Μιλώντας για τα follow up στο παιδί μου

boy.travelling

Ζώντας σε επαρχιακή πόλη, τα πρώτα δύο χρόνια πηγαίναμε συχνά-πυκνά στη Θεσσαλονίκη για follow-up. Σε όλη τη διαδρομή προς τη Θεσσαλονίκη εγώ έκλαιγα (ευτυχώς ο μικρός κοιμόταν) φέρνοντας στο νου μου στιγμές από τη μέρα της γέννησής του και τρέμοντας για το τι θα ακούσω. Στο γυρισμό τα πράγματα ήταν ευτυχώς πιο εύκολα συνήθως.

Όταν έκλεισε τα δύο, τα πράγματα δυσκόλεψαν λίγο γιατί ο μικρός (που είχε γίνει ήδη μεγάλος αδελφός) άρχισε τις ερωτήσεις: Γιατί πάω μόνο εγώ και όχι ο Γιώργος; Γιατί θα πάμε σε εκείνο το γιατρό και όχι στον κ. Δημήτρη; Ήταν και παραμένει παιδί με μεγάλη αντίληψη, αλλά όντας παρόλα αυτά παιδί, τον έπειθα με τη χαζή απάντηση «Είναι γιατρός για μεγάλα παιδιά. Εσύ είσαι ο μεγάλος». Στολίζαμε την επίσκεψη και με εξορμήσεις σε γνωστές αλυσίδες παιχνιδιών και όλα καλά. Ωστόσο, η διαδρομή προς τη Θεσσαλονίκη παρέμενε κάτι σαν κόλαση για μένα γιατί στις αναμνήσεις ήρθαν να προστεθούν και οι τύψεις ότι του έλεγα ψέματα.

Μεγαλώνοντας, οι ερωτήσεις γινόταν ολοένα και πιο πιεστικές. «Αφού πάω στο γιατρό για μεγάλα παιδιά, γιατί πρέπει να πάω και στον κ. Δημήτρη που είναι για μικρά;», «Όταν μεγαλώσει ο Γιώργος θα πάει και εκείνος σε γιατρό για μεγάλα παιδιά;», «Ο τάδε που είναι μεγάλος γιατί, μαμά, δεν πάει σε γιατρό για μεγάλους και πάω μόνο εγώ;».

Δεν του είχα μιλήσει ποτέ για το πώς γεννήθηκε, προσπαθώντας υποσυνείδητα να προστατεύσω τον εαυτό μου. Ήξερε πως μία μέρα βγήκε από την κοιλίτσα της μαμάς όπως και ο μικρός του αδελφός. Ήξερε επίσης ότι το σημάδι στο πόδι του είναι σημάδι που δείχνει ότι είναι γενναίος. Είμαι σίγουρη επίσης πως είχε κρυφακούσει συζητήσεις με τον παιδίατρό μας και καταλάβαινε ότι κατά κάποιον τρόπο ήταν διαφορετικός.

Οπότε λίγο μετά που έκλεισε τα 4, παραμονές μίας ακόμη επίσκεψης, του μίλησα. Ο άντρας μου προσφέρθηκε να το κάνει εκείνος, μιας και ήδη είχε προετοιμάσει το έδαφος λέγοντάς του ανάλογες ιστορίες με το φανταστικό μας φίλο, τον Ιόλαο. Ένιωθα όμως ότι έπρεπε να το κάνω εγώ. Στο μυαλό μου με την πρόωρη γέννησή του είχε ανοίξει ένας κύκλος που μόνο εκείνος και εγώ μπορούσαμε να κλείσουμε.

Του είπα λοιπόν πως χρειάστηκε να βγει νωρίτερα από την κοιλίτσα της μαμάς και για να είναι ασφαλής τόσο εκείνος, επειδή ήταν πολύ μικρούλης, όσο και η μαμά χρειάστηκε να μετακομίσουμε στη Θεσσαλονίκη, σε ένα τεράστιο νοσοκομείο με πάρα πολλούς γιατρούς που μας φρόντισαν. Μόνο που για να βγούμε από το νοσοκομείο έπρεπε να δώσουν το λόγο τους η μαμά και ο μπαμπάς ότι θα πηγαίνουμε τακτικά σε εκείνους τους γιατρούς για να δουν πόσο δυνατός και υγιής ήταν γιατί τον είχαν αγαπήσει πολύ και ήθελαν να τον βλέπουν και να χαίρονται. Μία πολύ γενική και απλουστευμένη εικόνα της τότε κατάστασης, πιο πολύ σαν παραμύθι, αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε.

Έκανε μόνο δύο ερωτήσεις. Η πρώτη ήταν αν ήμαστε άρρωστοι, εκείνος και εγώ. Η δεύτερη αν τον αφήσαμε μόνο του εκεί. Η απάντηση μου ήταν και στις δύο ερωτήσεις αρνητική, απάντηση όχι απόλυτα ειλικρινής. Όμως νομίζω στην ηλικία των 4μιση χρονών, του έκανε περισσότερο καλό η ασφάλεια που ένιωσε με ένα μικρό ψέμα (με μία διαφορετική όψη της αλήθειας που θα έλεγε και ο άντρας μου).

Και έτσι απλά το μεγάλο μυστικό αποκαλύφθηκε και το ταξίδι προς την κυρία γιατρό έγινε ξαφνικά απόλαυση. Μία τεράστια ανυπομονησία να γνωρίσουμε το τεράστιο νοσοκομείο. Οι ερωτήσεις να πέφτουν βροχή: Πού κοιμόμασταν, τι έτρωγε, τι φορούσε, πόσοι γιατροί τον φρόντιζαν, με ποιο αυτοκίνητο γύρισε σπίτι, τι καιρό έκανε εκείνη τη μέρα. Χίλιες δυο χαζές ερωτήσεις που στο παιδικό του μυαλουδάκι ήταν απαραίτητες για να φτιάξει μία εικόνα των πρώτων ημερών της ζωής του.

Δεν πίστεψα ποτέ όσους έλεγαν ότι η προωρότητα είναι τραύμα τον γονιών και όχι τον παιδιών. Μέχρι που είδα τον γιο μου να καμαρώνει που γεννήθηκε σε ένα τεράστιο νοσοκομείο, επιδεικνύοντας ενίοτε το σημάδι που έχει στο πόδι. Με κάθε ευκαιρία αφηγείται την ιστορία της γέννησής του, στολίζοντάς την φυσικά με την παιδική του φαντασία. Και αδιαφορώντας επιδεικτικά για την αγωνία της μαμάς και του μπαμπά, ανυπομονεί να πάμε και πάλι στο μέρος που γεννήθηκε και να δει η κυρία γιατρός πόσο δυνατός είναι.

Τασουλα Μελισσοπουλου

ΥΓ Οι εξορμήσεις σε γνωστές αλυσίδες παιχνιδιών φυσικά και συνεχίζονται. Είναι κεκτημένο δικαίωμα πλέον!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s