Η ιστορία της Λένας: ο γιος που… δεν ήθελα

Εγώ δεν κάνω αγόρια. Αυτό έλεγα όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος. Ένα θετικό τεστ και πετούσαμε! Ήδη πριν από τη χοριακή όμως ξεκίνησαν οι αιμορραγίες κι έτσι πέρασε όλο το πρώτο τρίμηνο. Μετά, το μικρό μου εγκαταστάθηκε για τα καλά και δεν είχε κανένα πρόβλημα! Προχωρούσαμε κανονικά. Θεέ μου, πέρασαν τα δύσκολα.

Στις 26 εβδομάδες αίμα ξανά. Γιατί ξανά; Τι έκανα τώρα; Αφού προσέχω. Μπαίνω στο μαιευτήριο με αυξημένα λευκά και θετική CRP για να πάρω αντιβίωση και να μου περάσουν έναν όρο. «Μη φοβάσαι» μου λέει ο γιατρός, «μικρόβιο είναι και πρέπει να το διώξουμε». Εγώ όμως πονάω, γιατί; Μπαίνω στον καρδιοτοκογράφο και δεν πιάνει τις συσπάσεις γιατί είναι μικρή η κύηση, μα εγώ τις νιώθω.

Χαμήλωσαν τα αμνιακά, καινούργιο πρόβλημα… Τρίτη μέρα στο μαιευτήριο, 26 εβδομάδων και 5 ημερών. Κάνουμε εξετάσεις, μιλάω με τον γιατρό και μου λέει «κορίτσι μου, οι εξετάσεις είναι φυσιολογικές, άλλο ένα βράδυ και βγαίνεις». Όμως κάτι δεν πάει καλά, το νιώθω, συσπάσεις και πόνοι κάθε τόσο όσο νύχτωνε. Κρατάω ώρα. Κάθε 8 λεπτά έρχεται και φεύγει. Δεν με πιστεύουν. Πιάνουν την κοιλιά μου και μου λένε «δεν είναι τίποτα». Σηκώνομαι να πάω τουαλέτα και χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Τι είναι αυτά τα νερά; Γιατί με ρωτάτε όλα αυτά τα πράγματα; Γιατί μου βάζετε καινούργιες πεταλούδες; Όχι, δεν μπορεί…

Σε μισή ώρα βρισκόμουν στο χειρουργείο . Μου το παίρνανε. Μη μου το πάρετε, είναι μόλις 1 κιλό, είναι πολύ μικρό, πώς θα μου το πάρετε; Πρέπει να κάνετε κάτι να μην γεννηθεί από τώρα! Ούρλιαζα και κάνεις δεν άκουγε. «Όλα καλά» μου έλεγαν, «μη φοβάσαι» και με νάρκωσαν με ολική.

Δεν τον είδα, δεν τον άκουσα, μου τον πήρανε. Όταν ξημέρωσε έπρεπε να σηκωθώ. Πονούσα, είχα καθετήρα, δεν με άφηναν να τον δω, έτσι έπρεπε να σηκωθώ και σηκώθηκα. Αφήστε με να μπω, παρακαλούσα. Τον είδα στη γωνία του πρώτου δωματίου της ΜΕΝΝ. Ήταν ένα έμβρυο έξω από την κοιλιά μου. Πάλευε να αναπνεύσει. Παιδάκι μου, ψυχή μου, τι σου έκανα; Πώς άφησα να γίνει αυτό; Εγώ φταίω που πονάς και ζορίζεσαι να καταφέρεις κάτι που κανονικά δεν έπρεπε.

Γύρισα στο σπίτι με άδεια αγκαλιά. Ήμουν μια μαμά με ένα παγωμένο θήλαστρο στα χέρια αντί για το μωρό μου. Πενήντα πέντε ατελείωτες μέρες στη ΜΕΝΝ. Τύψεις ακόμα και σήμερα 10 μήνες μετά. 10 μήνες κανονική ηλικία και σε βλέπω ήδη να σηκώνεσαι και να ψευτοπερπατάς! Θεέ μου, είσαι πρόωρος, πώς τα κάνεις όλα αυτά; Αυτό το αγόρι που δεν ήθελα η ανόητη, ο γιος μου. Ο Θεός γελούσε και μου έλεγε «θα σου στείλω ένα γιο που θα αγαπάς και θα πονάς ταυτόχρονα για εκείνον ΤΟΣΟ που κανένα άλλο κορίτσι δεν θα θες».

Έπρεπε απλά να τα πω. Έπρεπε. Εσείς που τα διαβάζετε ξέρετε το γιατί. Εσείς που περάσατε την πόρτα της μονάδας ξέρετε.

Λένα
Advertisements

3 thoughts on “Η ιστορία της Λένας: ο γιος που… δεν ήθελα

    • @ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΟΛΥΤΑΡΧΟΥ : Είμαι μαμά αλλά δεν πέρασα από τη ΜΕΝΝ. Σαφώς και πολλά πρόωρα μωρά εξελίσσονται – όπως λες – και «πολύ καλύτερα από τα τελειόμηνα».
      Ωστόσο αντιλαμβανομαι οτι η κάθε μαμά που λέει εδώ την ιστορία τη δική της και του μωρού της, δεν αναρωτιέται για τη μελλοντική υγεία και εξέλιξή του, όσο καταγράφει και καταθέτει συναισθήματα τα οποία σαφώς και μπορεί να είναι «τραγικά» τόσο όταν τα βιώνει όσο και αργότερα μέχρι – και αν σβήσουν.

  1. Αυτό μας γεμίζει χαρά και κουράγιο. Για τη μητέρα ωστόσο, η εμπειρία της προωρότητας είναι τις περισσότερες φορές τραγική, γιατί ακόμη κι αν τα στατιστικά είναι με το μέρος του παιδιού της, στο ξεκίνημα φοβήθηκε για τη ζωή του (ή για τη φυσιολογική ζωή του) ή βίωσε τραυματικά τον αποχωρισμό της από εκείνο. Το site μας δίνει βήμα στους γονείς και τα βιώματά τους και κυρίως αυτούς προσπαθεί να στηρίξει, αφού τα παιδιά τους τα στηρίζουν οι ίδιοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s