Η ιστορία της Νικόλ: ποτέ δεν θα ξεχάσω

Όλα ξεκίνησαν μέσα Ιούνη 2014, που κράτησα ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης! Χαρά και φόβος όπως οι περισσότερες. ΠΗΤ 10/02/2014. Η εγκυμοσύνη μου κυλούσε καλά από ιατρικής άποψης, αλλά με πολλές αναγούλες και εμετούς, τα πάντα με ενοχλούσαν, γκρίνια και κλάμα…  Τον τελευταίο μήνα πριν γεννήσω είχα αρχίσει να νιώθω τη χαρά της εγκυμοσύνης. Για μένα δεν ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου. Οι εξετάσεις μου άψογες πάντα. Αρχές Δεκέμβρη άρχισα να πρήζομαι σε σημείο που να μην μπορώ να φορέσω παπούτσια και να μην μπορώ να κλείσω τα δάχτυλα των χεριών μου. Θα γεννούσα στο δημόσιο νοσοκομείο της πόλης μου και με παρακολουθούσαν εκεί από την αρχή, παράλληλα με την εξωτερική μου γιατρό, την οποία έπαψα να επισκέπτομαι μετά την β’ επιπέδου. Μέγα λάθος.

Σε λίγες μέρες είχα ραντεβού λοιπόν, οπότε έλεγα σε όλους, τι μπορώ να πάθω μέσα σε μια εβδομάδα; Ποτέ μα ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι μπορεί και να γεννήσω πρόωρα. Έκανα και μια εξέταση ούρων την οποία μου είχε ζητήσει ο γιατρός να πάω στο ραντεβού μας. Έδειξε λίγο λεύκωμα στα ούρα όμως σύμφωνα με τον μικροβιολόγο δεν χρειαζόταν να πάω έκτακτα να με δουν στο νοσοκομείο. Τρίτη 9 Δεκεμβρίου ο άντρας μου θα έφερνε στο σπίτι όλα τα πράγματα του μωρού, κούνιες, ρουχαλάκια, ριλάξ, τα πάντα. Μας τα έδωσε όλα η αδελφή μου και επειδή μένει σε άλλη πόλη, πήγε ο άνδρας μου να τα πάρει. Εγώ τους έλεγα, τι να τα κάνουμε από τώρα, αφήστε τα για πιο μετά. Η μαμά μου με παρακαλούσε να πάμε για νυχτικιές κ.λπ. κι εγώ την έλεγα τρελή που ήθελε να πάμε από τόσο νωρίς. Μα, τι θα συμβεί από τώρα, της έλεγα.

Τρίτη βράδυ ξεκίνησε ένας ενοχλητικός πονοκέφαλος. Είπα, τυχαίο θα είναι, και ξάπλωσα. Το άλλο πρωί ξύπνησα με τον ίδιο πονοκέφαλο και για καλή μου τύχη φώναξα μια οικογενειακή μας φίλη να μου μετρήσει την πίεση. Μόλις με μέτρησε και χωρίς να μου πει πόσο έχω, μου λέει: μωρέ δεν πάμε να σε δουν στο νοσοκομείο γιατί είναι λίγο ανεβασμένη; Στνο δρόμο μου είπε ότι ήταν 18. Πήγαμε λοιπόν και με κρατούσαν επί τρεις ώρες στην αναμονή, πιστεύοντας ότι θα πέσει από μόνη της. Μετά από τρεις ώρες μια μαία θορυβήθηκε και αφού είδε ότι είχε ανέβει κι άλλο, μου έκαναν αμέσως εισαγωγή. Μου έβαλαν έναν ορό με φάρμακα που θα μου έφερνε έντονο πονοκέφαλο. Και πραγματικά τέτοιο πονοκέφαλο δεν έχω ξανανιώσει στη ζωή μου. Η πίεση εκεί όμως. Πέμπτη βράδυ, το χειρότερο της ζωής μου. Έκανα εμετούς από τον πονοκέφαλο, είχα παραμορφωθεί και είχαν σπάσει αγγεία από το πρόσωπό μου. Μέχρι τότε οι γιατροί απλά περίμεναν να πέσει η πίεση και στη χειρότερη θα με μετέφεραν σε πανεπιστημιακό νοσοκομείο της διπλανής πόλης που διέθετε ΜΕΝΝ.

