Η ιστορία της Φλώρας: Sky is the limit

Σαν σήμερα, 10 Ιουνίου, πριν από 7 χρόνια, στις 28+4 εβδομάδες κύησης, ήρθε στη ζωή ο μικρός μας πρίγκιπας.

Η πιο όμορφη και πιο τρομακτική μέρα της ζωής μου.

Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν η πιο εύκολη περίοδος, αλλά ούτε ήρθε εύκολα.
Δεν ήμουν ποτέ ο άνθρωπος που ήθελε το παιδί για το παιδί. Πίστευα ότι πρέπει να είναι καρπός αγάπης. Όταν λοιπόν γνώρισα τον άντρα μου ήταν αυτονόητο ότι θέλουμε μωρό. Το παιδί όμως δεν ερχόταν. Έτσι ξεκίνησε ο αγώνας της εξωσωματικής. Μετά από τέσσερα χρόνια προσπαθειών, έξι εξωσωματικές και μία παλίνδρομη κύηση, ήρθε το θετικό αποτέλεσμα. Πετούσαμε στα ουράνια. Προσγειωθήκαμε όμως λίγο απότομα γιατί η κύηση ήταν τρίδυμη, αλλά τα δύο έμβρυα παλινδρομούσαν. Έπρεπε να είμαι ξαπλωμένη για να μην διακινδυνεύσουμε και το τρίτο, μέχρι να απορροφηθούν οι δύο σάκοι.

Και ξεκίνησαν οι εμετοί. Όλη μέρα ανακατευόμουν και δεν μπορούσα να φάω τίποτα. Ήμουν σαν άρρωστη. Όλη μέρα μέχρι το βράδυ ξάπλα, μόνη μου.Έπαιρνα όμως χαρά γιατί στους υπερήχους το μωρό μεγάλωνε κανονικά. Φοβόμουν όμως παρά πολύ, μην πάει κάτι στραβά, μην χαθεί το όνειρο. Και όχι άδικα. Ο πλακούντας ήταν πολύ χαμηλά (επιπωματικός πλακούντας*) και μας είπε ο γιατρός ότι χρειάζεται πολύ προσοχή μετά τις 32 εβδομάδες γιατί όσο το μωρό μεγαλώνει και βαραίνει πιέζει τον πλακούντα, και ότι θα χρειαστεί να γεννήσω νωρίτερα γύρω στις 36.

Όταν έφτασα στις 20 εβδομάδες ένιωθα ξανά άνθρωπος. Άρχισα να μπορώ να φάω – νόμιζα ότι δεν θα ξαναείχε γεύση το φαγητό, μέχρι τότε μόνο φιδέ ή ψωμί. Έκανα και την αμνιοπαρακέντηση με μεγάλο φόβο μην πάθει κάτι το μωρό. Τα αποτελέσματα ήταν μια χαρά και άρχισα να είμαι επιτέλους ή μάλλον να μου επιτρέπεται να νιώθω έγκυος. Άρχισα να είμαι χαρούμενη, άρχισα να απολαμβάνω την εγκυμοσύνη, τον ένιωσα να κλωτσάει, μπορούσα να ονειρευτώ…..

Στη β’ επιπέδου όλα καλά με το μωρό, αλλά επιβεβαιώθηκε ότι ο πλακούντας δεν θα άλλαζε θέση (placenta previa IV) και ήθελε μεγάλη προσοχή, κάτι που γινόταν έτσι κι αλλιώς μια και είχα πάρει άδεια από τη δουλειά και ήμουν στο κρεβάτι.
Μου είπε και ο γιατρός μου ότι από δω και πέρα το μωρό είναι βιώσιμο αν γεννηθεί νωρίτερα και να μην φοβάμαι και να μην ψάξω στο διαδίκτυο. Τον άκουσα δεν έψαξα.

Στις 10 Ιουνίου 2009 στις 22:48, γεννήθηκε ο μικρός μου μαχητής…..
Ξαφνικά εκεί που τρώγαμε ένιωσα σαν να είχα ακράτεια. Σηκώθηκα πήγα στην τουαλέτα και εκεί σοκ. Αιμορραγία, πολλή αιμορραγία, φωνάζω τον άντρα μου και του λέω τρέχα φεύγουμε για το νοσοκομείο, γεννάμε. Με κοιτούσε σαν χαμένος. Πήραμε τηλέφωνο τον γιατρό και ξεκινήσαμε για το νοσοκομείο. Νόμιζα ότι θα σκοτωθούμε προτού φτάσουμε. Ο άντρας μου να οδηγεί σαν παλαβός γιατί ενώ κόρναρε δεν έκαναν στην άκρη να περάσει. Νόμιζα ότι πρωταγωνιστώ σε ξένη σειρά ιατρικού περιεχομένου.

Φτάνουμε στο νοσοκομείο  και το φουστάνι μου είχε αλλάξει χρώμα, με βάλανε στο φορείο και φώναζαν κάτι σαν μπλε κωδικός και μπήκα στο χειρουργείο. Ο γιατρός μου έφτασε αμέσως μετά, εγώ ευτυχώς ήμουν σταθερή, οι χτύποι της καρδιάς του μωρού ήταν σταθεροί (Θεέ μου, είναι ζωντανός, σκέφτηκα).  Είχε ξεκινήσει όμως ο τοκετός, είχα ήδη διαστολή, αλλά δεν ένιωθα ούτε πόνο, ούτε κάτι άλλο και έτσι με νάρκωσαν για επείγουσα καισαρική. Να ξυπνήσουμε και οι δύο ζωντανοί, σκέφτηκα, και κοιμήθηκα.

