Φοβάμαι ότι θα φοβάμαι

Μερικές φορές η κακιά η ώρα με φέρνει απέναντι σε μια μαμά που θα με συμβουλέψει. Θα με συμβουλέψει για τις αγωνίες μου σχετικά με την υγεία της κόρης μου. Θα με συμβουλέψει αφού μου φανερώσει και τις δικές της. Η κακιά η ώρα την έχει φέρει και κείνη αντιμέτωπη με δυσκολίες. Το παιδί της δεν τρώει αβοκάντο, πράσινα σαλατικά (γιατί ντομάτα πι-χι τρώει), κεχρί με πίτουρο και μόλις χτες σταμάτησε το αχλάδι. Θα με φέρει απέναντι και στην άλλη μητέρα που το παιδί της αρρωσταίνει συνέχεια (μία φορά τον μήνα είναι το συνέχεια), αλλά τα περνάει όλα στο πόδι και λογικό είναι αφού πάει πρώτη φορά 2,5 χρονών σχολείο. Θα ακούσω κι εκείνο το περίφημο επιχείρημα ότι όσο πιο νωρίς το στείλεις σχολείο τόσο το καλύτερο, γιατί δημιουργεί αντισώματα και μετά στο νηπιαγωγείο δεν θα αρρωσταίνει πια. Επιχείρημα που όταν πάω να αντικρούσω βάσει ιατρικών δεδομένων, αλλά και βάσει προσωπικής εμπειρίας (όταν λέμε συνέχεια εννοούμε συνέχεια και αυτό είναι απλώς ανέφικτο, δείχνει ότι το ανοσοποιητικό ΔΕΝ είναι έτοιμο), εισπράττω το βλέμμα «καλά, εσύ κάηκες μωρέ, κρίμα» και σταματάω. Άντε, να πιάσουμε καμιά συνταγή να ξαλεγράρουμε….

poures-karoto-mbiizeli

Η δική μου εμπειρία βέβαια, ναι, είναι λίγο καμμένη, αλλά αυτό δεν με καθιστά βλαμμένη. Το να ξεκινάς το δικό σου ταξίδι στη μητρότητα με μια βουτιά στον πιθανό θάνατο του μωρού σου είναι κομματάκι δύσκολο. Όχι, δεν μπορείς να κρύβεσαι πάντα πίσω από αυτό, γιατί θέλεις και να μεγαλώσεις ψυχικά υγιή παιδιά, άρα έχεις και την ευθύνη να διαχειριστείς το παρελθόν. Αλλά όταν θα τρέξεις στο νοσοκομείο, επειδή έπεσε 1 έτους και χτύπησε το κεφάλι της και στο καπάκι έκανε εμετό ή επειδή έγινε μπλε από τη δύσπνοια και χρειάστηκε να μπει στην εντατική ή οτιδήποτε άλλο, το μυαλό σου και η καρδιά σου έχουν σημείο αναφοράς, έχουν κάπου να γυρίσουν. Η μαμά που το παιδί της δεν τρώει αβοκάντο δεν έχει να γυρίσει κάπου. Αντιμετωπίζει τα πάντα σαν περιστασιακές περιπέτειες της υγείας του παιδιού της.

Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ για την υγεία της – αν και δείχνω σημάδια βελτίωσης καθώς τα χρόνια περνούν. Φοβάμαι όμως ότι θα φοβάμαι πάντα. Ναι, όπως όλες οι μαμάδες, αλλά και λίγο διαφορετικά. Με την ανάμνηση και τη γνώση μαζί ότι όλα μπορούνε να πάνε στραβά. Αλήθεια σας λέω, δεν θέλω άλλο να φοβάμαι. Προσπαθώ. Αλλά κάθε φορά που κάτι συμβαίνει με πισωγυρίζει σε εκείνη την ανάμνηση, εκείνη τη γνώση που κατακτήθηκε, δεν είναι θεωρία. Και δεν ξέρω αν ποτέ θα σβήσει από το μυαλό μου όσο κι αν ακούω από ειδικούς, ανειδίκευτους και άσχετους ότι πρέπει να το δουλέψω, να το ξεπεράσω, να το αφήσω πίσω μου. Και αναρωτιέμαι γιατί αυτό ποτέ (μα ποτέ) δεν το άκουσα από μια μητέρα που έχει περάσει το κατώφλι της ΜΕΝΝ; Γιατί εκείνη δεν σπεύδει να με συμβουλέψει; Γιατί κατανοεί την αγωνία μου ακόμη κι αν η ίδια δεν ασπάζεται την όποια τακτική μου; Αυτή την αγωνία που πολλές φορές μας έχει γλιτώσει από χειρότερα, αφού λειτουργεί κάποτε και σαν ενισχυτικό του μητρικού ενστίκτου.

Δεν μπορώ να ακούω συμβουλές από ανθρώπους που δεν πέρασαν αυτό που με σημάδεψε. Μπορώ όμως να τις ακούω από τους γονείς που βίωσαν τη ΜΕΝΝ αλλά και τη μετάΜΕΝΝ εποχή. «Μη θυμώνεις με όσους δεν ξέρουν» μου είπε μια τέτοια μαμά, «εκεί πρέπει να συνειδητοποιείς πόσο δυνατή σε έκανε αυτή η εμπειρία και πόσα πολλά σε έμαθε! Εγώ μέσα από αυτή την εμπειρία έμαθα να εκτιμώ όλα αυτά που έχουμε και πάνω από όλα να εκτιμώ τον εαυτό μου για όλη τη δύναμη που δεν πίστευα ποτέ ότι είχα!». Αυτή, ναι, θα την ακούσω.

Στο σχολείο της κόρης μου η μαμά μιας συμμαθήτριάς της γέννησε πρόσφατα ένα αγοράκι που χρειάστηκε να χειρουργηθεί και που ακόμη βρίσκεται στη μονάδα, αν και τελειόμηνο. Ήταν από τις πιο γελαστές μαμάδες που γνωρίζω και το παιδί της το ίδιο. Η ψυχή της τάξης. Μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές είδα το πρόσωπο της μικρής της για πρώτη φορά θλιμμένο. Δεν έχει δει ακόμη τον αδελφό της. Έχει δει όμως την αγωνία στο πρόσωπο της μητέρας της. Και αυτό δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει.

κελλυ σωκου
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s