Η ιστορία της Νικολέτας: έκλαιγα ασταμάτητα

31ebdo-istoria

ο γιος της Νικολέτας έμεινε 17 μέρες στη μονάδα

6 μήνες μετά, έχω την ανάγκη να τα μοιραστώ…

Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη, καμία ενόχληση ή επιπλοκή. Δούλευα στο σχολείο μου σχεδόν μέχρι τον έβδομο, λίγο προτού μπω στον όγδοο. Το μόνο σημάδι ήταν οι συσπάσεις μου. Όταν μπήκα στον ένατο λοιπόν θεωρούσα πως όποια ώρα έρθει το μωρό μου, θα είμαι καλυμμένη. Στις 36 εβδομάδες και 4 μέρες είχα αρκετές συσπάσεις και ξεκινήσαμε τη διαδικασία του τοκετού με τεχνητούς πόνους. Δεκαπέντε ώρες μας πήρε για να γεννήσω και γέννησα φυσιολογικά. Μου έδωσαν το μωρό στην αγκαλιά μου και κλάματα ευτυχίας με πλημμύρισαν! Λίγα λεπτά μετά κάτι δεν πήγαινε καλά, πήραν γρήγορα το μωρό χωρίς να μου εξηγήσουν και θεώρησα πως το έχουν πάει έξω όπως όλα τα μωρά, να το δει η μαμά μου, ο μπαμπάς του…


Το μωρό τελικά μεταφέρθηκε στη ΜΕΝΝ με πολύ σοβαρό σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας. Δεκαεφτά μέρες έδωσε τη δίκη του μάχη και τα κατάφερε. Ξέρω ότι οι 17 μέρες ακούγονται μηδαμινές μπροστά στις 117 άλλων μωρών, αλλά για την κάθε μαμά είναι αιώνας ακόμη και η μία μέρα… Μέχρι τότε δεν γνώριζα τι θα πει ΜΕΝΝ (και ντρέπομαι γι’ αυτό). Ζούσα το δικό μου παραμύθι, ότι όλα τα μωρά γεννιούνται καλά, πως αν κάποιο δεν γεννηθεί καλά, μπαίνει σε μια θερμοκοιτίδα και σε λίγες μέρες βγαίνει.

Με πήγαν στο δωμάτιο (τρίκλινο-με άλλες δύο μαμάδες) και ακόμη δεν ήξερα τι είχε συμβεί. Όλοι μου φέρονταν περίεργα. Ένιωθα πως κάτι κακό είχε συμβεί. Μπαίνοντας στο δωμάτιο έφεραν τα μωρά στις άλλες δύο μαμάδες να θηλάσουν. Καθόμουν τις κοιτούσα και έκλαιγα! Το σοκ μεγάλο! Βέβαια δεν ξέρω αν θα μου έκανε καλό να είμαι μόνη μου ή με κάποια μαμά που δεν είχε το μωρό της. Προσπάθησα να σηκωθώ μόνη μου κι έχασα για λίγο τις αισθήσεις μου. Ήταν καλύτερα τις επόμενες μέρες που είχα παρέα, κάθε φορά που θήλαζαν εγώ έβγαζα με το θήλαστρο! Ήρθε ο άντρας μου, με ενημέρωσε πως το μωρό μας είναι στη μονάδα και πως θα χρειαστεί παρακολούθηση για λίγο, πως το είδε και πως είναι καλά. Πάμε, του λέω, να τον δω! Μετά, μου απαντάει, στο επισκεπτήριο. Ανυπομονούσα να φτάσει η στιγμή.

Ήρθε η στιγμή και πήγαμε. Δεν πίστευα στα μάτια μου: το μωρό μας σε μια ανοιχτή θερμοκοιτίδα με διάφορα σωληνάκια, καλώδια και το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει σαν να είχε τρόμπα. Η γιατρός προσπαθούσε να μας ενημερώσει μα έκλαιγα συνεχώς και τη θυμάμαι να λέει «με ακούτε; ακούστε με». Το μωρό μας δεν άνοιγε τα μάτια του, δεν κουνιόταν…

Πρωί- απόγευμα λοιπόν είχαμε το ραντεβού μας εκεί, εγώ του πήγαινα το γάλα που έβγαζα με παρά πολύ κόπο και πόνο. Άλλες φορές ακούγαμε ευχάριστη εξέλιξη, άλλες δυσάρεστη, μα τις περισσότερες φορές σταθερή κατάσταση και μας διαβεβαίωναν πως θα γίνει καλά. Η χειρότερη μέρα ήταν όταν πήρα εξιτήριο και φαντάζομαι για κάθε μαμά. Πονούσα τόσο, έκλαιγα τόσο, σαν να τον αποχωριζόμουν και πάλι. Ακόμα πιο δύσκολο τώρα.