Ξυπνάω με αρκετό πόνο από την καισαρική και μου λένε: να σας ζήσει ο μικρός, έκλαψε, ζυγίζει 1310 γρ., πολύ καλό βάρος για μωρό 28 εβδομάδων, και έχει μήκος 43 εκατοστά! Θα γινόταν θηρίο ΑΝ γεννιόταν τελειόμηνος. Αυτό το ΑΝ μας έχει συνοδεύσει έκτοτε. Άρχισα να ρωτάω ποτέ θα τον δω. Το πρωί μου λένε. Από τις 7 το πρωί ρώταγα πότε, μου λένε δεν μπορείτε να τον δείτε πριν, μόνο στο επισκεπτήριο των 12. Κόντεψα να σκάσω μέχρι να έρθει το επισκεπτήριο. Είπα στον άντρα μου να πάει να τον δει να τον βγάλει φωτογραφία. Τελικά τον άφησαν να κατέβει να τον δει και μου έφερε τη φωτογραφία. Όταν έφτασε η ώρα του επισκεπτηρίου με βάλανε σε αναπηρικό καροτσάκι και κατεβήκαμε να τον δούμε.

Σοκ. Ένα μωράκι τόσο δα όλο καλώδια. Ήταν τόσο μικρός. Ένιωθα φόβο αλλά και  σιγουριά γιατί η θερμοκοιτίδα τον προστάτευε και διασφάλιζε τη ζωή του.
Να τον χαϊδέψω, να τον αγγίξω; ΟΧΙ. Τι χρειάζεται για να μπορέσω; Πρέπει να βγει ο καθετήρας και η πεταλούδα γιατί υπάρχει κίνδυνος μολύνσεων. Και πώς γίνεται αυτό; Πρέπει να έχετε σηκωθεί και ενεργηθεί για να αφαιρεθούν. Μόλις γύρισα στο δωμάτιο πόνο ξε-πόνο άρχισα τα σούρτα-φέρτα. Στις 5 το απόγευμα είχαν αφαιρεθεί όλα και δεν έβλεπα την ώρα να τον αγγίξω στο επισκεπτήριο των 7. Και τον χάιδεψα. Μπορούσα να αγγίξω το μωρό μου. Ατελείωτα δάκρυα χαράς.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν περίεργες. Μας εξηγούσαν τους κινδύνους της πρόωρης γέννησης, εξετάσεις, εξετάσεις, τη σπουδαιότητα του μητρικού γάλακτος στην ανάπτυξη του μωρού αλλά και στην πρόληψη προβλημάτων.
Ο φόβος μην δείξει κάποια εξέταση κάτι. Και έδειξε…

Άρχισα να βγάζω γάλα με το θήλαστρο 9 φορές την ημέρα. Προτού γεννήσω είχα αποφασίσει ότι θα θηλάσω αποκλειστικά και ήθελα να το παλέψω. Ήταν άλλωστε το μοναδικό πράγμα που μπορούσα να κάνω, τώρα που δεν τον είχα κοντά μου και που με έκανε να νιώθω μαμά. Μετά από 65 μέρες στη μονάδα πήραμε τον μικρό μας στο σπίτι. Επιτέλους ήμασταν γονείς για όλο το 24ωρο και όχι μόνο για δύο μισάωρα την ημέρα, και, ναι, το κατάφερα: ο μικρός μου θήλασε αποκλειστικά μέχρι 15 μηνών!

Για εμάς η πρωορότητα δεν τελείωσε όταν βγήκαμε από το νοσοκομείο ή μερικούς μήνες μετά. Ο γιος μας δίνει μάχες κάθε μέρα. Σε 4 μήνες έχασα 15 κιλά (είχα προλάβει να πάρω 5,5 κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης), και ο άντρας μου 10. Πολύ ξενύχτι, πολλή στενοχώρια, αγωνία, ένα παρατεταμένο πένθος.
Ο μικρός μας ήρωας είναι ένα παιδάκι με αναπηρία, είναι τετραπληγικός.
Το πρωί παρακολουθεί κανονικό σχολείο με παράλληλη στήριξη και τα απογεύματα κάνει φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία, υποστηρικτική τεχνολογία, προετοιμασία για την Α’ δημοτικού, μουσικοθεραπεία, και τα Σαββατοκύριακα θεραπευτική κολύμβηση και θεραπευτική ιππασία.
Είναι χαρούμενος, κοινωνικός, έχει φοβερή αίσθηση του χιούμορ, είναι πολύ δυνατός και μαζί μάθαμε και μαθαίνουμε να ονειρευόμαστε αλλιώς, γιατί όλα γίνονται, απλώς γίνονται διαφορετικά. Sky is the limit.

Χρόνια πολλά Ιάσονα. Σε λατρεύω.

Φλωρα Στεφανου
*

Placenta-Previa O επιπωματικός πλακούντας, όπως φαίνεται και στη (δεξιά) εικόνα φράζει τον τράχηλο, εμποδίζοντας τη δίοδο του παιδιού. Τα συμπτώματά του είναι ελαφριά αιμορραγία, η οποία υποτροπιάζει σε σοβαρά περιστατικά και εμφανίζεται στον 7ο ή 8ο μήνα της εγκυμοσύνης. Βαθμιαία αναπτύσσεται αναιμία, ωχρότητα, ταχυσφυγμία, δύσπνοια και χαμηλή αρτηριακή πίεση. Η αντιμετώπιση αποφασίζεται ανάλογα με την περίπτωση. Τις πιο πολλές φορές συστήνεται ξεκούραση και προσπάθεια διατήρησης της κύησης μέχρι την 36η εβδομάδα, όπου θα υπάρχει πιθανώς πνευμονική ωριμότητα του μωρού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s