Το πρωί ο άνδρας μου και η μητέρα μου πήγαν στους γιατρούς και απαίτησαν σχεδόν απειλώντας τους να φέρουν ασθενοφόρο για να πάμε στο πανεπιστημιακό. Εκείνη την ώρα μου έκαναν μια ένεση για τα πνευμόνια του μωρού (!), μου είπαν να μην ανησυχώ, ότι ακόμα και να γεννήσω το παιδί σύμφωνα με την εβδομάδα που ήμουν (31η+3) θα ήταν 2 κιλά, και με βάλανε στο ασθενοφόρο συνοδεία γιατρού και πιεσόμετρου στο χέρι. Ήμουν σε τόσο άθλια κατάσταση που δεν θορυβήθηκα ακούγοντας τις σειρήνες του ασθενοφόρου.

Φθάνοντας στο πανεπιστημιακό μου κάνουν υπέρηχο και ακούω τη γιατρό να λέει «βάρος 1200 γρ». Με πάνε κατευθείαν στο χειρουργείο. Έλεγα, δεν μπορεί να το ζω εγώ όλο αυτό. Με τρυπούσαν παντού αφού οι φλέβες μου ήταν ήδη σπασμένες. Ξαφνικά ακούνε το μωρό να χάνει παλμούς. Ακόμα πιο γρήγορα άρχισαν να με γυρνάνε για να επανέλθουν οι παλμοί του μωρού και με βάζουν στο χειρουργείο.

12-12-2014. Θυμάμαι τα πάντα μέχρι τη στιγμή που με ανοίξανε. Εκεί μάλλον μου έκαναν μέθη για να μη ζήσω την στιγμή… Το μωρό μου γεννήθηκε μελανό, χωρίς παλμό, δύο νεογνολογοι του έκαναν μαλάξεις, ένεση με παράγοντα και το διασωληνώσαν μέσα στο χειρουργείο.  Θυμάμαι ξανά που έλεγαν για τον πλακούντα και με ράβανε. Έτρεμα σαν το ψάρι. Αφού τελείωσε η γιατρός που με έραβε, ήρθε στο κεφάλι μου και μου είπε «το μωράκι σου δεν έκλαψε, το διασωλήνωσαν και μεταφέρθηκε στη ΜΕΝΝ». Βάρος σώματος 1215 γρ. Δεν ρώτησα τίποτα, τολμώ να πω δεν με ένοιαζε τίποτα. Δεν ήθελα να ξέρω τίποτα. Μια άρνηση από φόβο προφανώς να μη μάθω τίποτα και πιστέψω ότι έγινα μαμά. Μέσα μου δεν ένιωθα μαμά, δεν ήθελα να ξέρω τίποτα, αφού έλεγα δεν θα ζήσει. Έμεινα δύο μέρες στην εντατική και με ενημέρωναν χωρίς ποτέ να ρωτήσω εγώ. Τους έλεγα μόνο αν πάει κάτι στραβά δεν θέλω να το μάθω.

Και ήρθε η μέρα που θα πήγαινα να τον δω. Μπαίνοντας στη ΜΕΝΝ την 4η μέρα, έπαθα ένα τεράστιο σοκ. Έκλαιγα και έλεγα στον άντρα μου ότι δεν θα γίνει ποτέ κανονικό μωρό. Ήταν τόσο μικρό. Ήταν η στιγμή που ήρθα αντιμέτωπη με την προωρότητα. Μέχρι τότε ήξερα ό,τι είχα ακούσει από εδώ και από εκεί. Τίποτα όμως δεν είχε να κάνει με αυτό το βρέφος που αντίκριζα εκείνη την ώρα μπροστά μου. Τρόμαξα, φοβήθηκα, σοκαρίστηκα… Ήταν δεν ήταν 1 κιλό, μας είπαν, αφού έχασε, όπως όλα τα μωρά, τις πρώτες μέρες. Η πρώτη σκέψη ήταν πως δεν θέλω να ξαναπάω εκεί μέσα. Στο επόμενο επισκεπτήριο είχα πάει πρώτη πρώτη.

Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, νοικιάσαμε σπίτι κοντά ώστε να πηγαίνω τρεις φορές την ημέρα το γάλα μου και να βλέπουμε το μωρό στα δύο επισκεπτήρια. Ξαφνικά άλλαξε ολόκληρη η ζωή μας. Έκλαιγα ασταμάτητα για το πώς είχαν εξελιχθεί τα πράγματα. Πριν από λίγες μέρες σχεδιάζαμε τις γιορτές, έχοντας το μωρό μου μέσα στην κοιλιά μου και τώρα βρισκόμασταν σε άλλη πόλη, χωρίς το μωρό μας, τους δικούς μας και γεμάτοι φόβο και αγωνία. Κάθε μέρα κρεμόμασταν από το στόμα των νεογνολόγων. Πανηγυρίζαμε όταν ο μικρός μας ήρωας κατάφερνε να δεχτεί το γαλατάκι του, όταν ξεπερνούσε κάθε λοίμωξη και όταν κατάφερε να αναπνεύσει μόνος του. Τρέμαμε σε κάθε μετάγγιση, σε κάθε νέα εξέταση που τον υπέβαλαν. Όλα τα ζούσαμε στον υπερθετικό βαθμό. Όμως ο γιγαντάκος μας, ήρθε για να μείνει! Πάλεψε πολύ και κατάφερε να βγει από τη ΜΕΝΝ 49 μέρες μετά τη γέννησή του. Η χαρά, αλλά και ο φόβος μας τεράστια! Δύσκολος ο πρώτος καιρός, πήγαινε-έλα στο νοσοκομείο κάθε εβδομάδα, ολομόναχοι στο σπίτι, όλοι τον έβλεπαν μόνο από το παράθυρο, προβλήματα σίτισης και όλα αυτά που περνάμε εμείς οι προωρογονείς.

Κοιτάζοντας τώρα τον μαχητή μου, 23 μηνών πια, ακόμα δεν κατάφερα να ξεπέρασω όλα όσα μου άφησε η προωρότητα. Η προωρότητα σου κλέβει τη χαρά, τα όνειρα που είχες κάνει. Έγινα μαμά και συγχρόνως δεν είχα μωρό. Αντί για μωρό είχα ένα κρύο θήλαστρο αγκαλιά μου. Ναι, πάντα μα πάντα θα με πονάει που το μωρό μου ένιωσε τον πόνο, τον φόβο, τον βίαιο αποχωρισμό από μένα, από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ζωής του. Με πονάει βαθιά που δεν άκουσα το πρώτο του κλάμα, που δεν τον πήρα αγκαλιά αμέσως, που δεν έζησα τον τοκετό όπως τον ονειρεύτηκα (κοιτάζω συνέχεια την πρώτη του φωτογραφία, λίγες ώρες μετά τη γέννα, που πήγε ο άνδρας μου να τον δει, που τα μαλάκια του έχουν ακόμα υγρά από τη μήτρα, για να συνειδητοποιώ ότι ήταν όντως μέσα στη κοιλιά μου). Που δεν ήρθαν να με επισκεφθούν και να μας επισκεφτούν φίλοι και συγγενείς με μπαλόνια και ευχές. Διάβαζα μια άλλη ιστορία που η μαμά σε κάθε «να σου ζήσει» αναρωτιόταν μέσα της, θα μου ζήσει; Πόσο πολύ την καταλαβαίνω… Πάντα θα με πονάει ότι πήρα αγκαλιά το μωρό μου 30 ημέρες μετά τη γέννα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον πώς με κοιτούσε εκείνη τη μέρα μέσα στα μάτια σα να έλεγε «εδώ έπρεπε να είμαι, μαμά». Ποτέ δεν θα ξεπεράσω το κλάμα του μέσα στη θερμοκοιτίδα κι εγώ απέξω να μη μπορώ να τον παρηγορήσω.

