Οι ιστορίες της Ειρήνης: τα δύο θαύματά μας

Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα είχα στο μυαλό μου την προωρότητα. Πολύ προτού σκεφτώ να κάνω δικά μου παιδιά. Θεωρούσα ήρωες και αυτά τα πλασματάκια και τους γονείς τους. Και ήρθε η ώρα, μετά από 10 χρόνια σχέσης με το άλλο μου μισό, να κάνουμε ένα μωράκι. Ήρθε μετά από λίγους μήνες προσπάθειας και η χαρά μας ήταν τεράστια. Μια τέλεια εγκυμοσύνη ως τους 6 μήνες. Κάνοντας την β’ επιπέδου διαπιστώθηκε πως έχω ανεπάρκεια τραχήλου. Περίδεση, πλήρης ακινησία και ο θεός βοηθός. Προσευχές, φάρμακα και η ψυχολογία στα πατώματα. Ευτυχώς συνήλθα γρήγορα, χάρη στον άντρα μου που ήταν τρομερά αισιόδοξος από την πρώτη στιγμή, και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που συνειδητοποίησα πως μας αγαπάνε και είναι δίπλα μας. Με απίστευτη βοήθεια στη δουλειά από τη μαμά μου και τις δύο αδελφές μου (έχω κατάστημα με χειροποίητα είδη) και στο σπίτι, κατάφερα να μείνω σε πλήρη ακινησία για τρεις μήνες και ο τράχηλος να μην επηρεαστεί καθόλου.


Μπήκα στον μήνα μου και σηκώθηκα.Έπεφτα γιατί είχαν ατροφήσει τα πόδια μου και είχε αλλάξει το κέντρο βάρους. Όσο καιρό ήμουν ξάπλα διάβαζα πολύ για περιπτώσεις πρόωρων μωρών. Προσπαθούσα να προετοιμάσω τον εαυτό μου, αλλά μέσα μου ήξερα πως όλα θα πάνε καλά. Πίστευα σε ένα θαύμα και έγινε: 36+5 και 3.100 γρ.! Η πρώτη μου γέννα ήταν η πιο ωραία εμπειρία της ζωής μου!
Χρωστούσα αυτή την ιστορία από το 2012 που γέννησα τον πρώτο μου γιο, γιατί με βοήθησαν πολύ οι ιστορίες που διάβαζα εκείνη τη δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Να βλέπουμε τα πράγματα με αισιοδοξία και η πίστη να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας…

**************************

Η δεύτερη εγκυμοσύνη μου ξεκίνησε με χαρά μεν αλλά και φόβο. Έχοντας στο ιστορικό μου την ανεπάρκεια τραχήλου δεν άρχιζε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Φοβόμουν την ακινησία και με ένα παιδάκι 2,5 ετών ήξερα πως θα ήταν πολύ δύσκολο. Πόσο λάθος σκεφτόμουν. Ας ήταν μόνο αυτό…

Προγραμματισμένη περίδεση προληπτικά στις 17 εβδομάδες, λίγη ξάπλα και βλέπουμε. Ήθελα τόσο πολύ να είναι κορίτσι. Πάλι, πόσο λάθος σκεφτόμουν… Περνούσε ο καιρός με πολλή προσοχή. Στη β’ επιπέδου βλέπουν υπερηχογενές έντερο. Ένα σωρό εξετάσεις… Από τις αιματολογικες και κάτι άλλες ειδικές εξετάσεις δεν φάνηκε τίποτα. Ήμουν ήδη στον 6ο. Τον ένιωθα να κλωτσάει. Φοβόμουν πολύ.

Στον επόμενο υπέρηχο καλύτερα τα  πράγματα. Φτάνω στον 8ο και νιώθω ότι τα κατάφερα! Είμαι πιο άνετη, περπατάω περισσότερο και ο φόβος αρχίζει να φεύγει. Ο τράχηλος ούτε κουνήθηκε. Κυριακή πρωί, 34+4. Ευτυχώς που δεν δούλευα και κατάλαβα ότι το μωρό είτε είναι πολύ νωθρό είτε δεν κουνιέται καθόλου. Έφαγα γλυκά, αλμυρά, τον πίεζα να αντιδράσει, τίποτα. Παίρνουμε τηλέφωνο τον γιατρό και μας λέει να πάμε αμέσως στην κλινική. Κεντρική αποκόλληση πλακούντα παραλίγο. Δεν προλαβαίναμε καν να πάμε Θεσσαλονίκη. Ο κίνδυνος ήταν μεγάλος και για μένα και για το μωρό. Επείγουσα καισαρική. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά ακόμη δεν είχα καταλάβει τίποτα. Πιστεύαμε πως το μωρό ήταν 2,5 κιλά και ήμουν αισιόδοξη.

