Πέντε ερωτήσεις για την επιλογή παιδικού σταθμού

school

Στο θέμα του παιδικού σταθμού είμαι απόλυτη. Το σύντομο πέρασμα της κόρης μου από εκεί με οδήγησε σε διάφορα συμπεράσματα και σε μία άποψη που τώρα είναι ακόμη πιο ακραία. Είμαι κατά των παιδικών σταθμών ειδικά με τον τρόπο που αυτοί λειτουργούν στην Ελλάδα. Για διάφορους λόγους, αλλά και επειδή στην πραγματικότητα δεν νομίζω ότι εξυπηρετούν τους εργαζόμενους γονείς. Αφού αυτοί δεν μπορούν να πηγαίνουν το παιδί τους εκεί πριν από τη δουλειά τους και να το παραλαμβάνουν στην επιστροφή τους. Ο σωστός παιδικός σταθμός θα έπρεπε επίσης να ειδοποιεί ότι το παιδί είναι άρρωστο και εμείς να μπορούμε να τσακιστούμε να πάμε να το πάρουμε, επειδή ο εργοδότης μας θα το κατανοούσε, δεν θα θεωρούσε ότι λουφάρουμε, δεν θα απειλούσε με απόλυση και θα προσέφερε ευέλικτους τρόπους εργασίας, ώστε ούτε η δουλειά να μένει πίσω, ούτε να ψοφολογάμε όλοι όλον τον χρόνο από τις ιώσεις μια και «δεν έχω πού να αφήσω το παιδί, δουλεύω». Όπως πχ γίνεται στις Βρυξέλλες όπου εργάζεται η φίλη μου η Αλεξάνδρα.

Στην Ελλάδα αναγκαστικά έχεις πού να αφήσεις το παιδί, αφού στην πραγματικότητα ο παιδικός σταθμός ξεκουράζει τις γιαγιάδες – εναλλακτικά βρίσκεις κοπέλα για τις υπόλοιπες ώρες που σε αφήνει ακάλυπτη. Ή τις μητέρες που δεν εργάζονται. Και αυτό το τελευταίο το αποδέχομαι. Για να είμαι ακριβής θεωρώ ότι αυτές τις μητέρες εξυπηρετεί. Αυτές που περνάνε έστω τα πρώτα χρόνια των παιδιών τους μέσα στο σπίτι, κάνοντας δουλειές, μαγειρεύοντας και παίζοντας, είναι εκείνες που έχουν ανάγκη από μια απασχόληση των παιδιών, η οποία θα επιτρέψει και στις ίδιες να ανασυγκροτηθούν. Οι υπόλοιπες που εργάζονται φουλ τάιμ αναγκάζονται να βρουν συνήθως συνδυαστικές λύσεις (παιδικό σταθμό και κάποιον ή κάποιους ακόμη) και είναι ώρες στα τηλέφωνα για να συντονίσουν τον στόλο που χρειάζεται για τη φροντίδα των παιδιών ώστε να μπορέσουν τελικά εκείνες να δουλέψουν.

Αν λοιπόν αναζητούσα τώρα παιδικό, θα ανήκα στην κατηγορία των μη εργαζόμενων μαμάδων και έχοντας ήδη μια άσχημη εμπειρία στο ενεργητικό μου, θα έκανα τις εξής ερωτήσεις για να βρω τον καταλληλότερο.