Με πονάει που οι πρώτες βόλτες του μωρού μου ήταν στο νοσοκομείο για εξετάσεις, μαγνητικές κ.λπ. Που άργησα πολύ να τον δείξω στους φίλους και συγγενείς μας λόγω του φόβου των ιώσεων. Και θυμώνω επίσης πολύ. Θυμώνω ακόμα που δεν κατάφερα να κρατήσω το μωρό μου μέσα μου για ακόμη δύο μήνες, θυμώνω επίσης που δεν κατάφερα να θηλάσω αποκλειστικά και που πάλευα κυριολεκτικά με ένα θήλαστρο για 6 μήνες. Θυμώνω όταν ακούω από νέες μανούλες τελειόμηνων μωρών ότι δεν προσπαθούν καν να θηλάσουν. Θυμώνω που δεν έκανα μήνυση τον γιατρό που με παρακολουθούσε και με κρατούσε τρεις μέρες χωρίς ένεση για τα πνευμόνια του μωρού, θέτοντας τις ζωές μας σε κίνδυνο. Οι γιατροί που με ξεγέννησαν δεν ήξεραν αν θα καταφέρουμε να ζήσουμε ούτε εγώ, ούτε το παιδί μου και αυτό γιατί στο χειρουργείο μπήκα με 23 πίεση. Έπρεπε να μου είχαν πάρει το μωρό από την πρώτη. Εγκληματικά λάθη.

Σχεδόν δύο χρόνια πέρασαν και δεν περνάει βράδυ που να μην τα φέρω όλα στο μυαλό μου, λεπτό προς λεπτό. Και ακόμα δεν μπορώ να δεχτώ ότι έγιναν έτσι τα πράγματα. Όταν ακούω πια για εγκυμοσύνη εύχομαι να είναι τελειόμηνη. Και όταν ακούω για γέννα νιώθω ένα τσιμπιματάκι μέσα μου για το πόσο πολύ θα ήθελα κι εγώ να ζήσω όλα αυτά που ζουν οι μαμάδες με τελειόμηνα μωρά. Μου λένε «κάνε ένα δεύτερο». Μα εγώ με αυτό το μωρό μου ήθελα να τα ζήσω όλα αυτά.

Θυμώνω επίσης όταν θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου με κάποιον και με σταματάει λέγοντάς μου «πάει, πέρασαν αυτά, μη τα σκέφτεσαι». Όχι δεν πέρασαν και πάντα θα τα σκέφτομαι γιατί με σημάδεψαν για μια ζωή και γιατί είναι η ιστορία μας. Η πραγματικότητά μας. Και για να το συζητάω μαζί σου, πάει να πει πως χρειάζομαι να το κάνω!

Δοξάζω όμως και καθημερινά την Παναγία που ήθελε να ζήσουμε και οι δύο. Και που τελικά η προωρότητα ίσα που μας ακούμπησε. Που σύμφωνα με τους νεογνολόγους, αν και τα προγνωστικά ήταν όλα εναντίων του, τα ξεπέρασε όλα! Δοξάζω τον Θεό που έχω το αγοράκι μου σήμερα εδώ να με τρελαίνει με τα καμώματά του!

Χιλιάδες πράγματα θα μπορούσα να γράψω γι’ αυτό, αλλά ήδη έγραψα πολλά και θα σας κουράσω…

Δύναμη λοιπόν, προωρομανούλες, και, μέσα από την καρδιά μου, όλα τα μαχητάκια που βρίσκονται στις ΜΕΝΝ, να πάνε γρήγορα σπίτι τους και στην αγκαλίτσα της μανούλας τους. Πίστη να έχετε, τα προωράκια μας είναι δύναμη!

Νικολ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s