Η ιστορία της Ευτυχίας: Πάντα θα φοβάμαι

13 Αυγούστου 2013. Έχω πάει για την προκαθορισμένη εξέταση στο γιατρό μου, όταν ανακαλύπτουμε ότι το κοριτσάκι μου έχει χάσει βάρος μέσα σε μία εβδομάδα και αμέσως χτυπάει συναγερμός. Μετά από μία ώρα εξέτασης ο γιατρός μου ανακοινώνει ότι πρέπει να γεννήσω, πρόωρα, στις 32 εβδομάδες.

Στις 21:50 γεννιέται το πρώτο μου μωρό και στις 21:51 το δεύτερο. Και ενώ περιμένω με αγωνία και απέραντη αγάπη να τα πάρω αγκαλιά, μου τα παίρνουν μακριά και μου λένε ότι πρέπει να μπουν στη ΜΕΝΝ. Άγνωστη λέξη. Τι είναι αυτό;

Μια ημέρα μετά με πήγε ο σύζυγός μου να τα δω. Με προετοίμασε. «Μη φοβηθείς, δεν είναι όπως τα φαντάζεσαι. Είναι όμως δυνατά και τα δύο». Κοιτάζω το αγοράκι μου και είναι τόσο δα: 1750 γρ. Σαστίζω, δεν μπορώ να τον αγγίξω. Μόνο του μιλάω και του λέω πόσο τον αγαπώ. Πάω πιο δίπλα στο κοριτσάκι μου και τα χάνω: 1000 γρ, διάφανο. Μπορώ ακόμα να διακρίνω όλες τις φλέβες της και να μετρήσω τα κόκκαλά της. Δεν μπορώ να συγκρατηθώ, με κυριεύει φόβος αν θα τα καταφέρει. Γυρίζει το κεφάλι της και με κοιτάει. Της μιλάω και της λέω ότι θα είμαι εκεί κάθε στιγμή και ότι την αγαπώ. Εκείνη δίνει μία και βγαίνει από τη «φωλίτσα» που την έχουν τοποθετήσει. Η νοσοκόμα μου λέει ότι είναι πολύ νευρική και ότι αυτό το κάνει πολλές φορές μέσα στην ημέρα. Κατηγορώ τον εαυτό μου που το μωρό μου τα περνάει όλα αυτά.

Το πρώτο μου μωρό το πήρα μετά από έναν μήνα. Τη μικρή μου μετά από δυόμιση μήνες. Προτού την πάρω μας έβαλαν να κάνουμε Καγκουρό (κάθε μαμά με μωρό στη ΜΕΝΝ γνωρίζει τι είναι). Όταν την έβαλαν στην αγκαλιά μου, δεν έμεινε ακίνητη, ήταν σαν να έψαχνε να βρει την καρδιά μου. Και την βρήκε και πήγε και φώλιασε εκεί. Ετσι μείναμε μία ώρα. Αγκαλιασμένες σφιχτά. Και όταν ήρθε η στιγμή να μου την πάρουν πάλι, ήταν σαν να έχασα τον κόσμο. Ένιωθα πως μου έκλεβαν ό,τι είχα με κόπο αποκτήσει.

Όταν την πήρα στο σπίτι η ζωή μου γέμισε φοβίες. Και όλα πήγαν καλά. Ακόμα φοβάμαι και δεν ντρέπομαι να το πω. Πάντα θα φοβάμαι. Γιατί πάντα θα είμαι η μαμά τους και θα ανησυχώ. Σήμερα είναι 3 ετών, υγιέστατα και δραστήρια. Ποτέ όμως δεν ξεχνώ όσα πέρασα και εγώ και ο σύζυγός μου μέσα στη ΜΕΝΝ. Είναι ένα κεφάλαιο της ζωής μας που δεν μπορεί να προσπεραστεί.

Ευτυχια Α.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s