Το πιο δύσκολο απ’ όλα

morisson

Είδα ένα όνειρο. Ήμουν λέει επάνω σε ένα υδροπλάνο, αερόστατο, ελικόπτερο, whatever. Πετούσα επάνω από ένα μαγευτικό τοπίο κάπου – λέει – στη Χαλκιδική. Χωρίς τζάμι μπροστά μου, μπροστά εγώ, στην πρώτη θέση και πίσω ο πιλότος, ένας απροσδιόριστος οικογενειακός φίλος που ήξερε τη μυστική διαδρομή για λίγους και προσφέρθηκε να μου τη δείξει. Η ομορφιά του τοπίου ασύλληπτη. Βάλε μαζί όλες τις φυσικές ομορφιές που ξέρεις, εναλλασσόμενες. Δεν τη χωρούσε ο νους. Αν σου χει τύχει να κλάψεις από την πολλή ομορφιά ή έστω την ευτυχία της στιγμής που σε κάνει να νιώθεις ότι να, ρε, τώρα αξίζει να ζω. Έτσι. Έκλαιγα από την ομορφιά. Τρόμαζα ταυτόχρονα, αλλά βουτούσα σε αυτήν. Αλλά δεν ήμουν μόνη στην μπροστινή θέση.

Μαζί μου καθόταν η μητέρα μου. Που φοβάται τα ύψη, τα πετάγματα με το αεροπλάνο και όπως υποψιάζομαι καθώς τα χρόνια περνούν… τις ομορφιές. Δέχτηκε να έρθει μαζί μας, όμως προτού τελειώσει η ξενάγηση, γύρισε και μου είπε: Κέλλυ, δεν μπορώ άλλο. Τότε εγώ, χωρίς δεύτερη κουβέντα, σκέψη, πικρία ή γαμώτο, γύρισα στον πιλότο και του είπα: Σταματάμε εδώ. Μας κατέβασε. Σε παραλία εννοείται.

Ήμουν οκ. Μου αρκούσε αυτή η ομορφιά που είδαν τα μάτια μου και δεν με πείραξε που έχασα την υπόλοιπη. Που δεν ταξίδεψα μέχρι τέλους. Τους φόβους της μάνας μου τους σέβομαι. Τους ξέρω. Είναι δικοί μου. Καθορίζουν τις επιλογές μου. Και νομίζω πως από τη στιγμή που γεννήθηκα και μύρισα τους γονείς μου, ίσως και από τα σπλάχνα της ακόμη, τους ήξερα.

Και τι είναι πιο δυνατό για ένα παιδί από την παντοδυναμία των γονιών του, αν όχι τα δικά τους όρια; Τα δικά τους δεν μπορώ, δεν αντέχω, σταματάω εδώ. Τα νιώθουν τα παιδιά αυτά, τα μαθαίνουν, τα ξέρουν, τα κάνουν βιώματα. Και αν ο μέγιστος φόβος τους είναι να χάσουν τους γονείς τους, να καταρρεύσει το οικοδόμημα της δύναμής τους, να δουν στα μάτια τους την αποδοκιμασία, την άρνηση, φροντίζουν και εκείνα να σταματούν εκεί που είναι των γονιών τους τα όρια. Ασυνείδητα. Υπαρξιακά. Να τους έχουν ευχαριστημένους. Να τους έχουμε ζωντανούς. Από αυτούς υπάρχουμε.

Ζούμε και παλεύουμε να ξεπεράσουμε τους δικούς μας φόβους και μοιάζει σα να χτυπάμε τις γροθιές μας στους τοίχους που άθελά τους μάς έβαλαν. Με ένα βλέμμα, ένα σπαρακτικό «όχι, μη!», ένα κλάμα, μια κραυγή, μια σιωπή που έσπαζε τζάμια. Άλλοι, πιο ζόρικοι, κοντράρουμε αυτά τα όρια συνεχώς και δείχνουμε να αντιδράμε. Άλλοι, πιο βολικοί, συμμορφωνόμαστε γρήγορα. Όπως και να χει τα δικά τους όρια πολεμάμε. Τα δικά τους όρια είναι οι τοίχοι μας. Τα δικά μας όρια είναι οι τοίχοι των παιδιών μας. Και δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από όσα η μητρότητα μου ζήτησε να κάνω. Να της αφήσω ελεύθερο ορίζοντα, να πετάξει

κελλυ σωκου
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s