Η ιστορία της Ελένης: Πριν από 8 χρόνια

Θυμάμαι τη στιγμή που αντικρίσαμε το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι και ανυπόμονοι να μοιραστούμε τη χαρά μας που δεν περιμέναμε να σκεφτούμε έναν ξεχωριστό τρόπο για να το αποκαλύψουμε στους δικούς μας. Είχα μία θαυμάσια εγκυμοσύνη (λίγες αναγούλες πρωί και βράδυ και πολλές υπνηλίες). Όλα κυλούσαν φυσιολογικά, μέχρι που στην 31η εβδομάδα τα πρηξίματα στους αστραγάλους και η πίεση είχαν αρχίσει να αυξάνονται επικίνδυνα. Ο γιατρός μου, κάτωχρος από την αγωνία του, με συμβούλεψε να νοσηλευτώ (εκ των υστέρων μου εκμυστηρεύτηκε ότι άλλη μία φορά που του είχε τύχει, το μωρό δεν είχε επιβιώσει). Δεν είχα προλάβει να ετοιμάσω ούτε το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα, καθώς είχα ακόμη αρκετές εβδομάδες να διανύσω και δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι θα γεννούσα νωρίτερα.

Οι εξετάσεις επιβεβαίωσαν τις ανησυχίες του γιατρού, μία πολλή σοβαρή επιπλοκή της εγκυμοσύνης, η προεκλαμψία, ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Με «πλακώσανε» στις ενέσεις κορτιζόνης, για να δυναμώσουν οι πνεύμονες του μωρού μου, καθώς όλα έδειχναν ότι ο τοκετός ήταν μονόδρομος: το προηγούμενο βράδυ είχα ανεβάσει 19 πίεση και ο πλακούντας δεν αιματωνόταν σωστά. Ο κίνδυνος για το μωρό και για εμένα μεγάλος. Εντολή του γιατρού να μπω για καισαρική το συντομότερο δυνατό.

10 Μαρτίου 2009: Ετοιμάζομαι για γέννα. Μόνο χαρά δεν νιώθω. Λύπη και αγωνία για το μωρό που κουβαλώ μέσα μου. «Θα ζήσει γιατρέ;» ρωτούσα και ξαναρωτούσα, γιατί δεν ήξερα εάν είχε μεγαλώσει αρκετά ώστε να είναι βιώσιμο. Τελευταίος υπέρηχος, αυτός της β’ επιπέδου στη 17ηεβδομάδα (έκτοτε κανένας έλεγχος του μωρού, καθώς ο γιατρός μου δεν διέθετε συσκευή υπερήχων στο ιατρείο του). Τότε το μωρό ζύγιζε μόλις 450 γραμμάρια.

Με βάζουν άρον άρον για ντόπλερ, που δείχνει το βάρος του μωρού 1.320 γραμμάρια. Ξεκινάει η διαδικασία τοκετού με καισαρική τομή. Μουδιασμένη κυριολεκτικά και μεταφορικά περιμένω να ακούσω το μωρό να κλάψει. Μόλις βγήκε από την κοιλιά μου και το είδα, πάγωσα. Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα ένα τόσο μικρό πλασματάκι, 1.280 γραμμάρια. Το θυμάμαι να χτυπάει χεράκια, ποδαράκια και να κλαίει. Δάκρυα χαράς κύλησαν στα μάτια μου. Το μόνο που ήθελα ήταν να ζήσει κι ας μην του είχα δώσει ούτε ένα χάδι, κι ας μην το είχα σφίξει στην αγκαλιά μου, κι ας μην είχα νιώσει τη μυρωδιά του, κι ας μην το είχα θηλάσει. Το μωρό αυτό ήταν δικό μου και το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που το είδα. Παρακαλούσα το Θεό να το βοηθήσει να ζήσει.

Πριν προλάβω να το χορτάσω, το πήραν αμέσως από το θάλαμο, το έβαλαν σε θερμοκοιτίδα και το έδειξαν στον άνδρα μου και στους συγγενείς μου, οι οποίοι είχαν πιαστεί αγκαλιά και έκλαιγαν από τη χαρά τους. Έκλαιγαν, γιατί μόλις το προηγούμενο βράδυ, ο γιατρός είχε πει στον άνδρα μου ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και για τους δύο μας και οι πιθανότητες επιβίωσης μικρές. «Κάνουμε τα πάντα για να σώσουμε πρώτα τη μαμά και μετά το παιδί» του είχε πει.

Μετά το χειρουργείο, νοσηλεύτηκα για 24 ώρες στη ΜΕΘ, καθώς τα αιμοπετάλιά μου είχαν τρελαθεί και υπήρχε κίνδυνος θρόμβωσης. Μόνη μου, χωρίς παρηγοριά, χωρίς μωρό, χωρίς συγγενείς, χωρίς μπαλόνια και λουλούδια. Δεν είχα σκεφτεί έτσι τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού. Σκεφτόμουν το μωρό μου, το οποίο έδινε και αυτό το δικό του αγώνα επιβίωσης. Τι να κάνει άραγε; Ήμουν ωστόσο αισιόδοξη ότι θα τα καταφέρει. Οι ευχές μας εισακούστηκαν και το αγοράκι μας ήταν υγιέστατο. Με είχε άλλωστε καθησυχάσει ο γιατρός πως το ότι το μωρό ήταν ζωηρό, ήταν θετικό.

