η πλώρη σου, για να χαϊδέψει γαργαλιστικά τα πλαϊνά σου και να κλείσει στην πρύμνη σου αγκαλιάζοντάς σε. Καθώς μεγαλώνεις όμως, το σκαρί ταλαιπωρείται, φθείρεται, κουβαλάει παλιά χτυπήματα, μεγάλες και μικρές φουρτούνες κι έτσι σιγά, σιγά το νερό αρχίζει και τρυπώνει μέσα του. Σταγόνες μένουν όσο κι αν το καλαφατίσεις. Το νερό μοιάζει να βγάζει μικρά ξυράφια και κάθε επαφή αφήνει και μία μικρή ή μεγαλύτερη ουλή. Βέβαια η ρημάδα η φύση που το κενό ούτε τ’ αγαπάει, ούτε τ’ αντέχει, ό,τι σου παίρνει σε αντοχές, στο δίνει σε εμπειρία διαχείρισης. Δεν παύει όμως το σκαρί να είναι πιο ευάλωτο, πιο ευπρόσβλητο.

Μία επίσκεψη σε έναν ακόμη παιδο-γιατρό με εξωτικό όνομα, απ’ αυτούς που παιδο-φανταζόσουν, αλλά δεν παιδο-ήξερες ότι παιδο-υπάρχουν (τελικά έχω σχεδόν πειστεί πως μόνο παιδο-γυναικολόγος και παιδο-γεροντολόγος δεν υπάρχουν), παύει να είναι απλώς μία ακόμη επίσκεψη. Γίνεται ένα βαρύ φορτίο που κουβαλάς καιρό πριν και –κυρίως- που σε αφήνει να γλείφεις τις πληγές σου για καιρό μετά, ακόμη κι αν τα νέα είναι καλύτερα των καλύτερων που περίμενες να ακούσεις. Α, ναι. Τα φύσει αισιοδοξιλίκια και τα τοιαύτα να τ’ αφήσουμε στην άκρη, ε; Η ζωή σου ‘χει πια δείξει πως μεταξύ του καλού και του κακού σεναρίου υπάρχουν περίπου δέκα χιλιάδες απρόσμενα άλλα.

Το λοιπόν, μεγάλο ζήτημα η διαχείριση που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, όταν πρέπει να γίνεται κρυφίως. Τις ώρες τις δύσκολες, τις μικρές, τις ώρες που αυτοί που σε κοιτάζουν στα μάτια και καταγράφουν κάθε σου νεύμα, για να διαμορφώσουν πάνω του τα πρώτα, τα βασικά, κομμάτια της προσωπικότητάς τους απουσιάζουν. Και τότε αρχίζουν τα κόλπα τα ζόρικα. Το μυαλό φτιάχνει ανεμόμυλους και το κορμί παίζει τον Δον Κιχώτη. Γιατί, διάολε, όσο μακριά κι αν φτάσεις, δεν θα γίνεις ποτέ κάτι παραπάνω από ένας σκύλος που κυνηγάει την ουρά του. Θα ψάχνεσαι και θα τυραννιέσαι, θα επαναστατείς και θα βασανίζεις μόνο και μόνο, για να κερδίσεις το μέσα σου. Εκεί, κάτω απ’ τη σάρκα και τα κόκκαλά σου, κρύβεται η νίκη, εκεί και η ήττα και – να σου πω κι ένα μυστικό; – ακόμη κι όταν κάτσει η μπίλια σε μία από τις δύο, εκεί μένουν, δεν βγαίνουν παραέξω.

Κι ενώ ενδοσκοπείς κι απελπίζεσαι για την του πράγματος ματαιοπονία, να σου ο Slash να ξεκινάει τα σόλα του και να σου θυμίζει κάτι που ‘χες ξεχάσει:

«She’s got a smile it seems to me

reminds me of childhood memories

where everything

was as fresh as the bright blue sky.

Now and then when I see her face

she takes me away to that special place».

Επειδή, ρε παιδί μου, να στο πω κι έτσι, το φάρμακο το μόνο είναι να μην ξεχνάς πως κάτω από τη θαλασσοδαρμένη επιφάνεια κρύβεται ακόμη εκείνο το σκαρί το φρέσκο που έσκιζε το νερό, αντί να το σκίζεται το ίδιο. Και αυτό, καλέ μου, μόνος σου δεν μπορείς να το κρατάς ζωντανό. Θέλεις συνοδοιπόρους στη ζωή να στο θυμίζουν, θες έναν, δύο, πέντε Δικούς σου ανθρώπους να σου θυμίσουν πως τ’ αστέρια παίζουν τη σερενάτα τους ό,τι κι αν γίνεται μέσα σου. Ότι, μωρέ, ο ήλιος ανεβαίνει και λάμπει ολόγυρά σου.

Σήκω.

Πάμε.

Θα ‘ρθει κι άλλο φυσικά, αλλά όσο υπάρχουν εξάχρονοι με ερωτικά προβλήματα και τετράχρονοι που θέλουν να παντρευτούν τη μαμά τους, τόσο το κουβάρι θα συνεχίζει να κυλάει κι εσύ θα ‘σαι χαμένος στο διάστημα, αλλά η γη θα ‘ναι δική σου.

Νίκος

https://www.youtube.com/watch?v=QkrLmeeCrhY

«Did you see the lights

as they fell all around you?

Did you hear the music

a serenade from the stars?

Wake up, wake up.

Wake up and look around you.

We’re lost in space

and the time is our own.

Did you feel the wind

as it blew all around you?

Did you feel the love

that was in the air?

Wake up, wake up,

wake up and look around you.

We’re lost in space

and the time is our own.

The sun comes up

and it shines all around you.

You’re lost in space

and the earth is your own».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s