H ιστορία της Γεωργίας: Γιατί θαυμάζω τα πρόωρα

Ανήκω και εγώ σ’ αυτές τις μαμάδες που δεν μπόρεσαν να κρατήσουν πρώτες αγκαλιά το μωράκι τους για να το ηρεμήσουν τις ώρες που έκλαιγε, επειδή πεινούσε ή ήθελε να το αλλάξουν, ή επειδή πονούσε η κοιλίτσα του και ζητούσε αγκαλιά για να νανουριστεί ή επειδή απλά ήθελε μια αγκαλιά. Την δικιά μου αγκαλιά, την αγκαλιά της μητέρας του.

Η μητέρα του που επί πόσους μήνες τον κουβαλούσε στην κοιλιά της και ανυπομονούσε να έρθει εκείνη η ώρα που θα σπάσουν τα νερά και θα νιώσει με χαρά τα πρώτα σημάδια του τοκετού αλλά και την αρχή ενός ραντεβού που θα άλλαζε τα πάντα και για πάντα!

Γιατί και εγώ σαν νέα μαμά παρακολούθησα πολλά μαθήματα θηλασμού και φυσικά ανώδυνου τοκετού. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια για εμάς.

Έτσι λοιπόν στις 15/3/2016, ημέρα Τρίτη και ώρα 9:00 π.μ. αποφάσισα να πάω στο νοσοκομείο γιατί είχα κάτι πονάκια χαμηλά. Η πλάκα είναι ότι πήγα μόνη μου γιατί νόμιζα πως θα κάνω απλά έναν υπέρηχο και NST και θα φύγω γρήγορα. Ήμουν στην αρχή της 34ης εβδομάδας. Tο μωρό μου ήταν 2 κιλά την τελευταία φορά που το είδαμε στον υπέρηχο και όλα ήταν μια χαρά, ο μπέμπης μου μεγάλωνε όμορφα και σωστά μέσα στην κοιλίτσα μου προστατευμένος και χαρούμενος.

Μετά από 2 ώρες παρακολούθησης στο νοσοκομείο, έρχεται τρέχοντας ο γιατρός και μου ανακοινώνει πως πρέπει να γίνει άμεσα καισαρική λόγω πτώσης των παλμών του μωρού. Ορίστε; Καισαρική; Άμεσα; Πτώση παλμών; Μάλλον κάποιος παίζει μαζί μου, σκέφτηκα. Πήρα τηλέφωνο τον άντρα μου ο οποίος ήρθε αμέσως. Και φυσικά ακολούθησαν και οι υπόλοιποι όπως ήταν αναμενόμενο. Σαστισμένη κοιτούσα τον τοίχο και περίμενα να έρθει ο γιατρός για να αρχίσουμε τις διαδικασίες, για τις οποίες κανένα μάθημα και κανένας γιατρός δεν με είχε ενημερώσει! Ξεκίνησε λοιπόν ο τοκετός με μένα να κλαίω σιωπηλά και να παρακαλάω τον θεό να είναι καλά το παιδί μου. Ήξερα από την αρχή ότι μόλις γεννηθεί θα μου τον πάρουν, θα μου τον στερήσουν.

Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου υπήρξε μια επιπλοκή και ήμουν με το ένα πόδι στο τάφο που λένε ή τουλάχιστον σε μένα φάνηκε έτσι όταν ξαφνικά μπήκαν ακόμη τρεις γιατροί για να βοηθήσουν την κατάσταση η οποία είχε γίνει άκρως τρομακτική. Τέλος κάλο, όλα καλά και τώρα τι;

Η αναισθησιολόγος η οποία δεν μου άφησε το χέρι ούτε στιγμή, έβγαλε φωτογραφία τον μικρό για να τον δω προτού φύγει για τη ΜΕΝN. Στο δωμάτιο – όπως είναι λογικό – οι άλλες μαμάδες ήταν όλες αγκαλιά με τα μωράκια τους και εγώ εκεί μόνη να κοιτάω και να μην είμαι ακόμη σε θέση να καταλάβω τι είχε συμβεί. Καταπονημένη και αναγκασμένη να μείνω ξαπλωμένη 24 ώρες και με το στήθος μου έτοιμο να ταΐσει το μικρό μου αγγελούδι, μόνο μια ερώτηση υπήρχε στο μυαλό μου: ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΜΕΝΑ;

Μετά άρχισαν τα καθημερινά τηλέφωνα στη ΜΕΝN για να μαθαίνουμε τα νέα του παιδιού μας και τα καθημερινά και ατελείωτα ταξίδια για να τον δούμε για 10 λεπτά και να φύγουμε πάλι πίσω μόνοι μας χωρίς το σπλάχνο μας. Αχ, πόσο μεγάλη μαχαιριά ήταν για μένα όταν τον είχα αγκαλιά και ερχόντουσαν να μου τον πάρουν γιατί απλά τελείωνε το επισκεπτήριο. Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν όρια στις ώρες που θα δω τον γιο μου, αναρωτιόμουν και μια φωνή μέσα μου φώναζε πως όλο αυτό είναι ένα κακό όνειρο που πολύ σύντομα θα τελειώσει.

