H ιστορία της Μαρίας Κ. και του μικρού Αριστείδη

Έφθασε νομίζω η ώρα να γράψω και εγώ τη δική μου ιστορία, την ιστορία του Αριστείδη. Ο μικρός μου λοιπόν Αριστείδης γεννήθηκε στις 25.1.2014 πρόωρος 29 εβδομάδων 1130 γρ. Αυτά είναι τα στοιχεία που πιστεύω θα τον συνοδεύουν για όλη του τη ζωή. Η εγκυμοσύνη μου, δίδυμη μονοχωριακή, και εκεί αρχίζουν όλα.

Ο γιατρός μου από την πρώτη στιγμή μου μίλησε για μια δύσκολη εγκυμοσύνη και με προετοίμασε για όλα τα ενδεχόμενα. Ευτυχώς ήταν η δεύτερη εγκυμοσύνη μου οπότε και μπορούσα κατά κάποιο τρόπο να έχω άποψη και εικόνα για το τι με περιμένει. Δυστυχώς τα διδυμάκια εμφάνισαν πολύ σύντομα το σύνδρομο της άνισης μετάγγισης αίματος (TTTS) οπότε και κατεπείγον σε μία μέρα βρέθηκα στην Αγγλία στο King’s College Hospital. Βρισκόμουν στη 17η εβδομάδα κύησης και ο γιατρός εκεί που πραγματοποιεί μικρά θαύματα ο κ. Κύπρος Νικολαΐδης πραγματοποίησε την επέμβαση με laser, γνωστοποιώντας μας εκ των προτέρων ότι υπάρχουν ισομερή ποσοστά επιτυχίας (33,3% ότι θα σωθούν και τα δύο, 33,3 % ότι θα σωθεί το ένα, 33,3% ότι θα χαθούν και τα δύο). Ο καθηγητής, παράλληλα απλός άνθρωπος, μου εξηγούσε το κάθε στάδιο της επέμβασης και λέγοντας μου συνέχεια ανέκδοτα και κάνοντας αστεία, τελείωσε επιτυχώς την επέμβαση.

Έπειτα η παρακολούθηση μου στην Αθήνα ήταν πολύ στενή, οι υπέρηχοι γίνονταν κάθε δύο εβδομάδες όπου την 26η εβδομάδα σε έναν από αυτούς τους ελέγχους διαπιστώθηκε ο θάνατος του ενός εμβρύου που ήταν ο δότης, και αποφασίστηκε η άμεση εισαγωγή μου στο μαιευτήριο. Παρέμεινα εκεί για 4 ημέρες, χρειάστηκα και μετάγγιση αίματος καθώς ο αιματοκρίτης μου είχε φθάσει 22 και ξεκίνησα ειδική αγωγή και τακτικές αιματολογικές εξετάσεις προκειμένου το άλλο έμβρυο να κρατηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα μου. Σε έναν από τους επόμενους υπερήχους, στην 29η εβδομάδα κύησης και με τη βαλίτσα ανά χείρας για παν ενδεχόμενο, ο Αριστείδης έπρεπε να βγει από την κοιλιά της μαμάς του καθώς είχε απομείνει με οριακό αμνιακό υγρό.

Ευχαριστώ το Θεό που από την πρώτη στιγμή είχα σωστούς επιστήμονες στο πλάι μου και κυρίως «Ανθρώπους» που μου στάθηκαν έως το τέλος της δοκιμασίας μου. Ειλικρινά νόμιζα ότι ζούσα ένα κακό όνειρο και ότι κάποια στιγμή θα ξυπνήσω και θα χαθούν όλα, σαν εκείνο το όνειρο που είχα δει τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης μου και που το θυμάμαι μέχρι σήμερα με κάθε λεπτομέρεια.

Έπρεπε να είμαι δυνατή και για το κοριτσάκι μου, που όταν γύρισα μόνη μου από το μαιευτήριο χωρίς τίποτα στα χέρια μου, έπρεπε να της εξηγήσω πως τα δύο αδελφάκια έγιναν ένα, τι είχε συμβεί στη μανούλα που φανταστείτε ότι φοβόταν να με αγκαλιάσει γιατί δεν ήξερε εάν ήταν σωστό, για να μην με πονέσει. Πήγαινα και ερχόμουν στη μονάδα από επαρχία κάθε δύο ημέρες για περίπου τρεις μήνες, πηγαίνοντας το γάλα στο μικρό μου ήρωα, και να τον «δω», όπως μπορούσα να τον δω και να τον χαρώ.

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που τον έβαλα στο στήθος μου και θήλασε που πέταγα από τη χαρά μου και από εκεί που το στήθος μου είχε αρχίσει να στερεύει εκείνη την ημέρα γέμισα το μπουκάλι του θήλαστρου προς μεγάλη μου έκπληξη. Δεν θα ξεχάσω πόσες φορές σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και έκλαψα για αυτό που μου συνέβαινε, για την τύχη αυτού του πλάσματος. Έπρεπε να ήμουν δυνατή αλλά και μέχρι σήμερα προσπαθώ να βρω τη δύναμη να αντεπεξέλθω στον μακρύ Γολγοθά μου. Γιατί δυστυχώς, όχι για εμένα αλλά για το παιδί μου, η ταλαιπωρία του δεν έχει σταματήσει.

Ο Αριστείδης μου σήμερα είναι 2,5 ετών και ακόμα προσπαθούμε με κάθε τρόπο, με κάθε ειδικό θεραπευτή να τον βοηθήσουμε να κατακτήσει δεξιότητες που θα τον καταστήσουν αυτόνομο στη ζωή του, καθώς η όλη του περιπέτεια του έχει προκαλέσει σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, δεν περπατάει ακόμα, δεν έχει βλεμματική επαφή και παρουσιάζει γενικότερα σημαντική ψυχοκινητική καθυστέρηση, ενώ σύμφωνα με πρόσφατη διάγνωση, ποτέ δεν θα γίνει ένα φυσιολογικό παιδί. Η ελπίδα όμως πεθαίνει πάντα τελευταία και το πείσμα μου μέχρι σήμερα έχει ανατρέψει τα προγνωστικά των γιατρών. Είναι πολύ σημαντικό να αποδέχεσαι, όσο δύσκολο και να είναι αυτό, το πρόβλημα του παιδιού σου, και να το δουλεύεις αδιάκοπα με τις συμβουλές πάντα των ειδικών θεραπευτών.

Δεν εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο να ζήσει αυτό που έζησα και ζω, εύχομαι καλή δύναμη σε όλες τις μανούλες πρόωρων μωρών και ελπίζω κάποτε η περιέργεια κάποιων ανθρώπων να μην φέρνει σε δύσκολη θέση ούτε τους γονείς ούτε το παιδί, γιατί δυστυχώς κάποια παιδάκια σε αυτή τη ζωή δεν έχουν την ίδια τύχη που έχουν τα περισσότερα.

Με εκτίμηση, Μαρία Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s