Ο πανικός άρχισε όταν τον έβγαλαν. Έκλαψε σχεδόν αθόρυβα. Τον φίλησα στιγμιαία και τον πήραν. Άκουσα την παιδίατρο να λέει: βάρος γέννησης 1.710 γραμμάρια. Άρχισα να φωνάζω και να κλαίω και μου έκαναν μέθη. Το μωρό μπήκε απευθείας στη ΜΕΝΝ με σημάδια λοίμωξης και διάφορα άλλα που πολύ αργότερα μάθαμε τι σημαίνουν.

Από τις επόμενες τρεις μέρες θυμάμαι ελάχιστα πράγματα. Από τα φάρμακα που μου έδιναν μάλλον ήμουν στα χαμένα. Όταν με άφησαν να πάω να τον δω είχε κάνει ήδη τρεις μεταγγίσεις και είχε χάσει κι άλλο βάρος. Είχε αναιμία και ήταν κατάσπρος με σημάδια κόκκινα σε όλο του το σωματάκι. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να πηγαίνουμε κάθε μέρα να τον βλέπουμε και να του πηγαίνω το πολύτιμο γαλατάκι του. Γιατροί του νοσοκομείου επέμεναν πως είχαν να κάνουν με ενδομήτρια λοίμωξη και πως δεν είχα ελεγχθεί. Ο γυναικολόγος μου σίγουρος, έχοντας τα αποτελέσματα και στα τρία τρίμηνα της εγκυμοσύνης μου αρνητικά στη συγκεκριμένη λοίμωξη και με αντισώματα από πριν, επέμενε πως κάνουν κάποιο λάθος στη διάγνωση.

Αποδείχτηκε πως ήμασταν η μία στο εκατομμύριο περίπτωση όπου η μητέρα είναι αρνητική και με αντισώματα, ενώ το έμβρυο νοσεί από μια αναζοπύρωση του ιού. Έντεκα μέρες στην εντατική κι άλλες 29 στη μονάδα αυξημένης φροντίδας. Πάντα με άσχημα ή καθόλου νέα. Προσπαθούσαν να μας προετοίμασουν για το τι θα επακολουθούσε. Πιθανές νευρολογικές βλάβες, βλάβες σε όραση και ακοή και πολλά πολλά άλλα, μέχρι που ο άντρας μου ρωτάει μια γιατρό: Είχατε τέτοιες περιπτώσεις που να πήγαν όλα καλά; Ναι, έχει συμβεί κι αυτό, μας λεει. Τότε να ξεκινάτε από κει, της λέει, και μετά να μας λέτε κι όλα τα πιθανά προβλήματα. Από τότε το είδαμε αλλιώς. Αυτό το μωρό θα είχε χαθεί αν δεν το προστάτευε ο θεός. Ό,τι και να γινόταν, θα ήμασταν εκεί για εκείνον.

Σήμερα, το »μπρελοκάκι» μας κοντεύει να σβήσει το πρώτο του κεράκι! Στον πρώτο χρόνο της ζωής του έχει ήδη κάνει μια 6μηνη φαρμακευτική αγωγή, κάθε εβδομάδα αιματολογικές, διάφορους υπέρηχους, μαγνητική, follow up σε δύο νοσοκομεία, φυσιοθεραπείες και συνεχίζουμε… Αλλά, δόξα τω θεώ, ανέτρεψε όλα όσα προέβλεπαν τα βιβλία τους. Είναι πολύ καλός για τη διορθωμένη ηλικία του, κοντεύει τα 8 κιλά και θέλει όλη μέρα να τον κρατάμε για να περπατάει! Η γιατρός του τον παρουσίασε σαν case study σε ένα συνέδριο και βραβεύτηκε για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της περίπτωσης. Όλοι όσοι γνώριζαν, μας λένε συνέχεια πόσο τυχεροί ήμαστε για την πορεία του. Ο αδελφός του τον λατρεύει και τον προσέχει και ευχόμαστε να είναι πάντα τόσο τυχερός και ευλογημένος στη ζωή του. Του αξίζει γιατί πάλεψε πολύ για να είναι μαζί μας σήμερα!

Ειρήνη
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s