Μια ιστορία θηλασμού πρόωρων δίδυμων

Με το που έμαθα ότι περιμένω δίδυμα, άρχισα να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για την προωρότητα. Κι όταν στις 28 εβδομάδες ξεκίνησαν οι σοβαρές υποψίες ότι η κύησή μου δεν θα περάσει τις 33, άρχισα τη σοβαρή μελέτη: Τι μπορώ να κάνω για να δώσω στα μωρά μου ό,τι καλύτερο όταν γεννηθούν, και είναι στη ΜΕΝΝ.

Κατέληξα λοιπόν να μαθαίνω τα πάντα για τον θηλασμό και τις ευεργετικές ιδιότητες που έχει το μητρικό γάλα στα πρόωρα που νοσηλεύονται. Και αφού έμαθα τα πάντα για αυτό, συνέχισα προσπαθώντας να λύσω τον γρίφο «θηλασμός διδύμων».

Έτσι, έγινα μέλος σε μια ομάδα στο facebook με διδυμομάνες που θηλάζουν φανατικά τα μωρά τους. Εκεί, με κατεύθυναν στα videos της Άννας Πατσούρου, που εκτός από παιδίατρος και σύμβουλος θηλασμού, είναι και μάνα διδύμων. Επίσης, με κατεύθυναν σε τούτο εδώ το blog, όπου εξοικειώθηκα με την εικόνα των πρόωρων, διάβασα για τις συνθήκες στις ΜΕΝΝ, και προσπάθησα να μπω στην ψυχολογία των τόσων γονιών που γεννάνε τα μωράκια τους πρόωρα.

Με άγχωνε το πώς θα μπορέσω να ζητήσω στη ΜΕΝΝ αυτά που έμαθα ότι επιβάλλονται προκειμένου να επιτύχω τον θηλασμό: να μην δώσουν στα μωρά μου πιπίλα, ξένο γάλα, μπιμπερό.

Σε έναν υπέρηχο, η μαία μου μού εξήγησε ότι όλα αυτά, ευτυχώς, τα αναλαμβάνει αυτή. Ως συνεργάτης του μαιευτηρίου και υπέρμαχος του μητρικού θηλασμού, θα με αναλάμβανε τόσο στην επικοινωνία με τη ΜΕΝΝ όσο και στην προσπάθειά μου να θηλάσω. Ησύχασα και περίμενα τη μεγάλη στιγμή.

Τα μωράκια μου γεννήθηκαν νωρίς, αλλά υγιή, δυνατά, υπέροχα και, για εμένα, τεράστια. Γέμισαν την αίθουσα τοκετού και γέμιζαν και τις θερμοκοιτίδες τους. Γέμισαν και τη ζωή μου αγάπη. Κι εγώ ήθελα να γεμίζω τις κοιλίτσες τους με ό,τι καλύτερο: το γάλα της μαμάς τους. Να συνεχιστεί το δέσιμό μας και εκτός μήτρας.
24 ώρες μετά τον τοκετό, η μαία μου ήρθε στο δωμάτιο στο μαιευτήριο με ένα θήλαστρο. Μου μίλησε για τις αντλήσεις. Μου είπε ότι τα πρώτα 3 24ωρα μάλλον δεν θα βγάλω ούτε σταγόνα. Ότι όμως πρέπει να αντλώ μέρα-νύχτα κάθε 3 ώρες και από τα δύο στήθη, για να συνηθίσουν στη ζήτηση. Και πως ό,τι βγάζω, πρέπει να το πηγαίνω στη ΜΕΝΝ να το δίνουν στα μωράκια μου. Κι ας είναι μόνο ένα πλιτς που ίσα γέμισε τον πάτο του μπουκαλιού.
Την πρώτη φορά που άντλησα, μαζί της, πράγματι δεν έβγαλα ούτε σταγόνα. Τρεις ώρες μετά όμως, έγινε το θαύμα: είδα το γάλα μου να χρωματίζει τον πάτο! Αμέσως, φώναξα μια νοσηλεύτρια και της ζήτησα να κατεβάσει το πολύτιμο αυτό υγρό στη ΜΕΝΝ, για τα δίδυμα αγοράκια μου. Τα κατάφερα και μετά από 3 ώρες πάλι. Και αυτή τη φορά, κατέβηκα εγώ με το καρότσι στη μονάδα να δώσω το γάλα μου και να δω τα μωρά μου.
Ευτυχώς, ήξερα ότι τα στομαχάκια των πρόωρων νεογνών χωράνε μόλις 2ml γάλα κάθε φορά που πεινάνε. Αλλά στις ΜΕΝΝ τους δίνουν 5ml ανά 2 ώρες. Όταν πήγα λοιπόν με το καροτσάκι στη ΜΕΝΝ να δω τα μωρά μου, δεν πτοήθηκα από τη γιατρό που μου φώναξε «δεν μας φτάνει το γάλα σας, πρέπει να υπογράψετε συναίνεση για ξένο!». «Θα φτάσει», της απάντησα. «Θα τα καταφέρω». Και τα κατάφερα. Υπέγραψα τη συναίνεση, αλλά όταν τα μωρά μου ήταν 5 ημερών, το γάλα μου ήδη τους έφτανε και σταμάτησαν να τους χορηγούν ξένο. Από τότε μέχρι σήμερα, πίνουν μόνο μητρικό.

