Μία μαμά στη μέση

baby

Από την πρώτη στιγμή που γυρίσαμε σπίτι ένιωθα ότι δεν είμαι μία συνηθισμένη μαμά. Η μάλλον δεν ήμουν η μαμά ενός «τυπικού» παιδιού. Και δεν ήταν οι ιατρικές εξετάσεις που έπρεπε να γίνονται συχνά-πυκνά. Ούτε ο φόβος, το άγχος και όλα τα υπόλοιπα αρνητικά συναισθήματα, κατάλοιπα της προωρότητας.

Αυτή η «διαφορετικότητα» είχε να κάνει με την καθημερινότητά μας. Όταν ήταν ξύπνιος, έπρεπε να τον «σφηνώνω» σε φωλίτσες, να κάνω ασκήσεις στα χέρια και τα πόδια του, να επιμένω να τον αφήνω μπρούμυτα και ας μην του άρεσε, γιατί έτσι «έπρεπε». Και εκείνος, αποκαμωμένος, κοιμόταν αμέσως, πριν προλάβω να τον αγκαλιάσω και να κάνω όλα εκείνα που «δεν έπρεπε».

Βγήκαμε από τη μονάδα με διάγνωση γενικευμένης υποτονίας. Στους 5 μήνες, όταν δεν μπορούσε να στηρίξει ακόμη το κεφαλάκι του, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλα, πήραμε παραπεμπτικό για φυσιοθεραπείες. Και σε συνδυασμό με τα διαρκή σχόλια τύπου «Ακόμη δε στηρίζει το κεφάλι του; Άλλα παιδάκια έχουν αρχίσει ήδη να κάθονται. Έχει κάποιο πρόβλημα;», άρχισα να δουλεύω στο μυαλό μου ότι ίσως ανήκει στα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Τρεις φορές την εβδομάδα τον έβλεπα να προσπαθεί να δυναμώσει τους αδύναμους μύες του, να προσπαθεί να ξεκολλήσει το κορμάκι του από το έδαφος. Και κάθε φορά έπρεπε η ίδια να εκπαιδευτώ στο πώς να τον κρατάω, πώς να τον στηρίζω, πώς να τον ντύνω, πώς να τον ταΐζω. 1002 «πώς», 1002 «πρέπει» και άλλα τόσα «δεν πρέπει» για να μπορέσει να κατακτήσει δεξιότητες και ορόσημα.

Είχα αρχίσει να αποδέχομαι το γεγονός ότι ίσως δεν τα καταφέρει, ότι ίσως δεν μπορέσει ποτέ να σταθεί όρθιος, ότι ίσως δεν μπορέσει να αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα που του δημιουργούσε η υποτονία.

Ώσπου μία μέρα, έτσι ξαφνικά, μία άλλη μαμά στο φυσιοθεραπευτήριο, με «πέταξε» έξω από τον κόσμο των παιδιών με ειδικές ανάγκες. «Το παιδί σας επικοινωνεί και μπορεί να κάθεται. Τι κάνετε εδώ; Έχει κάποιες δυσκολίες, όπως όλα τα παιδιά. Και;». Το είπε με αγάπη, το ένιωσα και είχε δίκιο. Εκτός από την υποτονία του, ο γιος μου δεν είχε τίποτα άλλο.

Αλλά η υποτονία του είναι εκεί, ακόμη και αν δεν είναι πάντα ορατή σε ένα απαίδευτο μάτι. Είναι καλά κρυμμένη μέσα στους μύες του, προκαλώντας του προβλήματα στο τρέξιμο ή στο να ανεβοκατεβαίνει σκάλες. Τον δυσκολεύει κάποιες φορές να ακολουθήσει τα συνομήλικά του. Η υποτονία ευθύνεται που καθυστέρησε να κατακτήσει την αδρή κινητικότητα. Η υποτονία ευθύνεται που η λεπτή κινητικότητά του είναι πίσω σε σχέση με την πραγματική του ηλικία.

Και το ερώτημα είναι το εξής: Εάν δεν είμαι μαμά ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες, αλλά δεν είμαι και μαμά ενός τυπικού παιδιού, τότε τι είμαι;

Είμαι μία μαμά ενός παιδιού χωρίς διάγνωση αλλά με καθυστέρηση στην ανάπτυξη.

Μία μαμά με πολλές ανησυχίες αλλά ελάχιστες απαντήσεις.

Μια μαμά που φοβήθηκε ότι το παιδί της δεν θα περπατήσει ποτέ, αλλά τώρα το κυνηγάει παντού.

Μία μαμά που πέρασε τα πρωινά της σε συνεδρίες φυσιοθεραπείας και τα απογεύματα στο σπίτι επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά ασκήσεις, προσπαθώντας (μάταια συνήθως) να τις μετατρέψει σε παιχνίδι.

Μία μαμά ενός παιδιού τυπικής ανάπτυξης για μερικούς και κάθε άλλο παρά τυπικής ανάπτυξης για άλλους.

Είμαι μία μαμά, όπως και πολλές άλλες, που χρειάστηκε να ψάξει πολύ μέχρι να βρει τη θέση της στα θολά νερά που υπάρχουν ανάμεσα στον κόσμο των παιδιών με τυπική ανάπτυξη και των παιδιών με ειδικές ανάγκες.

Είμαι απλά μία μαμά που βρίσκεται στη μέση.

 

Πηγη: themighty.com
αποδοση: τασουλα μελισσοπουλου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s