Η πρώτη συνάντηση με το μωρό μου έγινε την επόμενη ημέρα, μετά την έξοδό μου από τη ΜΕΘ. Λόγω της τομής, δεν μπορούσα να περπατήσω και με ανέβασε ο άντρας μου με το καροτσάκι. Οι φωτογραφίες των πρόωρων μωρών πριν και μετά, έξω από τη ΜΕΝΝ μας εμψύχωσαν και μας έδωσαν τη δύναμη να αισιοδοξούμε. Μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι καθημερινά γεννιούνται μωρά που παλεύουν για τη ζωή τους. Νόμιζα ότι όλες οι εγκυμοσύνες έχουν happy-end. Πόσα πρόωρα μωράκια στο θάλαμο. Όλα έδιναν το δικό τους αγώνα να κερδίσουν τη ζωή. Θεέ μου! Πόσο λυπηρό και συνάμα πόσο αξιοθαύμαστο να βλέπεις τόσο μικρά και απροστάτευτα πλασματάκια να δίνουν το δικό τους αγώνα, μόνα τους, κλεισμένα σε ένα γυάλινο κουτί σαν μουσειακά εκθέματα. Χωρίς την αγκαλιά και το χάδι των γονιών τους. Να αγωνίζονται μέρα με τη μέρα. Κάθε μέρα που περνούσε ήταν πολύτιμη γι’ αυτά.

Κάπου εκεί ήταν και το δικό μας. Ήταν τόσο μικρό που έμοιαζε ψεύτικο, σαν κουκλάκι. Παντού καλώδια, αναπνευστήρες και οροί. Οροί άλλοτε στην πατουσίτσα, άλλοτε στο κεφαλάκι, όταν οι φλεβίτσες έσπαγαν. Μάσκα για τον ίκτερο και σωληνάκι στη μύτη για να τρέφεται. Κοιμόταν το γλυκό μας αγοράκι γαλήνιο και ήσυχο. Αγκαλιασμένοι, το βλέπαμε χωρίς να μιλάμε. Θέλαμε να το χορτάσουμε καθώς θα το ξαναβλέπαμε για 30 λεπτά το απόγευμα πάλι. Ξαφνικά, η γαλήνη του θαλάμου διαταράχθηκε από το συναγερμό που χτυπούσε από τη θερμοκοιτίδα του δικού μας μωρού. Πανικόβλητοι, ψάχναμε το γιατρό, ο οποίος γελώντας, μας ενημέρωσε ότι ο μικρός μας επαναστάτης συνήθιζε να τραβάει τα καλώδια και τους ορούς με τα μικροσκοπικά του χεράκια, προσπαθώντας να απαλλαγεί από την ενοχλητική παρουσία τους.

Αρωγός στη γρήγορη και υγιή ανάπτυξη του παιδιού, ήταν η απόφασή μας να τρέφεται αποκλειστικά με μητρικό γάλα. Ανά τρεις ώρες έκανα άντληση γάλακτος με το θήλαστρο και είχα καταφέρει να εδραιώσω την παραγωγή μου ακόμη και χωρίς μωρό. Άλλωστε στο θηλασμό σημαντικό ρόλο παίζει η θέληση και εγώ ήθελα να χαρίσω στο μωρό μου αυτό το πολύτιμο δώρο ζωής και να το θωρακίσω με τη μεγαλύτερη προστασία της φύσης. Κατάφερα και θήλασα αποκλειστικά για 16 ολόκληρους μήνες, αντικρούοντας όσους μου έλεγαν ότι δεν θα τα καταφέρω, γιατί  το γάλα κόβεται με τη στενοχώρια ή με το θήλαστρο. Πήγαινα τσάντες τα γάλατα, αλλά το μωρό μου έπινε 5ml-15ml είτε με τη σύριγγα είτε με σωληνάκι από τη μύτη. Και πάνω που τα ml γάλακτος αυξάνονταν, υπήρχαν μέρες που μας ενημέρωναν ότι σταματούν το γάλα λόγω πρηξίματος στο στομάχι και παλινδρομήσεων, με το βάρος του να έχει μειωθεί στα 980 γραμμάρια και… ξανά από την αρχή.

Το αγοράκι μας δεν το έβαλε κάτω. Τα κατάφερε και σιγά σιγά αυξάνονταν τα ml και λιγόστευαν οι οροί και τα καλώδια και μέρα με τη μέρα, κέρδιζε βάρος και τελικά, μετά από 49 ολόκληρες ημέρες νοσηλείας και όντας πλέον 2.100 γρ. και υγιέστατος, ήρθε η ώρα να αποχαιρετίσει τη ΜΕΝΝ και να έρθει στο σπιτάκι μας.

Υποδοχή πανηγυρική! Ο μικρός μας μαχητής, η μαμά και ο μπαμπάς στο πλάι του και σύσσωμες και οι δύο οικογένειες με μπαλόνια και λουλούδια τον υποδεχτήκαμε στο σπίτι του, στο κρεβατάκι του, στην ησυχία και στην αγκαλιά της οικογένειάς του.

Σήμερα ανήμερα των γενεθλίων του, στα 8 του χρόνια, η μαμά και ο μπαμπάς (μαζί μας πλέον έχουμε και τη μικρότερη αδελφούλα του) αναπολούμε τις στιγμές αυτές, με συγκίνηση και είμαστε υπερήφανοι που τον βλέπουμε να μεγαλώνει σαν ένα φυσιολογικό παιδί γεμάτο εξυπνάδα και ενέργεια, με δίψα για μάθηση και ζωή.

Σε αγαπάμε πολύ Εκτοράκο μας. Ευτυχισμένα γενέθλια!

Ελένη
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s