Όταν γυρίσαμε σπίτι (χωρίς τα μωρά φυσικά), είχα ήδη νοικιάσει ένα πολύ καλό νοσοκομειακό θήλαστρο – αυτό που μου πρότεινε η μαία μου, το ίδιο που μου πρότειναν και οι συμπάσχουσες διδυμομάνες στην ομάδα στο facebook. Και επειδή ήμουν κάτι χιλιόμετρα μακριά από τα νεογέννητά μου, κάθε 3 ώρες έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για αυτά: αντλούσα. Οι αντλήσεις είχαν τεράστια σημασία. Όχι μόνο με κρατούσαν σε επαφή με τα μωρά μου. Όχι μόνο τους προσέφερα τροφή. Έχει σημασία να αντλείς όταν τα μωρά σου νοσηλεύονται, για να μάθει το στήθος ότι υπάρχει ζήτηση και να παράγει αναλόγως γάλα. Ώστε όταν έρθει η ώρα να είμαι με τα μωρά μου 24 ώρες το 24ωρο, να μπορώ να καλύψω τις ανάγκες τους, τη δική τους ζήτηση, με την παραγωγή μου.

Κάθε απόγευμα, πηγαίναμε να δούμε τα μωρά μας και να τους πάμε το γάλα μου. Στις 7 μέρες, ο ένας μεταφέρθηκε στη μονάδα 2. Στις 8, ήταν ήδη στην 1, είχε ανακτήσει το βάρος γέννησης και με τη βοήθεια της μαίας μου, καταφέραμε να θηλάσουμε! Και ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα ζήσει ως μαμά, από την ώρα που τα γέννησα.
Από τότε, το πρόγραμμα άλλαξε. Αντλούσα μεν ανά 3 ώρες όλο το 24ωρο, αλλά θήλαζα κιόλας το ένα μωρό στο απογευματινό επισκεπτήριο. Στις 2 εβδομάδες, ο μικρός μου γιος μεταφέρθηκε στη 2 και λίγες μέρες μετά, ο μεγάλος ήρθε σπίτι μαζί μας. Ο μικρός, ήδη στην 1 πια, μεταφέρθηκε σε κρεβατάκι, αλλά ήταν ακόμα μικρούλης.

Με το ένα μωρό σπίτι, δυσκολευόμουν πια να πηγαίνω κάθε μέρα. Πήγαινε ο άντρας μου, έδινε το γαλατάκι που αντλούσα ανά 2 ώρες μετά από κάθε θηλασμό όλο το 24ωρο, και καθόταν αγκαλιά με το μικρό μας. Σύντομα, ήταν και ο μικρός έτοιμος να θηλάσει. Τα καταφέραμε αμέσως και με αυτό το μωρό και το πρόγραμμα άλλαξε ξανά: Θήλαζα κατ’ απαίτηση όλο το 24ωρο τον μεγάλο στο σπίτι και αντλούσα για τον μικρό. Του πήγαινα στα απογευματινά επισκεπτήρια το γάλα μου και τον θήλαζα πίσω από το παραβάν της μονάδας 1. Εκεί ήταν που άρχισα όμως να κουράζομαι. Είχα ένα μωρό στο σπίτι που θήλαζε και έπρεπε να το αφήνω κάθε απόγευμα για να πηγαίνω στη ΜΕΝΝ. Σε ένα μωρό υγιές, δυνατό και που θήλαζε, που, στην τελική είχε συμπληρώσει τις 35 εβδομάδες, αλλά δεν ήταν ακόμα 2300γρ και άρα δεν επιτρεπόταν να τον πάρω σπίτι να γίνουμε επιτέλους οικογένεια. Ευτυχώς, με το που ξεκίνησε να θηλάζει 1 φορά την ημέρα και να σιτίζεται με συριγγούλα όλες τις υπόλοιπες φορές (δεν είχα επιτρέψει μπιμπερό στα μωρά μου όσο ήταν στη ΜΕΝΝ και εξακολουθούν να μην έχουν πιει ποτέ από μπουκάλι 11 εβδομάδες τώρα), πήρε γρήγορα γραμμάρια. 33 μέρες μετά τον τοκετό, είχα πια και τα δυο μου μωράκια στο σπίτι. Είχα προμηθευτεί μαξιλάρι θηλασμού διδύμων και όταν κατάφερα να συγχρονίσω τα διδυμάκια μου την πρώτη μέρα σπίτι μας, θήλασαν ταυτόχρονα.

Η μόνη στιγμή που αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που κατάφερα, να θηλάζω αποκλειστικά τα δίδυμα προωράκια μου, είναι δύσκολο, είναι όταν συναντιέμαι με μονομάνες με τελειόμηνα μωρά. Τους φαίνεται βουνό. Αλλά και η μαία μου. Μου υπενθυμίζει ότι το πηγαινέλα στη ΜΕΝΝ επί ένα μήνα, οι αντλήσεις, αλλά και ο θηλασμός δύο μωρών διαφορετικών ταχυτήτων, θέλουν δύναμη. Που απ’ ό,τι φαίνεται έχω. Αλλά πέρα από δύναμη, ο θηλασμός, και πόσο μάλλον πρόωρων διδύμων, χρειάζεται υποστήριξη από το περιβάλλον της μάνας. Ο άντρας μου και οι γονείς μου εκφράζουν συχνά τον θαυμασμό τους σε αυτό που καταφέρνω. Και η γιαγιά μου, που το 1961 γέννησε κι αυτή πρόωρα τα δικά της διδυμάκια, με συγκινεί σε κάθε της τηλεφώνημα με τα ενθαρρυντικά της λόγια και τους συναδελφικούς χαιρετισμούς της. Τους οποίους στέλνω κι εγώ εδώ σε όλες τις προωρομάνες: αν τα κατάφερα εγώ, θα τα καταφέρεις κι εσύ. Η γνώση είναι δύναμη, γι’ αυτό ενημερωθείτε και γεμίστε αποφασιστικότητα και τσαμπουκά!
αννα
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s