Η ιστορία της Χριστίνας: μας έδιναν 1%

Σε λίγες μέρες θα γίνει 12 μηνών. Πέρασε ο πρώτος χρόνος της ζωής της. Ευτυχώς είναι καλά. Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω και έχω την ανάγκη να μοιραστώ αυτά που περάσαμε η μικρή μου μαχήτρια και εγώ.

Όλα ξεκίνησαν  στις 23/12/15, διένυα τη 18η εβδομάδα της δεύτερης κύησής μου. Ξαφνικά, εκείνη την ημέρα είδα άσπρη βλέννα στο εσώρουχό μου, ειδοποίησα τον γιατρό μου. Μου είπε να περάσω από το ιατρείο. Με εξέτασε χωρίς να μου κάνει υπέρηχο, όλα καλά είπε, απλά να μην σηκώνω το μωρό (6,5 μηνών τότε). Περνούσαν οι μέρες, τα υγρά συνεχίζονταν, ξαναπήγα στο γιατρό. Πάλι μου είπε τα ίδια, κλειστός ο τράχηλος απέξω, να ξεκουράζομαι. Ξαναπήγα άλλη μία φορά, αλλά εκείνος ούτε μία φορά δεν χρησιμοποίησε τον υπέρηχο για να μετρήσει το μήκος του τραχήλου. Ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά, ήθελα να ζητήσω δεύτερη γνώμη, αλλά δεν πρόλαβα. Στις 14/1/16  ξύπνησα με ροζ βλέννα. Αυτή τη φορά δεν με καθησύχασε ο γιατρός, διαστολή μου είπε και με έστειλε στο νοσοκομείο. Ήμουν 21 + 3 εβδομάδων.

Στο νοσοκομείο μου είπαν ότι έχω πλήρη εξάλειψη τραχήλου και με έβαλαν στην αίθουσα τοκετών, λέγοντας ότι σε λίγες ώρες θα αποβάλλω. Τι έζησα εκείνες τις ώρες; Απόλυτο τρόμο. Δεν χωρούσε τίποτα άλλο στο μυαλό μου. Θα χάσω το μωρό μου! Γιατί;

Δεν γέννησα εκείνη την ημέρα. Θαύμα είπαν οι γιατροί. Περιμένανε όμως από στιγμή σε στιγμή, από μέρα σε μέρα. Έμεινα σε πλήρη ακινησία, με ατελείωτες εξετάσεις, με γιατρούς να αποτελειώνουν την ψυχολογία μου, η οποία  ήταν ήδη στο μηδέν. Μέχρι που κάποιος από αυτούς μου πρότεινε να με «απαλλάξουν», γιατί δεν πίστευε ότι θα αντέξω να φτάσω σε εβδομάδα που το μωρό θα ήταν βιώσιμο. Έπρεπε να φτάσω τις 24 εβδομάδες για να μου κάνουν ενέσεις κορτιζόνης και σε περίπτωση τοκετού να μην θεωρηθεί αποβολή. Όμως άντεξα μόνο δύο εβδομάδες: 23 +3 εβδομάδων ξεκίνησε ο τοκετός.

Στην απελπισμένη μου προσπάθεια να τους κάνω να το σώσουν, θυμήθηκα ότι βάσει της αυχενικής διαφάνειας ήμουν 24 + 1. Και στο δρόμο για την αίθουσα τοκετών έλεγα στο γιατρό που με συνόδευε ότι δεν είμαι 23 +3, αλλά 24 +1 με την ελπίδα ότι θα γινόταν ανάνηψη του μωρού. Και όταν μέσα άκουσα κάποιον να λέει να ενημερώσουν τους νεογνολόγους, ανακουφίστηκα.