Όταν με άφησαν να του αγγίξω την πατούσα για λίγα δευτερόλεπτα ήμουν τόσο ευτυχισμένη, όπως και όταν άνοιξε τα μάτια του! Μέσα στο παραμύθι που ανέφερα πριν, πίστευα ότι στη ΜΕΝΝ ακόμη κι αν χρειαστεί πολύς καιρός για τα μωρά, όλα θα γίνουν καλά. Έτσι ήθελα να πιστεύω… Μια μέρα αργήσαμε να μπούμε στη μονάδα για το επισκεπτήριο. Ένα μωράκι δεν τα κατάφερε, ήταν στη διπλανή θερμοκοιτίδα. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Με αυτούς τους γονείς, είτε μιλάς είτε δεν μιλάς, είστε το ίδιο, σαν οικογένεια, σε νιώθουν και τους νιώθεις.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ανακοίνωση «οι γονείς για τη μονάδα 1 να περάσουν, παρακαλώ πλύνετε καλά τα χέρια σας και μην αγγίζετε κάτι», το καυτό νερό, τη μάσκα, το αντισηπτικό και πάνω από αυτό την εικόνα με την Αγία Υπομονή. Όλο αυτό το διάστημα μπορείς να κλάψεις και να εκνευριστείς με οτιδήποτε.
Υπήρξαν στιγμές που κατηγορήθηκα ότι εγώ ευθύνομαι γι’ αυτό, ότι δεν είχα πολύ γάλα, ότι κλαίω συνέχεια. Κουράστηκα να ακούω «μήπως το κρατάνε έτσι για να σας παίρνουν τα χρήματα; γιατί δεν του βγάζουν το οξυγόνο;», γιατί το ένα, γιατί το άλλο και πραγματικά δεν είχα τη δύναμη να μιλήσω και να απαντήσω σε κανέναν.

Ευτυχώς στο πλευρό μου είχα τον άντρα μου, ήρθαμε τόσο κοντά με αυτό που συνέβη. Τη μέρα που βγήκαμε από το μαιευτήριο ήμασταν πολύ αγχωμένοι για το αν θα πήγαιναν όλα καλά. Ο άντρας μου έπρεπε να φύγει και θα ερχόταν σε έναν μήνα ξανά. Το διάστημα αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Το μωρό έκανε ξανά ταχύπνοια και φοβήθηκα παρά πολύ. Όταν πια ηρεμήσαμε, αρρώστησα εγώ. Ήταν ψυχοσωματικό είπαν, εξαιτίας όλου αυτού που έζησα.

Κλείνοντας θέλω να πω πως μια μαμά με μωρό στη ΜΕΝΝ θέλει υποστήριξη, αγάπη και αγκαλιά. Σήμερα έχω την καλύτερη αγκαλιά στον κόσμο. Σε όλο αυτό το δύσκολο ταξίδι είχα στο πλευρό μου τους δικούς μου ανθρώπους, μα περισσότερο τη μαμά μου που μου στάθηκε και με ταρακουνούσε μόλις με έβλεπε να πέφτω. Ευχαριστώ μαμά!
Εύχομαι υπομονή και δύναμη στους γονείς, υγεία και δύναμη στα μωράκια τους.

Νικολετα Κ.
Advertisements

One thought on “Η ιστορία της Νικολέτας: έκλαιγα ασταμάτητα

  1. Η δική μου ιστορία περίπου. Εμένα αυτό που με πλήγωσε κι ακόμα με στοιχειώνει είναι η αδιαφορία του μαιευτηρίου να με «πετάξει» σε δωμάτιο με άλλες δυο μανούλες, που η μία μάλιστα είχε το μωρό rooming in. Κι όσο σκεφτόμουν τα διδυμάκια μου στη ΜΕΝΝ μακριά μου, το θήλαστρο- «το δικό μου μωρό» όπως το αποκαλούσα- δε δούλευε κι εγώ ακόμα πιο χάλια! Γεμάτη τύψεις για το τι μπορεί να έκανα λάθος και γέννησα νωρις, δύο μήνες ακριβώς σήμερα και ακόμη λυγίζω. Τα παιδάκια δεν μπορώ να γνωρίζω αν έχουν κρατήσει κάτι από όλο αυτό! Ευτυχώς ήταν μόνο μία εβδομάδα. Όπως γράφει και η Νικολέττα υπάρχουν πολύ πολύ χειρότερα και τα είδαμε. Υγεία σε όλους και κυρίως στα μικρούλια όλου του κόσμου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s