Η ιστορία της Γωγώς: αντιμέτωπη με τρία προβλήματα

Ένιωσα κι εγώ την ανάγκη να μοιραστώ τη δική μας ιστορία. Όχι τόσο δύσκολη αλλά με πολύ πόνο. Διαγνωσμένη με σκλήρυνση κατά πλάκας από τα 23 μου. Μοναδική μου σκέψη αν θα μπορέσω να κάνω παιδάκι και σε περίπτωση που κάνω αν θα είμαι καλά για να το μεγαλώσω. Στα 30 μου αποφασίζουμε με τον σύντροφο μου να διακόψω την αγωγή μου και να ξεκινήσουμε προσπάθειες και όταν θα ερχόταν το παιδί να κάναμε και τον γάμο. Πέρασαν κάποιοι μήνες άλλα τίποτα. Το άγχος μου μεγάλο. Χώρις φάρμακα για την σκλήρυνση και πόσο ακόμα θα αντέξει ο οργανισμός μου χωρίς αυτά;

Τελικά, μετά από εξετάσεις, προκύπτει και πρόβλημα γονιμότητας. Δεν μπορώ να περιμένω άλλο χώρις αγώγη. Πάμε για εξωσωματική. Τον Ιούλιο του 2014 ξεκινάω ενέσεις. Κάθε μέρα ενέσεις. Πολλές ενέσεις. Η ψυχολογία μου χάλια. Γιατί και αυτό σε εμένα, θεέ μου; Αποτυχία. «Πάμε διακοπές, αγάπη μου, και από Σεπτέμβρη προσπαθούμε ξανά». Στις 10 Αυγούστου 2014 πάω στο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου και προσεύχομαι να μου χαρίσει ένα μωράκι γρήγορα. Γύρνοντας από τις διακοπές ήμουν έγκυος!

Όλα πήγαιναν ανέλπιστα υπέροχα. Φτάνουμε στον 5 μήνα, «κοριτσάκι» λέει ο γιατρός! Αλλά κάπου στις αρχές του 8ου μήνα άρχισαν τα προβλήματα. Ανοδος πίεσης ξάφνικα. «Πάρε χάπια να την ρυθμίσουμε». Μέτα υπέρηχοι. Το μωρό δεν μεγαλώνει. Στάσιμη 3 βδομάδες. «Γωγώ δεν βλέπω να γεννάμε μετά το Πάσχα»(12 Απριλίου έπεφτε τότε). ΠΗΤ 7.5.15. Η μικρή ειναι IUGR. Τι είναι αυτό πάλι; Να προσπαθεί ο γιατρός να μου πει κι εγώ να αρνούμαι. Όχι, εγώ θα γεννήσω στην ώρα μου. Δεν ήθελα να το δεχτώ με τίποτα. «Αν δεν νιώθεις το μώρο να κουνιέται πολύ να με πάρεις τηλέφωνο» μου είπε.

Στις 5 Απριλίου τα σημάδια κίνησης ήταν λιγοστά. Παίρνω τον γιατρό με τα χίλια ζόρια στις 9 το βράδυ. «Πήγαινε στο νοσοκομείο και έρχομαι να σε δω». Ήταν 10.30 το βράδυ όταν… «Γωγώ γεννάμε, δεν γίνεται να το κρατήσουμε άλλο». Με ετοιμάζουν και μπαίνουμε χειρουργείο. Κλάμα εγώ. Είναι μικρή. Θα είναι καλά; Θα πάρει ανάσα; Θα την πάρω αγκάλια;

Στις 11.1ο το βράδυ γεννήθηκε η κόρη μου, 1990 γρ. και 45 εκατοστά. Ένα βιαστικο φιλί και την πήραν. Την είδα πάλι την επόμενη μέρα. Μια σταλιά μωρό με σωληνάκια, ορούς και όλα τα γνωστά της ΜΕΝΝ. Κλάμα, κλάμα, κλάμα. Γιατί όλα σε μένα; Πόσα να αντέξω πια; Και άρχισαν τα καθημερινά επισκεπτήρια πρώι-απόγευμα. Γάλα με το θήλαστρο κάθε 3 ώρες. Είκοσι μέρες εκεί μέσα που μου φάνηκαν αιώνες. Πισωγυρίσματα συνέχεια. Την μία δεν τρώει, την άλλη μετεωρισμός κοιλιάς και πάμε πάλι πίσω και μετά μπροστά και πάλι πίσω.

Η πρώτη μας αγκαλιά 15 ημέρες μετά. Επιτέλους! Και πέρασαν οι μέρες μέχρι που στις 25 Απριλίου χτυπάει το τηλέφωνο. Φέρτε και ρουχαλάκια μαζί σας, φεύγετε σήμερα! Επιτέλους, θα γυρίσω σπίτι μαμά μαζί με το μωρό μου!

Πενήντα ημέρες μετά, λεχώνα ακόμα, με το μυαλό χαμένο και κολημμένο στη ΜΕΝΝ και με τον φόβο μην μου την ξαναπάρουν έρχεται και το τελειωτικό χτύπημα. Χωρίζουμε. Τι; Πώς; Γιατί; Μείναμε μόνες τελικά. Μόνη να παλεύω με την σκλήρυνση, την προωρότητα και το διαζύγιο.

Πλέον είμαστε καλά και οι δυο μας. Εκείνη 17 μηνών όλο νάζι και ζουζουνιά. Θα πάρει το όνομα της Αγίας που με άκουσε και μου έδωσε τόσο γρήγορα αυτό που λαχταρούσα χρόνια. Ξέρω ότι περισσότερο δεν θα πονέσω από όσο πόνεσα αυτά τα δύο χρόνια. Θα είμαστε όμως πάντα μια γροθιά και θα πολεμίσουμε ό,τι κακό ξανάρθει στη ζωή μας. Αν ξανάρθει. Σε ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου και μου έδωσες δύναμη από τη δύναμή σου. Για πάντα μαζί. Για πάντα ένα!

Γωγω
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s