Γέννησα τη μικρή μου μέσα σε 3 ώρες, ώρες πόνου και απελπισίας. Της έλεγα συνέχεια να μην φοβάται, ότι η μαμά είναι εδώ. Δεν την είδα καλά όταν την έβγαλαν από μέσα μου, γιατί  γεννήθηκε με σάκο. Μόνο άκουσα τη λέξη «ανάνηψη» και μετά με κοίμισαν για να γίνει απόξεση λόγω αιμορραγίας. Όταν συνήλθα, ρώτησα αν ζει το μωρό  μου. Ζει μου απάντησαν, 660 γραμμάρια.

Το βράδυ ήρθε στο δωμάτιο  ο γυναικολόγος που με ξεγέννησε και μου είπε ότι ενδιαφέρθηκε για το μωρό και έμαθε ότι ήταν τέλειο, ανέπνεε μόνο του. Και ήταν τέλειο, χρειάστηκε διασωλήνωση μόνο μετά από δύο μέρες. Πώς ανέπνεε, ενώ ούτε πνευμονάκια είχαν σχηματιστεί καλά καλά; Απορούσαν οι γιατροί. Και έτσι άρχισε ο Γολγοθάς μας: 126 μέρες στη ΜΕΝΝ, 34 απ’ αυτές  διασωληνωμένη, άλλες  21 με CPAP, μετά γυαλάκια οξυγόνου. Ανοιχτός βοτάλειος πόρος, 8 μεταγγίσεις, σοβαρή νεφρική βλάβη, βαριά βρογχοπνευμονική δυσπλασία, αμφιβληστροειδοπάθεια προωρότητας. Τα ξεπεράσαμε όλα. Και υπήρχαν πολύ πιο άσχημα πράγματα που συμβαίνουν στα πρόωρα, ειδικά σε τόσο μικρά σαν την κόρη μου, αλλά εμείς δεν τα είχαμε. Στην αρχή δεν μας έδιναν ούτε 1 %, μετά μας έλεγαν ότι είναι μεγάλη μαχήτρια, ότι αγωνίζεται τόσο πολύ που κανείς μας δεν έχει αγωνιστεί τόσο, μετά μιλούσαν για ένα θαύμα…

Πώς πέρασαν αυτοί οι 4 μήνες; Αναμονή έξω από τη ΜΕΝΝ, να εύχεσαι όταν καθυστερούσαν να ανοίξουν να μην είναι λόγω του δικού  σου παιδιού (μια φορά βέβαια άργησαν εξαιτίας μας, η μικρή είχε σοβαρή κρίση αναπνευστικού με το να δουλεύει το μηχάνημα 100 %, να αναπνέει στην ουσία για εκείνη), 10 λεπτά πάνω από τη θερμοκοιτίδα να της λέω κάθε μέρα «ζήσε, σε παρακαλώ, ζήσε», θήλαστρο κάθε 3 ώρες, δρομολόγια μέχρι τους  γονείς μου (είχα αφήσει τον 7 μηνών γιο μου εκεί), πάλι ΜΕΝΝ και μετά οι νύχτες… γεμάτες φόβο. Ούτε αγωνία, ούτε άγχος, ΦΟΒΟ.

Και ξημέρωναν οι καινούργιες μέρες και ευχαριστούσα τον Θεό και την Παναγιά ότι πέρασε και άλλη μία μέρα χωρίς να συμβεί κάτι. Ποτέ δεν ρωτήσαμε πότε θα γίνει καλά, πότε θα φύγει από την εντατική. Όταν δεν την βρήκα μια μέρα μετά από 3 μήνες στη θερμοκοιτίδα της και μου είπαν ότι πήγε δίπλα, έκλαιγα από τη χαρά μου, όπως επίσης  και όταν έκλαψε με ήχο για πρώτη φορά, όπως και όταν έφαγε για πρώτη φορά τα 10 ml με μπιμπερό. Πράγματα αυτονόητα και δεδομένα για άλλους γονείς, μικρά θαύματα για μας.

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα θυμάμαι, μπορεί να τα ξεχάσω κάποτε, αλλά προς το παρόν κάθε φορά που τη σφίγγω στην αγκαλιά μου θυμάμαι πόσο μικρή ήταν και πώς εκλιπαρούσα να ζήσει.

Χριστινα
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s