Όμως ούτε ο άντρας μου ήταν σε θέση να με παρηγορήσει ουσιαστικά. Όλη μέρα άκουγα απ’ όλους τα ίδια!(Έλα μην στεναχωριέσαι, θα γίνει καλά, θα δεις. Μην κλαις και μην στεναχωριέσαι γιατί το νιώθει. Πρόσεχε γιατί θα σου κοπεί το γάλα. Δεν είσαι η μόνη, έχει κι άλλες μαμάδες σαν εσένα. Έτσι ήταν γραφτό να γίνει κ.ά.) Τι να σας λέω, τα ξέρετε, σε όλες μας τα ίδια λένε, όμως δεν ξέρουν και δεν θα μάθουν πότε αν δεν το ζήσουν – που εύχομαι να μην συμβεί αυτό. Κάθε μέρα ήταν μια μεγάλη ανηφόρα με ανύπαρκτο τερματισμό.

Έκανα αντλήσεις κάθε 2 ώρες και μάζευα το γάλα μου για να το πηγαίνω κάθε μέρα στο σπουργιτάκι μου για να φάει. Δεν μου έφταναν όλα αυτά, είχα πάθει και νοσοκομειακή λοίμωξη, οποία με ταλαιπώρησε σχεδόν 2 μήνες γιατί δεν μπορούσαν να βρουν τι έχω. Μέσα σε όλα αυτά είχα και τους γιατρούς να μου λένε ότι το μωρό μου τώρα είναι καλά, αλλά για μετά δεν ξέρουμε, ότι τα αγόρια είναι γενικά πιο αδύναμα και να τα έχουμε όλα στην άκρη του μυαλού μας. Όλα; Ποια όλα; Πόσο ακόμα, θεέ μου, θα κρατήσει αυτό το μαρτύριο;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που τον είδα εκεί, διασωληνωμένο, να δυσκολεύεται να αναπνεύσει μοναχός του, χωρίς εμένα να του κρατάω το μικρό και ταλαιπωρημένο του χεράκι, γεμάτο σημάδια από τις καθημερινές αιμοληψίες, μέσα σε εκείνο το προσωρινό του κρεβατάκι να παλεύει για τη ζωή του, να παλεύει να αποδείξει σε όλους ότι είναι ένας ακόμη σούπερ ήρωας σαν όλα τα άλλα παιδάκια που από την αρχή της ζωής τους είναι αναγκασμένα να παλέψουν για να ζήσουν και τίποτα δεν τους έρχεται εύκολα.

Γι’ αυτό λοιπόν θαυμάζω όλα τα πρόωρα μωράκια και εκείνα που βγαίνουν νικητές αλλά και εκείνα που γίνονται τελικά άγγελοι. Πάλεψαν και πάλευαν διαρκώς όλη μέρα 24 ώρες το 24ωρο. Και για να το κάνεις αυτό, χρειάζεται τρομερή δύναμη, υπομονή και θέληση για ζωή – εδώ εμείς απλά αρρωσταίνουμε και χάνεται η γη κάτω από τα πόδια μας.

Τώρα το αγόρι μου είναι 3 μηνών. Μπορεί να μην καταφέραμε να θηλάσουμε – άλλο ένα μεγάλο αγκάθι στην καρδιά μου – τα πάμε όμως μια χαρά και είμαστε καλύτερα από ποτέ. Μεγαλώνουμε κάθε μέρα χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα και όλα αυτά είναι πλέον μια ανάμνηση για εμάς. Τώρα αρχίσαμε και τα χαμόγελα και μας λιώνει την καρδιά ο μικρός μας superman!

Εύχομαι με κάποιο τρόπο να σταματήσουν οι πρόωρες γέννες γιατί είναι πολύ μεγάλη δοκιμασία και για τα μωράκια και για τους γονείς τους. Επίσης εύχομαι να είναι γερά όλα τα παιδάκια του κόσμου και να τα έχει ο θεός καλά και να τα προσέχει. Oμως να μην ξεχνάμε και εκείνα που τα πήρε κοντά του, εύχομαι να τους δώσει τη θέση που αξίζουν στη μεγάλη του αγκαλιά. Η πίστη και η αγάπη κάνoυν θαύματα. Τα περιστατικά μέσα στη ΜΕΝΝ είναι πολλά, άλλα πιο σοβαρά, άλλα πιο ελαφριά και άλλα άκρως σοβαρά. Όπου και αν ανήκει ο καθένας μας, ένα είναι σίγουρο: κανένας δεν μπορούσε πραγματικά να κατανοήσει τι σημαίνει προωρότητα μέχρι να τη ζήσει. Η προωρότητα αφήνει πάντοτε σημάδια, όποια κι αν είναι η κατάληξή της.

Γεωργία Κ.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s