  1. Με ποια κριτήρια επιλέγετε τους εργαζόμενούς σας; Δεν είναι τόσο κλισέ ερώτηση όσο φαίνεται. Φυσικά θα γίνει αναφορά στα όποια πτυχία, αλλά και στη φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζονται τα παιδιά. Το να είναι μία εργαζόμενη βρεφονηπιοκόμος και να ξέρει να βοηθήσει ένα παιδί προσχολικής να κόψει την πάνα ή να μαζέψει τον εμετό του (σόρι κιόλας) γρήγορα ώστε να μην δημιουργηθεί αναστάτωση, δεν είναι μικρό. Από την άλλη, τα δημιουργικά εργαστήρια, όπου οι δημιουργοί τους δεν νοιάζονται για πτυχία και περγαμηνές, αλλά δήθεν αγαπούν τα παιδιά και το παιχνίδι, μπορεί να τα εκθέσουν σε ακατάλληλο περιβάλλον και να τα κάνουν να μισήσουν το σχολείο αφού δεν ξέρουν – λόγω ασχετοσύνης – να θέτουν όρια με παιδαγωγικά κριτήρια.
  2. Αν ένα παιδί είναι άτακτο και επιθετικό πώς το οριοθετείτε; Θα ξεκινήσουν εκείνοι με γενικόλογα. Εσείς θα κάνετε κουβέντα, μέχρι να ακούσετε συγκεκριμένα παραδείγματα. Ο στόχος σας είναι να αποδομήσετε τη γενικολογία και να φτάσετε σε συγκεκριμένο περιστατικό. Η απάντηση δίνει εικόνα της πραγματικής φιλοσοφίας και στάσης του σχολείου, αλλά και μια ιδέα για το πώς αντιμετωπίζουν ακραίες καταστάσεις στις οποίες δεν αποκλείεται και το δικό σας παιδί να έχει κάποιον ρόλο (είτε του θύτη είτε του θύματος).
  3. Αν ένα παιδί είναι ντροπαλό και απομονωμένο, πώς το ενθαρρύνετε; Ισχύει ακριβώς το ίδιο με την ερώτηση 2. Ακόμη κι αν το δικό σας παιδί ανήκει κάπου στη μέση, το πώς επιλύει το σχολείο του τις ακραίες συμπεριφορές θα επηρεάσει κι εκείνο και ολόκληρη την ομάδα και κυρίως τη θεώρησή του για τους κανόνες της κοινωνικότητας.
  4. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ίωσης και κρυολογήματος; Η ερώτηση είναι παγίδα, διότι δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά. Όλα είναι ιώσεις. Όλα κολλάνε. Αλλά το να το αγνοείς και να διατηρείς παιδικό σταθμό (=σταθμό συγκεντρώσεως αναρίθμητων ιών) σημαίνει ότι δεν έχεις καμία πολιτική αντιμετώπισης των ιώσεων. Είσαι σε φάση laissez-faire, laissez-passer που δεν ενδείκνυται για το επάγγελμά σου. Ειδικά αν το παιδί σας έχει ευαισθησία με το αναπνευστικό ή αδύναμο ανοσοποιητικό (στα πρόωρα συμβαίνει πολύ συχνά), είναι λάθος να επαναπαυθείτε σε καθησυχαστικές απαντήσεις του τύπου: οι γονείς των παιδιών που έρχονται εδώ δεν εργάζονται και έτσι δεν τα φέρνουν άρρωστα, θα σας ενημερώνουμε όταν υπάρχει έξαρση, συνεργαζόμαστε με παιδίατρο και απομονώνουμε το άρρωστο παιδάκι. Τρίχες κατσαρές. Στους γονείς που τα παιδιά τους δεν έχουν ευαισθησία λένε ακριβώς τα αντίθετα: ε, με λίγη μυξούλα να το φέρετε, άρρωστο δεν είναι. Στόχος τους είναι τα παιδιά να συνηθίσουν το περιβάλλον του σχολείου και να μην ταλαιπωρούνται οι ίδιοι κατά την προσαρμογή τους, η οποία φυσικά εμποδίζεται από τις συχνές απουσίες.
  5. Τι θα θέλατε να μάθετε για το παιδί μου; Κράτησα την πιο σημαντική ερώτηση για το τέλος. Διότι αν έχετε κουβεντιάσει όλα αυτά και το μόνο που έχουν ρωτήσει είναι πόσο χρονών είναι το παιδί, κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει θέμα. Και θα το εξακριβώσετε με αυτή την ερώτηση. Το σχολείο του παιδιού σας πρέπει να το ενδιαφέρει ο χαρακτήρας του παιδιού, η αναπτυξιακή του φάση, τι του αρέσει να παίζει, πώς περνάει μέχρι στιγμής την ώρα του στο σπίτι. Το αν θα το πείσουν να φάει τελικά μικρή σημασία έχει. Οκ θα το κάνουν, αλλά είναι piece of cake γι’ αυτούς, διότι όταν τα παιδιά βλέπουν τα άλλα να τρώνε το κάνουν και τα πιο ολιγόφαγα. Άρα σας πουλάνε μούρη εκ του ασφαλούς. Από τα πράγματα που θα ζητήσουν να μάθουν για το παιδί σας, θα καταλάβετε αν πρόκειται για σχολείο με όραμα που μπορεί να δώσει βάσεις στην διαπαιδαγώγησή του. Το ημερολόγιο για το πόσο έφαγε θα μπορούσε να το κρατήσει και μια ανειδίκευτη κοπέλα στο σπίτι. Και κατά τη γνώμη μου – εκτός από συγκεκριμένες περιπτώσεις στις οποίες όντως υπάρχει πρόβλημα (στα πρόωρα συμβαίνει πιο συχνά) – η εμμονή στις ποσότητες φαγητού είναι ελληνικό φαινόμενο.
κελλυ σωκου

Διευκρινήσεις

  1. Το κείμενο αποτελεί προσωπική άποψη της συγγραφέως του.
  2. Αναφέρεται στους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς, διότι οι δημόσιοι δεν προσπαθούν να πουλήσουν κάτι. Ωστόσο ούτε οι ιδιωτικοί ούτε οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί καλύπτουν επαρκώς τις ανάγκες των γονέων όσον αφορά τις ΩΡΕΣ φύλαξης.
  3. Οι ανάγκες στις οποίες αναφέρεται είναι ένα πλήρες οκτάωρο μαζί με τον χρόνο του πήγαινε-έλα που στην Αθήνα ειδικά είναι αυξημένος.
  4. Η άποψη ότι μία μη εργαζόμενη μητέρα έχει ανάγκη τον παιδικό σταθμό δεν ταυτίζεται με την άποψη ότι δεν έχει πού να αφήσει το παιδί και συνεπώς πρέπει να το στέλνει άρρωστο στο σπίτι. Ακριβώς το αντίθετο.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s